Gaat er wat mis psychologen, coaches en positiviteits-denkers?

Wie is er psycholoog?

Zes handen gaan de lucht in.

De cursus Runningtherapie van Simon van Woerkom en Bram Bakker heeft de afgelopen jaren minstens 1000 cursisten gehad. Er zitten altijd psychologen in de zaal.

Dat is mooi.

En logisch.

Psychologen met interesse voor hardlopen bij een milde depressie, hebben oog voor het lichaam.

Heeft de meerderheid van de psychologen oog voor het lichaam, of is het een select cluppie?

Een dag voor ik bij de cursus Runningtherapie wat mocht vertellen over ademhaling, spreek ik een coach.

Positieve denker staat er bij zijn LinkedIn profiel.

Er is natuurlijk niks mis met positief denken. Toch voel ik wat onbehagen als mensen beginnen over positief denken. ‘Onze’ Janneke Poort is ook een positief denker. Dat is één van de redenen waarom het zo’n feest is om met haar te werken en plannen te smeden.

Waarom dan dat onbehagen als iemand zich positief denker noemt?

Ik denk aan hersen-expert Dick Swaab met zijn boek Wij zijn ons brein. Tijdens het lezen van dat boek stoomde het onbehagen bijkans mijn oren uit.

Denken.

Dénken.

DENKEN.

Denken staat nogal op een voetstuk, maar hoe vaak staan we stil bij wát we denken?

Soms komen dezelfde gedachtes dagelijks terug. Gedachtes over hoe we onszelf zien bijvoorbeeld. Naar Joe Dispenza* kan ik uren ademloos luisteren als hij hierover praat. Een gedachte heeft vaak een emotie tot gevolg. Als we dingen denken zoals: ik ben onzeker, ik ben een slechte ouder, ik ben te zwaar, ik sport te weinig, ik heb geen discipline etc. etc. dan is de emotie bijvoorbeeld verdriet of schaamte.

Zo’n emotie kent drie stadia in vergelijking met jezelf.

Houdt zo’n gedachtenstroom (met bijbehorende emoties tot gevolg) je een paar dagen in de greep, dan is het je stemming.

Herhaal je de gedachten (met bijbehorende emoties tot gevolg) echter maanden achter elkaar, dan is het je aard.

Heb je een paar jaar niet opgelet bij wat je dacht en herhaal je jaren dezelfde gedachten (met bijbehorende emoties tot gevolg) dan is het je persoonlijkheid geworden.

Omdat er een moment kan komen dat we onze gedachtes zijn, is het dus van belang wát we denken

Dus zeggen de denkers: denk positief en je wordt positief.

Als je iedere ochtend wakker wordt en je eerste gedachtes af laat hangen van de apps, de eerste mails, wat je puber of je partner zegt of wat je van jezelf denkt als je in de spiegel kijkt, dan betreed je gevaarlijk terrein:  die gedachtes kunnen naar of vervelend zijn.

Dus begin je dag met een mantra of een riedel positieve gedachtes en als je dat maar lang genoeg doet, dan word je die gedachtes (als je emoties ook mee gaan doen).

Op zich klinkt het logisch.

Toch ben ik geen groot fan van positief denken.

Want negatief denken of positief denken: je plaatst denken op een voetstuk. Denken is het probleem en dat ga je oplossen met denken. Het voelt toch beetje alsof je een alcoholist aanmoedigt om vooral met zijn drinkebroeders op pad te gaan, als hij maar een alcoholvrij biertje bestelt.

Je kan denken ook van zijn/haar voetstuk halen.

Als ik één ding geleerd heb van 10 dagen mediteren bij Vipassana, ijsbaden bij Wim Hof, verschillende ademhalingstechnieken, 60 kilometer hardlopen, sauna’s en een zweethutceremonie dan is het dit: je bént niet je denken

Er komt een gedachte op.

Je lijf reageert met een emotie.

Dan kun je kiezen: associeer je jezelf met die emotie of observeer je die emotie.

In het begin is dat een helse klus. Het is moeilijk om je denken te observeren in plaats van mee te gaan met de gedachten. Ik vroeg me in begin vooral af: stel dat het lukt om mijn denken te observeren of helemaal niet meer denken, wat heb ik daar überhaupt aan?

Maar als je eenmaal een kijkje kunt nemen achter het denken merk je dat het voorbij die gedachtes niet saai is of leeg, maar dat er een bron van compassie en liefde in je lijf genesteld zit, naast opgeslagen emoties en ervaringen.

In plaats van de nadruk te leggen op positief denken lijkt een pleidooi voor de herwaardering van het lichaam me meer op zijn plaats. Voorbij (of naast) het denken.

Bij de opleiding Runningtherapie zeg ik dat niet met zoveel woorden

Maar ik doe verschillende ademhalingsoefeningen en deelnemers merken verschil. En we zitten sowieso al bij mekaar omdat we denken dat hardlopen een goed idee is voor mensen met milde depressie. En sport is een makkelijke manier om het denken wat aan de kant te zetten en het lichaam wat op de voorgrond te plaatsen.

Dick Swaab, psychiaters, psychologen, positieve denkers, NLP’ers en Janneke Poort:

*Ken je Joe Dispenza nog niet? Dan is onderstaand filmpje zéér de moeite waard

Maar ja, dan ontkom je er niet aan dat je toch weer gaat denken 😉

Over de auteur

Ademhaling is mijn favoriete onderwerp. Hardlopen en kou staan gedeeld tweede. Over deze onderwerpen schreef ik 10 boeken en ik leid ademcoaches en koucoaches op. Mijn favoriete ademhalingsoefening is anapana en run-dip-run is mijn favoriete training.

Koen de Jong