Help, zo’n enkel: 6 dagen voor mijn zwaarste marathon

Na 4 kilometer hardlopen op de derde dag in de Ardennen gebeurt het: kgghhhh.

Mijn rechterenkel klapt naar buiten en ik hoor een geluid alsof iemand met zijn nagel over het schoolbord schraapt.

Als ik met mijn linkervoet afzet voor de volgende stap zit er angst in mijn lijf. Het moment dat mijn rechtervoet op de grond komt verwacht ik een helse pijn.

Kgghhhh is geen goed geluid uit een enkel.

In gedachten ben ik een week verder. De marathon du Mont Blanc op 25 juni. 42 kilometer en 2500 hoogtemeters. Dat is mijn zwaarste wedstrijd ooit, een weekendje Ardennen met Loopwijzer lijkt ideale en verrukkelijke voorpret. Als ik heel blijf.

Mijn rechtervoet landt op de grond en ik zet af voor een volgende stap.

Geen pijn.

Pfieuw.

Zonder pijn volg ik de Ourthe; een brede rivier waar kracht vanuit gaat en rust.

Goed opletten. Boomwortels. Keien. Een schitterend paadje.

‘Bij de vogelhut wachten we op elkaar,’ had Frans een paar kilometer terug gezegd.

In de hut kijk ik naar mijn enkel. Die is inmiddels gegroeid tot het formaat van een golfbal. Shit. Toch.

Vrijdagavond liepen we met 25 leuke types een eerste trail van 11 kilometer.

Nils de Rijk van Loopwijzer heeft inmiddels een reputatie op het gebied van schitterende trailreizen. Hij krijgt het voor mekaar om beginners en gevorderden, snelle en genietende lopers, asfaltlopers en trailadepten bij elkaar te brengen en binnen 2 kilometer om te smelten tot een vreugdevolle loopbubbel.

We rennen langs het water, zien eekhoorns en buizerds en we horen verhalen over wasberen en bevers. We rennen, eten, drinken, lachen en genieten. Op zaterdagmiddag mag ik met de groep mijn twee lievelingsademhalingsoefeningen doen: de saaiste en de meest intense die ik ken.

Op zondag is de route opgedeeld in twee delen: een rondje van 12 kilometer naast de rivier. Westkant heen, oostkant terug.

Een brug is er niet.

Na het rondje van 12 kilometer kunnen enthousiastelingen er nog 12 aan vast plakken. Nils waarschuwt al dagen. Laat je niet opjagen. Loop wat rustiger als je vermoeid raakt. Enkelverzwikking komt geregeld voor op de trails, hij wil iedereen heelhuids terug in het basiskamp.

Dat gaat meestal goed.

Op groepen van 25 lopers heeft hij de laatste keren nul verzwikkingen gehad. Dat wil hij zo houden.

Kgghhhh; sorry Nils.

Na 12 kilometer komen we bij een parkeerplek; ik app met wonderdokter Franklin van Doesburg

Franklin spreekt in. Als het geen pijn doet kan ik doorrennen. Hij zegt er wel bij dat ik maandag en dinsdag bij hem onder behandeling moet om de zwelling versneld kwijt te raken.

Op maandag lig ik op de tafel op het clubhuis. Bas kijkt naar mijn enkel en vraagt zich af of het niet slimmer is om naar het ziekenhuis te gaan voor een foto in plaats van te proberen om de boel op te lappen voor een loodzware marathon in de Alpen.

Franklin gaat echter in de weer met een hete pittenzak en ijsklontjes en hij duwt, wrijft en masseert.

Na een uur is mijn enkel alweer bijna normaal.

‘Je moet de buitenkant 4 x per dag verhitten met de pittenzak,’ hij wijst de buitenkant van mijn voet aan, mijn kuit en mijn dijbeen, ‘en dan de binnenkant koelen met ijs. Dit komt goed voor zondag.’

Het is een zegen om Franklin in de buurt te hebben

De meeste behandelaars zouden een dikke enkel en blauwgele voet als signaal zien om de Marathon du Mt Blanc te laten schieten. Franklin zegt; laten we eerst twee dagen aan het werk gaan en dan zien hoe snel we de genezing op gang krijgen.

Met hitte, kou, twee gouden handen en kennis van fascia blijkt het lichaam vaak sneller dan verwacht weer pijnvrij te zijn. Dat werkt zo met verzwikte enkels, maar ook met hielspoor en knieklachten.

Nog vier nachtjes slapen tot mijn zwaarste marathon met 2500 hoogtemeters.

Dankzij Franklin slaap ik goed.

Enne: heb je ergens last, hier is de website van Franklin.