Sport als therapie

Psychiater en schrijver Bram Bakker is ziek. Hier schrijft hij over zijn ervaringen in het ziekenhuis en daarbuiten.

De afdeling fysiotherapie heeft mensen in dienst, mij is echter niemand toegewezen door mijn behandelend neurologe.

Ik heb wel een hinderlijk symptoom (cerebellaire ataxie), maar zolang er geen oorzaak wordt gevonden is er ook geen behandeling. De fysiotherapeuten helpen vooral mensen die een beroerte (CVA) hebben gehad om te revalideren, maar types zoals ik komen bij gebrek aan een diagnose niet in aanmerking voor lichaamsbeweging onder begeleiding van een fysiotherapeut..

Dus heb ik een personal trainer ingehuurd, en afgesproken iedere week twee keer met hem te oefenen. In de sportschool nog wel… De rest van de week loop ik (bijna) iedere dag hard, buiten. Ik heb ook helemaal geen slechte conditie.

Ik voel me niet ziek en oog ook gezond. Maar mijn coördinatie is dramatisch, ik heb me ziek moeten melden vanwege een dronkemansgang (ook nuchter) en dat duurt nu al zo’n drie maanden. Ik werk aan mijn herstel. Dat is althans mijn hoofddoel. Ik drink geen druppel alcohol en gebruik vier verschillende voedingssupplementen. Maar hoe werk je aan je herstel zonder regisseur? Ik rotzooi maar wat aan, om een bekende kunstschilder te  citeren.

Rust doet me goed, ik doe zelfs middagdutjes

Met de telefoon op vliegtuigmodus en een wekker voor de zekerheid (als ik te lang slaap lukt het in de avond niet, ben ik bang). En ik sport, zoals ik dat altijd gedaan heb, met alle beperkingen van dien.

Dat laat ik dus regisseren door een heuse particuliere trainer, via de sportschool.

In het begin kwamen Jeroen, mijn personal trainer, en ik aan niet veel meer toe dan coördinatie-oefeningen op de vloer, waar ik in het algemeen zeer matig op scoorde.

En hij stond overal naast, om me eventueel op te vangen.

Toch merkten we allebei zeer geleidelijk vooruitgang, en konden we zelfs wat krachttraining opstarten. In die in mijn ogen saaie sportschool, dat wel…

Inmiddels ben ik aan de beterende hand, en ik heb zelfs meegedaan aan een wedstrijdje over tien kilometer.

Conditioneel dus geen enkel probleem.

Ik laat me nog steeds afbeulen in de sportschool, vind die ‘legpress’ al bijna lekker. Leuk of niet: krachttraining werkt ook voor suffe duurlopers als ik. Ook al tel ik het uur af.

“Je krijgt vijf minuten extra van me” zegt de beul soms.

In bed doe ik niet aan SM, hier betaal ik wel voor pijn lijden. De bijna chronische kuitklachten die me de laatste jaren teisterden, zijn zelfs verdwenen. Ondanks ongeveer dagelijkse belasting en minstens zestig kilometer duurloop per week. Leuk zal ik het wel nooit gaan vinden, maar ik ben blij met ieder uur afzien in de sportschool, krachttraining als toegevoegde variatie werkt ook voor duursporters.

En bij herstel van ziekte, zelfs zonder doktersrecept…

Over de auteur

Bram Bakker (Zwolle, 1963) studeerde geneeskunde aan de Vrije Universiteit. Hij specialiseerde zich tot psychiater aan de toenmalige Valeriuskliniek in Amsterdam. Ook deed hij promotieonderzoek naar de behandeling van paniekstoornis met pillen of praten. Hij promoveerde in 2000 aan de Vrije Universiteit.

Momenteel is Bakker psychiater (bij Sitagre), marathonloper (meer dan 50!), schrijver (van meer dan 10 titels), bekende dwarsligger en hij is mede-oprichter van uitgeverij Lucht.