terug

Margaret, Marathon des Chateaux du Medoc (2019)

“Niet met een glimlach over de finish maar met een grote grijns!”

Een marathon lopen stond al heel lang op mijn verlanglijstje maar ik twijfelde of ik het wel aankon. Ik loop al jaren meerdere keren per week, maar 10 km was mijn langste afstand en dat vond ik al zwaar. Ik heb ook niet de beste voorgeschiedenis met de ziekte van Crohn, artrose en 54 jaar.

Vorig jaar in april kwam ik de website van Sportrusten tegen en heb ik me opgegeven voor de nieuwsbrief. Vooral het verhaal van Janneke Poort maakte veel indruk op me omdat ik er zoveel in herkende. Als zij het kon dan was het voor mij misschien ook mogelijk.

En toen kreeg in ik maart een kans om in te schrijven voor een marathon die de bijnaam heeft de langste ter wereld te zijn. Het parcours van 42,195 km gaat dwars door de wijngaarden van Bordeaux en in plaats van sportdrank wordt onderweg wijn geschonken.

De keuze voor het trainingsschema was snel gemaakt. Ik ben blessuregevoelig en de theorie achter het schema van maximaal 14 km trainen sprak me aan. Ik kocht het boek de Hardlooprevolutie, bepaalde mijn omslag punt (ongeveer) en ging trainen. Ik lette op mijn ademhaling en nam regelmatig mijn hartslag op. Nuchter lopen deed ik al en daar ging ik gewoon mee door. De training leek te werken want mijn rust hartslag ging van 52 naar 40 over de weken. Mijn tempo ging niet erg omhoog, maar ik liep wel met meer gemak en plezier. En zonder (al te veel) pijn!

Zaterdag 7 september was de grote dag. De weersvoorspelling was gunstig met maximaal 24 graden. Nog een bijzonderheid van deze marathon Des Chateaux du Medoc (zoals de officiële naam luidt) is dat er ieder jaar een thema is en dat de deelnemers verkleed komen in het thema, dit jaar superhelden.

Een beetje gespannen neem ik de trein van Bordeaux (waar ik woon) naar Pauillac voor het startpunt. Ik voel me een beetje ongemakkelijk in mijn Captain America verkleding, maar dat is niet nodig. De trein zit vol met Batmannen, Supermannen, Hulks, Spidermannen, Super Mario’s…. En ik heb nog nooit zoveel mannen gezien in een rokje, met een pruik om op Wonderwoman te lijken!

Bij de start is het een gezellige chaos. 8500 superhelden willen allemaal tegelijk vertrekken. De eerste 2 km vind ik zwaar en ik vraag me af waar ik aan ben begonnen. Omdat iedereen tegelijk start is het vreselijk druk op de smalle weggetjes. Pas later realiseer ik me dat de weg ook langzaam omhoog loopt. Links en rechts word ik ingehaald en dat motiveert ook niet. Door de drukte kan ik mijn cadans niet vinden en ook niet mijn eigen tempo. Mijn hartslag is veel hoger dan ik zou willen en mijn tempo lager. Na drie kilometer buigen we de weg af en gaan we een zandpad op tussen de wijnranken door. Op sommige punten staan we noodgedwongen stil omdat de passages te smal zijn voor de toevloed van lopers. Bij de eerste verzorgingspost loop ik door en laat ik de koffie en croissants aan me voorbijgaan. Ik heb een flesje water bij me waar ik steeds ORS tabletten in oplos om mijn zouten op pijl te houden. Elke 2 kilometer passeren we een Grand Cru Classé waar we opgewacht worden met live muziek, fruit, water en natuurlijk: wijn! Ik heb me voorgenomen om de eerste kilometers de wijn aan me voorbij te laten gaan. Best lastig als je grote wijnen passeert als Chateau Lagrange, Beychevelle, Pichon Baron…

Ondertussen lopen de kilometers verrassend makkelijk op. Bij de 14 km stop ik natuurlijk om een foto te maken! Nu gaat het onbekende terrein beginnen. Halverwege krijg ik het opnieuw even zwaar mentaal. De route is in de vorm van een acht en dat betekent dat ik bij 21 km de finish bijna kan zien. De gedachtes die bij me opkomen: waarom doe ik dit eigenlijk, wat wil ik bewijzen, dit is niet leuk meer, waarom stop ik nu niet gewoon, nog een keer dit hele end? Ik onderdruk ze en loop gewoon door. De route gaat nu naar het noorden naar de wijngaarden van Mouton Rothschild waar 8500 lopers dwars door de prachtige tuinen rennen. Daarna door Lafite Rothschild en de heuvel op naar Cos d’Estournel. Hier tik ik 28 km aan. Dat is gaaf! Nog maar één training en ik ben er. Ik denk niet eens meer aan de kilometers en loop lekker door. De toeschouwers langs de weg die ons aanmoedigen helpen enorm. Een groot bord met daarop de tekst: “Als het makkelijk was zou ik het ook doen!” laat me lachen en helpt me weer een kilometer verder. Toeschouwers roosteren een speenvarken aan het spit terwijl ze ons aan moedigen. Naast het vuur staat een partytent met lange gedekte tafels klaar. Het is wel Frankrijk hier en de lunch is heilig.

Chateau Meney is het 35 km punt en vanaf dan weet ik: dit ga ik makkelijk halen! Ik heb mijn krachten goed verdeeld, vanaf het begin regelmatig suikers gegeten en ORS gedronken. Ik voel me in vorm en dat blijkt ook. Werd ik in het begin van de marathon ingehaald nu ben ik het die honderden wandelaars voorbij rent. Zij zijn de man met de hamer tegengekomen, maar ik niet. De laatste kilometers van de marathon is de verzorging traditioneel Frans: oesters met witte wijn, gegrilde entrecote, kaas en dessert. Vlak voor de finish is er nog een stop om de make-up bij te laten werken en dan de laatste 500 meters. Ik heb nog kracht voor een laatste eindspurt en ga met een grote grijns de finish over!

Mijn eerste marathon!

Iedereen van Sportrusten ontzettend bedankt voor de vele informatie en tips en natuurlijk het 14 km schema!

Deel dit artikel
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin

27 reacties op "Margaret, Marathon des Chateaux du Medoc (2019)"

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.