Hardlopen en rouw: een bijzondere combinatie

Zondagochtend even voor acht uur sta ik met Eline en Mark in Overveen, een dorp in Noord-Holland met 4000 inwoners.

Een vrouw op Uggs laat in een grijze joggingbroek haar hond uit.

De supermarkt en de ijssalon zijn dicht, wij kijken alledrie de Bloemendaalseweg in. Korte broeken aan, een shirtje met korte mouwen en een gevulde Camelbak.

Het kan niet lang meer duren, zegt Mark,

Is dat hem? Eline wijst de straat in.

In de verte verschijnt een groep lopers.

Zoveel lopers? Is dit niet de plaatselijke loopgroep? vraag ik.

Het is hem, hij loopt voorop, met dat petje achterstevoren, Mark hupt op en neer, als een sprinter vlak voor de start.

Inderdaad: het is hem.

Jeffrey Duyvestein leidt een groep van dik tien lopers. Hij loopt 105 kilometer van Schoorl naar Maassluis. 1-05-2016 verwachtte Jeffrey voor de tweede keer vader te worden. Er werd echter geen beschuit met muisjes gegeten in de dagen erna: het geboortekaartje was direct een rouwkaart. Zoon Glenn werd stilgeboren.

Nu, zeven jaar later, loopt Jeffrey door Overveen. 40 kilometer in de benen, nog 65 kilometer te gaan. De associatie met Forrest Gump komt op. Hoewel de vorm van de groep ook doet denken aan een groep trekvogels op weg naar warme oorden. Kraanvogel Duyvestein besloot in Schoorl om 4:00 dat het tijd was om te gaan: hij bepaalt de koers en de snelheid. Niet het broedgebied in Oost-Azië is de bestemming, maar Maassluis, waar zijn vrouw en kinderen staan te wachten op de Atletiekbaan voor een warm onthaal.

Wij haken aan en lopen 30 kilometer met hem mee.

Soms heeft Jeffrey behoefte aan een praatje, soms lopen we zwijgend om hem heen. Als er iemand afslaat: zet ‘m op Jeffrey, ik sla hier af naar een station, duurt het niet lang of er haakt weer iemand aan.

Na zestig kilometer staat zijn vrouw Dammika met zijn zoon langs de kant. Ze houden een lichtblauw doek vast: hup papa, je ken het!!

Een traantje prikt achter mijn oogleden.

Loopvreugde en rouwen: een bijzondere combinatie

We lopen hier met zijn allen niet weg voor emoties. Er is een gedeeld gevoel van verdriet in combinatie met een gevoel van laten we niet wegglijden in dat verdriet, want daar helpen we de levenden ook niet mee. In Nederland hebben we weinig waardevolle rituelen rondom de dood. De sterfgevallen die ik van dichtbij meemaakte laten zich samenvatten in wat mooie woorden en anekdotes over de overledene en verder vooral praktische rompslomp. Er moeten kaartjes de deur uit. Er moet een uitvaart geregeld. Welke muziek draaien we?

Emoties. Verdriet. Radeloosheid. Wat doe je daarmee?

Jeffrey wist er wat op: hardlopen.

Niet om te vergeten, maar om uiting te geven aan gevoelens die niet in woorden te vangen zijn.

Nadat de Forrest Gump van Maassluis zijn tocht van 105 kilometer wereldkundig maakte, regende het mooie berichten. Alleen al bij Team KBoom bleken er vier mensen die zelf te maken hadden gehad met het verdriet van een stilgeboren kindje. Nu was er aanleiding om dat te delen.

Het was rouwen, delen, hardlopen, genieten, berusten, leven, voelen en tranen wegpinken.

Mark, Eline en ik waren in Leiden weer op de trein gestapt. We liepen niet meer met Jeffrey mee. Maar we zaten met z’n drieën naar een bewegend stipje op Strava te kijken.

Hij houdt zijn tempo.

Dit gaat goed.

Nu loopt hij de baan op in Maassluis!

Later zagen we de filmpjes. Honderden mensen waren getuige van zijn finish. Familie, vrienden, bekenden, wildvreemden.

Niet alleen voor Jeffrey was het een betekenisvolle dag, maar ook voor stichting Make a memory. Voor deze stichting haalde Jeffrey geld op. Een stichting die ouders – kosteloos – de mogelijkheid biedt om een mooie foto te laten maken met een overleden kind. Het blijkt een herinnering die voor veel jonge koppels een waardevolle bron is van troost. Doneren kan nog.

De appgroep van KBoom explodeerde nadat de 105 kilometer waren volbracht.

Jeffrey schreef daarin als reactie dat hij nog maar eens heeft ervaren hoe belangrijk het is om lieve familie en vrienden om je heen te hebben. Hij had de loopdag ervaren als een ware KBoom familie die hem voort stuwde richting de eindstreep. Ook zijn vrouw keek er met verbazing en emotie naar, dat er zoveel mooie mensen om hem heen liepen op deze tocht.

Lopen als middel om gelijkgestemde, mooie mensen te ontmoeten.

En dan lekker samen rennen en zwijgend de woorden te vinden, voor datgene dat niet onder woorden te brengen is.