Even over god

Op nu.nl stond vorige week een bericht dat mijn voorstellingsvermogen te boven gaat.

Grootste kosmische explosie gemeld: vuurbal 100 x zo groot als ons zonnestelsel.

Er stond een spectaculaire afbeelding bij.

In het artikel stond een hoop waar ik me niets bij voor kan stellen: acht miljard lichtjaar van de aarde – de explosie vond plaats ruim voor ontstaan van de aarde – meer dan 100 keer zo veel energie is vrijgekomen als bij de zon in tien miljard jaar zal gebeuren.

Berichten over planeten en sterren fascineren me. Het gegeven dat er 1 miljoen (!) aardbollen in de zon passen als de zon hol zou zijn, vind ik op een vreemde manier geruststellend. En dan zijn er sterren die nóg groter zijn dan de ster die wij zon noemen.

De grootsheid van alles waar de mens totaal geen invloed op heeft. Zit daar iets achter? Waarmee begint het? Waardoor eindigt het?

Geen idee waarom, maar ik dacht na het lezen van het bericht op nu.nl aan god.

Ik ben niet godsdienstig opgevoed. Mijn vader heeft op jonge leeftijd de kerk de rug toegekeerd. Als klein jochie moest hij achterin de kerk zitten. Kinderen die na hem binnenkwamen met ouders die meer verdienden dan zijn ouders, mochten op de eerste rij zitten. Een god die je een zitplaats op de eerste rij verschaft omdat je ouders veel geld hebben, daar geloofde mijn vader niet in. Dus toen ik tien jaar oud was, ging ik niet met mijn vader naar de kerk. Op zondagochtend gingen we naar het voetbalveld.

Dick Swaab, de hersenonderzoeker, schrijft in zijn bekende boek Wij zijn ons brein, dat doodzieke mensen voor wie gebeden wordt geen grotere kans op herstel hebben dan mensen die zich enkel overleveren aan de kunde van artsen. Zijn conclusie: het heeft geen zin om je te richten tot god. Swaab weet veel van het brein, maar als je vraagt hoe ons wonderlijke brein dan is ontstaan, weet hij het ook niet. Dan kom je al snel bij de evolutietheorie. De theorie legt uit hoe planten, dieren en zelfs de mens zijn ontstaan uit een voorouder en zich dankzij natuurlijke selectie aan hun omgeving hebben aangepast. Maar ja, waarmee begint dat dan allemaal?

Hoe noem je datgene wat je kun zien of voelen, maar wat niet te verklaren is?

Een ijsvogel die een vis uit het water plukt en een rups die in een vlinder verandert. Met de evolutietheorie kom je een eindje, maar de schoonheid en de mystiek achter zulke ‘kleine’ wondertjes uit het dierenrijk verklaar je er niet mee.

Tijdens een meditatie heb ik eens een vreemde ervaring gehad

Ik zat te mediteren en werd overspoeld met een gevoel van dankbaarheid en liefde. Het was een verrukkelijk gevoel. Wat is dit? vroeg ik mezelf af. Gek genoeg kwam er een antwoord. Natuurlijk gewoon in mijn eigen hoofd, maar het was een antwoord die ik zelf niet zag aankomen. God, was het antwoord. Daar wilde ik niet aan. Hoho, ik geloof niet in god, dacht ik er zelf achteraan. Weer kwam er een antwoord in mijn eigen hoofd. Hoe wil jij dit noemen dan? Nog steeds voelde ik vanuit mijn hart een heerlijke stroom dankbaarheid en liefde. Dankbaarheid en liefde, gaf ik woorden aan het gevoel.

Liefde.

Dankbaarheid.

God.

Vlinders.

Sterren.

Warmte.

Lucht.

Aarde.

Vuur.

Water.

Trilling.

Het zijn maar woorden.

En welke woorden gebruik je als woorden tekort komen?

Mijn goede vriend Klaas houdt zijn mateloosheid in toom met een riedel rituelen. Eén van die rituelen is kracht putten uit een universele kracht die hij The Force noemt. Met het woord god heeft hij moeite, maar dat er een externe, intense kracht is waar hij zich op kan beroepen, ervaart hij wel.

The Force. Het is een mooie vondst om een naam te geven aan een kracht die er is, maar die moeilijk in woorden te vangen is.

Ik twijfel nog. Soms denk ik god is me te geladen (denk aan alle oorlogen die gevoerd zijn in naam van een god). Maar liefde is me wat te zoet. En universele energie is me te grotesk.

In stilte mediteren is heerlijk, dan hoef ik er helemaal geen woorden aan te geven. Wat er ook door mijn lichaam stroomt: het voelt goed.

God. Misschien is het wel een prima woord. Als van India tot Amerika en van Nepal tot Peru al duizenden jaren over god wordt gesproken om een woord te geven aan datgene waar geen woorden voor te vinden zijn, waarom zou ik dan moeilijk doen?

Hoe dan ook: ode aan sterren en kosmische explosies, ode aan liefde en dankbaarheid, ode aan ijsvogels en vlinders, ode aan the force en -welja – ode aan god.

Over de auteur

Ademhaling is mijn favoriete onderwerp. Hardlopen en kou staan gedeeld tweede. Over deze onderwerpen schreef ik 10 boeken en ik leid ademcoaches en koucoaches op. Mijn favoriete ademhalingsoefening is anapana en run-dip-run is mijn favoriete training.

Koen de Jong