Leoniek Stordiau, Leiden marathon 2015

Wie wil dat nou niet: een marathon lopen met minder kilometers. Dat is waar Sportrusten over gaat: minder kilometers maken en meer rusten tussen de trainingen. Het klonk erg aannemelijk. Leren vetten verbranden en op vetverbranding de marathon lopen. Aangezien ik geen lange duurlopen meer wilde doen voor een marathon, had ik gedacht dat het marathon lopen voorbij zou zijn. Tot ik Sportrusten ontdekte. Vandaag dé dag. De Leiden Marathon. De eerste 10 kilometer gingen makkelijk. Niet voor mijn hartslag want die kreeg ik niet onder de 153 (zenuwen?). Op het punt van de halve marathon ging het nog steeds goed. Tempo was iets gedaald, maar geen vermoeidheidsverschijnselen (terwijl ik toch maar max 14 km had getraind). Na 22 km werd het iets moeilijker. Dat was vooral mentaal omdat ik tegen mezelf van te voren had gezegd: de 21 haal ik wel, maar daarna…. Dus ik moest mezelf goed toespreken. Soms wilde de benen even niet, dan ging ik op mijn ademhaling letten (langer uit dan in) dat hielp dan weer. Voordat ik het wist zat ik op 32. De vorige keren was hier echt de man met de hamer gekomen. Nu niet. Bij 36 begon het echt zwaar te worden. Ik moest ontzettend focussen op ademhaling en op het aftellen van de kilometers. De Pacer met 4.30 had mij (nog) niet ingehaald, dus ik zou vast binnen de 4.30 finishen. De laatste twee kilometers waren echt verschrikkelijk. Maar met 4.29 ging ik over de finish! Kapot, maar niet meer dan de vorige twee keer. Misschien zelfs iets minder.