Slaan ook jongeren aan op oefeningen?

Bijgewerkt: juni 2022

We hebben vorig jaar een programma gemaakt met ademhalingsoefeningen voor jongeren.

Ik had er weinig fiducie in. Welke student van pak ‘m beet 19 jaar oud, zit er nu te wachten op ademhalingsoefeningen? Lijkt me typisch iets voor bezorgde vijftigers om te willen dat hun kinderen ademhalingsoefeningen doen, in plaats van Cyberpunk 2077.

Arend Lunenborg was wél enthousiast over het idee van een ‘Tem-je-brein-programma’ voor 16-23 jarigen. Al jaren ziet hij jongeren op het Vistacollege die vastlopen. Weinig bewegen, veel Redbull, bingewatchen en gamen is niet bevorderlijk voor de studieresultaten. Slechte cijfers zijn nog tot daaraan toe (ik geef toe: verder dan de middelbare school ben ik niet gekomen) maar oprukkende apathie en somberte brak Arends hart.

We kunnen als volwassenen toch niet toekijken hoe een hele generatie in handen valt van commercie-gedreven spelletjesmakers en appbouwers?

Is het brein van deze jongeren nog wel te verleiden tot compassie en dromen en actie?

‘Volgens mij hoeven we ons daar geen zorgen om te maken,’ zei ik. ‘Het brein en het hart laten zich niet zomaar kisten. Als je tien dagen in stilte mediteert, kom je toch wel tot inzichten, ook als je daarvoor 10 jaar Cyberpunk speelt.’

‘Tegen de tijd dat ik mijn studenten tien dagen in een meditatiecursus krijg, is de zeespiegel twee meter gestegen, vrees ik.’

‘Nou ja, een ijsbad is ook een goed begin.’

Een paar weken later belde Arend me jubelend op. Één van zijn studenten was in de winter in een vijver gesprongen en hield met koud douchen zijn winterdepressie buiten de deur.’

Wauw, dacht ik. Een volwassen man die binnen de muren van een school een student kan inspireren om koud te douchen

Ik denk terug aan mijn leraren Wiskunde, Economie, Frans, Aardrijkskunde en Duits. Er komt geen sprankeling boven. Zelfs gym vond ik niet veel aan: softballen vond ik best leuk, maar softballen met 20 kinderen die geen zin hebben in softbal, vond ik niet veel aan. En van Nederlands herinner ik me vooral dat ik het bezopen vond dat ik slechts één boek van Tim Krabbé op mijn lijst mocht zetten. Van weeromstuit las ik alleen De Renner en van de rest van mijn Nederlandse lijst nam ik genoegen met een samenvatting en voor mijn Duitse mondeling nam ik genoegen met een twee, Herman Hesse las ik niet.

‘Als het lukt om studenten kennis te laten maken met ademhalingsoefeningen en de kracht van kou, dat zou toch geweldig zijn?’ Arend staat áán.

‘Huhummmmm.’

‘Dat heeft ook een enorme impact op hun humeur, slaap en concentratievermogen.’

‘Ja, als studenten er iets mee doen wel.’

‘Precies! Laten we een tof programma maken.’

Het enthousiasme van Arend is aanstekelijk, toch ben ik nog niet overtuigd. Nog nooit heb ik een boek geschreven of een programma gemaakt omdat ik iemand wil vertellen wat hij/zij moet doen. Ik schrijf gewoon op wat ik interessante kost vind en vervolgens blijkt dat ook andere mensen dat interessant vinden.

Om dan een programma te maken voor studenten voelt ongemakkelijk.

Dan lees ik het boek van C. J. Walker On her own ground. Een dame uit 1867: wees op haar 7de, getrouwd op haar 14de, weduwe op haar 20ste. Geen geld. En 1867 was geen goed jaar om geboren te worden als donkere vrouw. Discriminatie en ongeschreven wetten binnen de samenleving maakten het leven zwaar. Toch werd ze miljonair en hielp ze duizenden vrouwen aan eigenwaarde, zelfvertrouwen en inkomen.

Haar succesproduct was haarverzorging, haar succes komt voort uit haar zakeninstinct en – bovenal – strijdvaardigheid. Ze gunde haar zusters kansen en gelijkwaardigheid.

Strijdvaardig

Tijdens het lezen vraag ik me af waar ik strijdvaardig van word. Madam C. J. Walker gunde haar dochters kansen op studie en een man naar eigen keuze. Studeren als heilige graal naar een beter leven.

Wat gun ik mijn zoon?

Vooral dat hij leert leven vanuit dankbaarheid en liefde, in een gezond lichaam. Het menselijk lichaam is een spectaculair wonder. Ik gun mijn zoon dat besef, dat hij dat ook voelt zinderen door zijn aderen.

Arend belt weer.

‘Koen, ik heb met mijn leidinggevende gesproken. Ze wil een pilot met het Tem-je-brein-programma voor jongeren. Doe je mee?’

‘Ja. Ik doe mee. Wanneer spreken we af?’

De eerste 100 studenten hebben het programma inmiddels doorlopen.

We moedigen de studenten aan om dagelijks een ademhalingsoefening te doen. En – tegen mijn verwachting in – doen de jongeren enthousiast mee en leren ze veel.

Arend reist scholen af om mentoren en intern begeleiders te spreken met interesse voor ademhaling. Hij legt uit hoe het programma werkt en voor wie het geschikt is. Ik ben heel benieuwd hoeveel jongeren de komende maanden meedoen.

Als het lukt om jongeren uit hun telefoon en in hun lijf te krijgen, ben ik blij (en aangenaam verrast).

Gelijkmoedig & strijdbaar voorwaarts.