Vandaag is traag

Vandaag is traag

Mijn lievelingsdagen zijn trage dagen. Dagen zonder snelheid en zonder haast.
Dagen met een plannetje, maar niet wetend wat er precies op je pad komt.

Vrijdag 31 juli stond al een poosje vrij in mijn agenda.
‘50km’ staat er ferm met pen geschreven. Ik was vrij zeker van mijn zaak, want normaal gesproken schrijf ik afspraken met potlood op.

Binnen ons jaarabonnement houden we ons iedere maand bezig met één onderwerp. De maand juli stond in het teken van hardlopen in D2,  met als einddoel; loop 5km verder dan je ooit hebt gedaan. De marathon is mijn verst gelopen afstand. Het leek me mooi om deze maand af te ronden met 50km hardlopen.

Mijn maand juli liep echter een beetje anders dan gepland…

Al een poosje is de reuma wat actiever dan ik fijn vind. Vooral mijn handen en polsen zijn flink ontstoken en mijn knieën rommelen ook wat. Ik besloot al snel tijdens mijn maand; die 50km is wel wat veel gevraagd; laat ik maar rustig aankijken wat handig en slim is.

Ik word om zes uur wakker, via het raam bereikt een koele zomerbries mijn gezicht… Aan alles voel je meteen; vandaag wordt een mooie dag… Buiten roept! Klokslag zeven uur sta ik op de stoep en druk de startknop van mijn horloge in.

De zon schijnt fel en die loop ik tegemoet. Ik ga weg met één plan; ik heb geen plan vandaag!

Alles kan… een rondje van 8km, een rondje van 15km… ach.. ik zie het wel.
Die 50km ga ik niet lopen, maar ik ga er wel een mooie dag van maken.

Ik loop. Ik loop daar waar mijn voeten gaan. Ik loop over de nog verlaten grachten. Over stille zebrapaden waar ik zonder te stoppen kan doorlopen. De stad ligt er prachtig bij.

Ik loop richting het station; met haar uitzicht op ’t IJ.

‘Waar zal ik heen? Zal ik richting de Oosthandelskade? Of wacht… De pont… Ik neem de pont naar Noord. Dan weet ik écht niet waar ik uit kom’.

Mijn benen gaan sneller dan mijn gedachten; voor ik het weet sta ik op de pont.

Dat blijkt een goede keuze.
Al na een paar minuten hardlopen kom ik door een mooie, oude straat: De Nieuwendammerdijk. Ik zie prachtige houten huizen met klokgevels. Ik app mijn man de locatie door: Hier moeten we nodig eens een terrasje pakken.

Ik blijf lopen. Ik kom langs straten die ik lijk te herkennen van de Dam tot Damloop, maar zeker weten doe ik het niet. Ik volg de wit met rood omrande fietsborden; Ransdorp… Dat herken ik van de 30 van Noord. Dat was een mooi dorpje, herinner ik me. Ransdorp; here i come.

Ik loop over smalle fietspaden door de weilanden.

De zon schijnt fel maar het is nog niet te warm. De wind geeft bovendien een verkoelende bries. Het geluid van zwaluwen maakt het af; dit voelt als vakantie. En ik ben nog maar 8km onderweg.

Ransdorp blijkt inderdaad prachtig. Ransdorp is ook klein; ik loop er binnen een minuut doorheen. Ik loop heerlijk dus ik besluit door te lopen. Op de borden staan meerdere bestemmingen. Eigenlijk vind ik alles goed. Ik kies een pad en heb geen idee waar ik uitkom.

Ik loop. Het geluid van mijn voeten en mijn ademhaling. Wuivende wind door groene rietkragen, kwikstaartjes die op het pad voor me uitschieten.  Dit is hemels. De kracht van het nu doet zijn werk. En ik… Ik loop. Met een glimlach op mijn gezicht. Alle gedachten hebben mijn hoofd verlaten.

Ik kom uit in, opnieuw,  een wonderschoon dorp: Holysloot.
Daar kan ik kiezen uit twee routes; één route met een pont… Natuurlijk kies ik voor de pont.

Bij de pont aangekomen is het stil. Er hangt een bord waarop staat dat de overtocht één euro twintig kost. Aj. Geen cash op zak.

Na een paar minuten komt een dame aangelopen: ‘Je wilt naar de overkant?’ vraagt ze.

‘Ja, als het kan, graag. Maar ik heb geen cash op zak. Kunt u een tikkie sturen? Dan maak ik het geld even over’.  Nee, daar heeft ze nog niet van gehoord.  Ze besluit me toch naar de overkant te brengen. ‘Ik word toch nooit rijk’ zegt ze lachend. Met een blij smoelwerk stap ik op de pont en ik besluit om deze zomer terug te komen om de overtocht dubbel en dwars terug te betalen.  Tijdens ons korte gezamenlijke tripje word ik door de vrouw gewaarschuwd;  ‘Aan de overkant moet je wel een eind door de weilanden lopen hoor. Je moet 5 witte bruggen passeren en dan ben je weer op de weg’.

Blijer kan ze me niet maken, het avontuur van deze dag wordt met de kilometer mooier 😊

Het pad met de 5 bruggen maakt me blij en het lopen zonder bestemming geeft een vrij gevoel.

Ik vervolg mijn route en ik zie alleen maar moois: sloten vol bloeiende waterlelies, loeiende koeien in de wei, verlaten paden, struinende ooievaars… De kilometers schieten onder mijn benen door.

Vóórdat de glans uit de benen is, maak ik me klaar voor de terugreis. In Broek in Waterland kom ik langs een kleine buurtsuper waar ik water koop en ik zoek een bushalte op. De bus brengt me terug naar het Centraal station in Amsterdam. Eenmaal op het station besluit ik hardlopend terug te gaan naar mijn startbestemming. Singel, Brouwersgracht, Prinsengracht, Bloemgracht en door…

Na 31 kilometer druk ik mijn horloge uit. Met een intens voldaan gevoel loop ik naar de voordeur. Ik zwaai de deur open en mijn oog valt op de kalender:

Vrijdag 31 juli.

‘Geluk heeft vaak te maken met hoe je naar de dingen kijkt’

 

Deel dit artikel
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin

Nieuwsbrief
Wil je wekelijks het nieuwste blog, aankondiging van webinars, nieuwe interessante boeken en meer in je mailbox? Meld je dan aan voor onze nieuwsbrief.


Over de auteur

Na de diagnose reuma en een verlammend doktersadvies "jij mag nooit meer hardlopen" ging Janneke Poort op zoek naar alternatieven. Inmiddels is Janneke 20 kilo afgevallen en heeft ze drie marathons gelopen.

Bij Sportrusten is ze chef plannensmeder én ze is de beroemde loopfotograaf Sjansarazzi.

12 reacties op "Vandaag is traag"

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.