Ongeveer een jaar geleden las ik ’s avonds op de bank het boek ‘Verademing’ van Bram Bakker en Koen de Jong. Ik was net naar een lezing van Koen de Jong geweest waar iemand mij op een verjaardag op had gewezen. Na zijn verhaal was ik zo enthousiast dat ik gelijk het boek heb gekocht en dezelfde avond nog heb uitgelezen. Nu is het een jaar later en ga ik de kennis van het boek eindelijk in de praktijk brengen. A.s. maandag start ik met honderd dagen lang ‘Sportrusten’.

Het boek gaat over de relatie tussen een te snelle ademhaling en bijbehorende stress gerelateerde klachten. En hoe je daar mee om kan gaan. Ik dacht dat ik niet aan stress deed. Niks voor mij. Vind mezelf best relaxed. Van de buitenkant dan. Mijn gedachten zijn namelijk niet altijd relaxed. Maar dat kan ik prima negeren door gewoon lekker door te gaan met alle leuke dingen in het leven.

Ik las over dat de meeste mensen in rust te vaak en te veel ademhalen. En dat het lichaam dan altijd in een opgejaagde stand verkeerd en nooit echt uitrust. Met het gevolg dat je pijntjes krijgt. Bijvoorbeeld in je rug, of in je hoofd, of elke ochtend moe wakker wordt. Ik dacht, ‘Shit dit gaat over mij!’

Jarenlang heb ik me afgevraagd hoe het kan dat veel jonge actieve gezonde mensen om mij heen, waaronder ikzelf, toch vaak rondlopen met bijvoorbeeld nek- en rugklachten. Of onverklaarbare hoofdpijn, migraine-aanvallen en andere pijntjes. Die we ook gewoon lekker keihard negeren of onderdrukken met een paracetamolletje. Ik weet heus wel dat dat tekenen zijn van het lichaam dat er iets niet helemaal lekker gaat, maar wát dan niet?

Ik merk dat ik dankzij mijn studie bewegingswetenschappen best wel wat afweet van het menselijk lichaam en dat ik heus wel weet waarom bewegen goed voor me is. Ik leef best gezond, doe echt af en toe nog wel wat aan sport, drink niet meer elke dag, slaap ook eigenlijk altijd wel voldoende. En ja, soms doe ik wel wat veel op een dag, maar dat zijn toch alleen maar leuke dingen?

Tijdens het lezen van ‘Verademing’ viel voor mij alles een beetje op zijn plek. Ik ben eigenlijk altijd druk in mijn hoofd, haal in rust te vaak adem en ik ben ook zo een type dat na het sporten gelijk door racet naar het volgende agendapunt. En hoewel ik weet dat drie keer per week minimaal is om je conditie op te bouwen, kom ik daar eigenlijk al jaren niet aan. En van die hoge ademfrequentie wil ik eigenlijk ook wel af. Ik ben nu ongeveer een jaar ‘bewust onbekwaam’ en het wordt tijd om daar eens verandering in te brengen. A.s. maandag 2 september begin ik dus met 100 dagen ‘Sportrusten’. Dit houdt in dat ik drie keer per week ga hardlopen en elke dag een ademhalingsoefening zal gaan doen om mijn lichaam te leren ontspannen na inspanning. En als het allemaal goed gaat heb ik over 100 dagen:

– Meer energie
– Een blijmoediger brein
– Een betere concentratie

Wat ritme in mijn leven kan vast geen kwaad en ik heb wel weer zin in een uitdaging. Mijn plan is om ook een trainingsdagboek bij te gaan houden. En ik zal op mijn blog schrijven over mijn ervaringen en (hopelijk) vooruitgang als een goede stok achter de deur om het vol te houden. En misschien ook om mensen te motiveren om weer actief te gaan sporten, of zelfs met me mee te doen. Voor vragen of opmerkingen kun je altijd hieronder reageren, of contact met me opnemen!

Wie is Iris?

Iris van der Zanden heeft bewegingswetenschappen gestudeerd en ze heeft op hoog niveau geschaatst. Ze schrijft een boek over Chronische Vermoeidheid met Stans van der Poel en ze is dol op (never-ending) to-do-lists, inspirerende mensen, serieuze gezelligheid, duizendgedachtenmomentjes met een doel, het onderzoeken van drijfveren, heel veel lachen en sporten.