Marathon van Parijs: van twijfel tot euforie

Marathon van Parijs: van twijfel tot euforie

Nog voordat ik mijn eerste marathon had gelopen in Amsterdam 2017 besloot ik mij al op te geven voor de marathon van Parijs. Ook dit keer ging ik trainen met het 14KM schema, 100 dagen sportrusten.

Twijfel

Met een toch wel wat sceptisch gevoel vertrok ik met de Thalys richting Parijs. Ik had dit keer namelijk niet zo goed getraind. De eerste keer dat ik met het sportrustenschema trainde hield ik mij strak aan het schema, ik liep 4x in de week en had alles gelopen. Dat was dit keer wel even anders. Ik had minder goed getraind. Ik liep gemiddeld 3x in de week, als het mee zat 4x. Gewoonweg omdat ik het lastig kon combineren met mijn werk en gezin. Mijn vriend en ik werken allebei onregelmatig en dat is soms best lastig te plannen. Ook de griep kon ik niet ontwijken, een week lang zo beroerd als een hond. Ik baalde want ik had nu weer een week niet getraind. Een week wintersport mocht de pret niet drukken. Ik heb heerlijk geskied en niet gedacht aan hardlopen. Want volgens het schema is dat geen enkel probleem om even te genieten van een week vakantie!

In Parijs

De dag van de marathon 8 april 08.00 uur sta ik op het metroperron in een dorpje net buiten Parijs. Het is rustig. Ik zie één persoon op het perron in hardlooptenue. Ik groet hem bonjour en lach vriendelijk. Onderweg naar hartje Parijs wordt het bij elke stop steeds drukker met het aantal deelnemers. Ik kijk op mijn horloge en zie dat mijn hartslag iets hoger is dan in rust. Ik ben licht gespannen. Ik nader het eindstation, met honderden deelnemers loop ik door de lange metrotunnel richting de uitgang. Met de roltrap omhoog zie ik ineens een helder blauwe lucht, ik voel de temperatuur en deze is aangenaam. Voor mij zie ik een gigantisch bouwwerk: de Arc de Triomphe. Ik besef dat ik in een wereldstad sta!

Hoge nood

Ik meng mij tussen de duizenden deelnemers die zich een weg banen over des Champs-Élysées, zoekende naar mijn startvak. Eenmaal in mijn startvak moet ik plassen. Ik zoek een dixi en zie een rij mensen die niet meer op lijkt te houden. De rij neemt de hele breedte van des Champs-Élysées in beslag. Ik ‘moet’ toch… en besluit achteraan te sluiten. Ik kijk op mijn horloge, ik heb nog 20 minuten voor de start. Ik zie dat mijn hartslag niet meer wordt aangegeven. Het zal toch niet zo zijn dat mijn hartslag is weggevallen. Ik probeer nog wat pogingen te doen om mijn hartslag weer op mijn scherm te krijgen, helaas tevergeefs. Ik leg mij erbij neer en probeer mij er verder niet druk over te maken. Na al mijn trainingen weet ik ongeveer wel hoeveel kilometer per uur ik moet lopen om op marathonhartslag te blijven. Ik zie dat de menigte zich naar voren verplaatst richting de start. Ze hebben de hekken bij het startvak weggehaald. Ik wil ook naar voren maar sta nog achter een klein rijtje met mensen te wachten voor de dixi. Ik zie allemaal vrouwen langs de kant wildplassen! Even gaat er door mijn hoofd om dit ook te doen, maar ik tel het aantal mensen voor mij. Nog maar 4 mensen en besluit hierop te wachten. Ik kijk om mij heen en zie dat het startvak aan het leeglopen is. Gelukkig is het startvak ná mij nog gesloten, ik zie een menigte van mensen achter het vak dringen. Ik hoop erop dat deze nog even dicht blijft, dat geeft mij de tijd om te plassen. Gelukkig, hij is nog steeds dicht, ik loop met verhoogde pas in een bijna leeg startvak in de richting van de start en sluit mij aan bij het nog kleine groepje deelnemers. Ik hoor de omroepman nog wat dingen roepen in het Frans, ik hoor luide muziek wat een kick geeft. Ik zie duizenden toeschouwers langs de zijlijn staan die juichen en brullen om de deelnemers aan te moedigen. Wat een happening!

Het is begonnen

Door de brede straten en hoge gebouwen van Parijs geniet ik volop. De toeschouwers houden niet op. Het is druk. Ik kom aan bij Place de la Bastille, de eerste drinkpost, ik heb niet eens gemerkt dat ik al 5 kilometer heb gelopen. De zon schijnt volop en het is best warm. Ik probeer zoveel mogelijk een plekje in de schaduw te zoeken. Blijkbaar hebben veel mensen last van de warmte, iedereen loopt links alwaar het meeste schaduw is. Bij kilometer 9 gaan we het park in, Bois de Vincennes. De drukte van de stad is nabij. Hier en daar staan wat toeschouwers langs de kant met hun hond en/of kinderen. Ik zie nog wat mensen rustig langs het parcours hardlopen in hun vrije tijd. Wat een rust gaat er nu door mij heen. Ik zie dat hier en daar toch al mensen beginnen te lopen. Het enige wat ik op dat moment dacht “die krijgt het heel zwaar” Ik loop door en behoud mijn tempo, het gaat lekker, ik denk dat ik mijn hartslag onder controle heb. Dit kan ik nog uren vol houden dacht ik bij mijzelf. 21.1 kilometer, mooi, ik ben op de helft en alles verloopt nog soepel. Ik zit in de flow. 29 kilometer, ik kijk naar links en schrik ineens van een enorm hoog bouwwerk. Hoe kon ik dit bijna over het hoofd zien, het is de Eiffeltoren.

Zwaar

Ik bereik de 30 kilometer en krijg het toch iets zwaarder. Ik begin mijn benen te voelen. Geen schaduw meer en het is warm. Ik besluit en stapje terug te doen. Waar blijft het 31 kilometer punt? Wat duurt deze kilometer lang voor mijn gevoel. Eindelijk een bord met 31 kilometer. Ik merk dat mijn gps één kilometer voorloopt. Mijn horloge geeft 32 kilometer aan. Wat een domper! In mijn hoofd begin ik op te tellen, op naar de 35, dat is tenslotte nog maar 4 kilometer. Vervolgens naar de 40. Maar die 35 duurt eindeloos. Ik hoor ambulances op en af gaan. Steeds meer deelnemers gaan lopen, rekken en strekken langs de kant. Ik denk alleen maar “Ik mag niet stoppen, ik moet blijven lopen”. Wat een mindfuck!! Ik wil ook stoppen, maar ga toch door. Deze gedachten gaan nog een aantal kilometer door.

Over de finish

Ik bereik de 38 kilometer en eet mijn laatste gelletje. Nog maar 4 kilometer. Dat is niks. Ik lijk ineens uit de negatieve gedachten te komen en besef dat ik door duizenden toeschouwers wordt toegejuicht. Ik hoor muzikanten keihard op trommels slaan. Wat een goede sfeer. Ik probeer nog iets aan te zetten voor de laatste kilometers, met lichte pijn in mijn kuiten en knal uiteindelijk de finish over. Ik pak meteen mijn telefoon en zie een bericht in mijn scherm staan: ‘Bravo! Vois avez couru votre marathon en 4.24.23 Merci. Wow ik heb een PR! 14 minuten sneller dan in Amsterdam. Ik bel meteen mijn vriend. Vol emotie vertel ik hem dat ik de finish heb gehaald. Hij gaf aan dat hij mij live had gevolgd op de app en dat hij alles had gezien, hij is trots en ik ook!! Ik hang op om mijn medaille in ontvangst te nemen en loop door. Ineens hoor ik luid mijn naam en zie mijn moeder staan. Ik omhels haar en alle emoties van de marathon gaan los. Het was euforisch!!!!!

Marathon Parijs 2018 - Angela Stroobach


Nieuwsbrief
Wil je wekelijks het nieuwste blog, aankondiging van webinars, nieuwe interessante boeken en meer in je mailbox? Meld je dan aan voor onze nieuwsbrief.


Over de auteur

De Sportrusten-redactie is fan van rustig ademen, koud douchen, marathons lopen, ver fietsen en verse groenten.

We zijn continu op zoek naar interessante verhalen en artikelen. Heb jij een tip voor de Sportrusten-redactie? Mail naar info@sportrusten.nl

Word fit met een glimlach (en af en toe een grimas)

8 reacties op "Marathon van Parijs: van twijfel tot euforie"