Weekendje Loopwijzer: wat maakt het zo bijzonder?

Afgelopen weekend zat ik met Eline in de Ardennen.

Nils de Rijk van Loopwijzer had me uitgenodigd om een sessie over ademhaling te geven op zaterdagmiddag.

Het werd een mooie middag. Vooraf twijfelde ik sterk, welke oefening het meest geschikt was voor deze groep.

Vrijdagmiddag hadden 20 lopers zich verzameld in Maboge en het eerste wat ze deden na een autorit van vier uur, was lopen. 11 kilometer over onverharde paden naast een kabbelende beek onder een heerlijk zonnetje.

Na het lopen douchen en fenomenaal lekker eten van Sevgi en bijtijds naar bed. De volgende ochtend een schitterende route langs (en door) de Ourthe van 16,8 kilometer en voor de liefhebber aansluitend een ronde van 12 kilometer.

De lopers kwamen moe en uitgelaten terug. Binnen vierentwintig uur waren twintig vreemden één vrolijke groep geworden.

Voor veel lopers lonkte een biertje in de zon.

Maar dat kon (nog) niet.

Eerst de ademhalingssessie

Even had ik overwogen om een verhaal te vertellen over CO2 en vetverbranding, over neusademhaling en water drinken en over BOLT-score en 30 passen je adem vastzetten.

Ademhaling en hardlopen: het is een interessante combinatie.

Toch deed ik met de groep geen specifieke oefeningen voor het hardlopen.

We deden de observatieoefening en de heftige oefening. Daar ga je niet direct harder van lopen, maar toch koos ik voor deze oefeningen.

Want trailrunners zijn niet alleen hardlopers. Maar ook moeder of vader en/of partner, werkgever, werknemer en wat al niet meer. De maandag ná het weekend wachtte vermoedelijk weer het ‘gewone’ leven.

De observatieoefening heeft mijn leven veranderd. Met de observatieoefening bemerk je dat er naast je gedachten ook een waarnemer is. En dat is nogal waardevol. Want met wat oefening heb je dan een keus of je jouw gedachten gewicht geeft of dat je de waarnemer aan het woord laat. Ideaal op momenten van angst, onzekerheid, twijfel, verdriet en apathie.

Minder denken, meer voelen.

Omdat de observatieoefening in het begin ook een tikkie saai kan zijn, gingen we na deze oefening (buiten in het gras, naast de Ourthe) naar binnen om op matjes te liggen en een heftige ademhalingsoefening te doen.

Bij de heftige oefening kwamen tranen her en der een glimlach, verbazing, twijfel en verwondering.

Na afloop kwam Tinus met een dankbare grijns op me af en gaf een stevige knuffel.

De volgende ochtend liep ik kilometers achter Tinus tijdens de trail op zondagmorgen. Zijn donkere krullen onder een zwart Ciele-petje.

Bij een uitzichtpunt met een schitterend vergezicht wees ik naar zijn bovenarm.

‘Is 2:52 je PR op je marathon?’

‘Ja.’ grijns.

Op zijn bovenarm stond 2:52 getatoeëerd.

Daarna liepen we weer zwijgend verder.

Het is één van de dingen die zo’n weekend bijzonder maakt. Ik weet niet wat Tinus gestemd heeft bij de verkiezingen, ik weet niet welke baan Tinus heeft, ik weet niet of hij al loopt sinds zijn achtste of dat hij is begonnen met lopen na een leven vol drank en drugs, ik weet niet of hij gelovig is opgevoed of niet, ik weet niet of hij broers of zussen heeft en of hij daar nog contact mee heeft. Eigenlijk weet ik niets van hem.

Maar toch hebben we veel gedeeld. Lopend in het groen, zwijgend in het gras en met de heftige ademhalingsoefening.

En zo is het met de hele groep.

Zonder veel te zeggen, wordt er veel gedeeld.

Merci Nils! Dat is het bijzondere van een weekendje Loopwijzer.

Zoek je nog een bijzonder weekend in het groen? Kijk even op de website van Nils. Enne; het maakt werkelijk niets uit hoe snel je bent. Alle lopers zijn welkom, écht welkom, bij Loopwijzer.