Doe iets wat je eigenlijk niet durft

Doe iets wat je eigenlijk niet durft… Dat hoorde ik Koen zeggen tijdens het webinar van afgelopen dinsdag. Tijdens dit webinar gaf hij tips voor de vakantie. Eentje daarvan; doe deze vakantie iets wat je eigenlijk niet durft.

Mijn gedachten gaan direct naar mijn angst voor water.

Ergens rond mijn twaalfde ontstond er een angst in mij; bang voor de zee, bang voor water; helemaal als je niet kunt zien wat er onder je gebeurt. Bang voor vissen, bang voor ‘wezens uit de zee’; kwallen enzo.

Toen ik, als ondernemende twintigjarige op Curaçao ging wonen, werd de angst nog eens versterkt. Er werd door mijn Antilliaanse familie vol passie gewaarschuwd voor de zee;

‘Pas op voor ‘Portugese petjes’; kwallen met giftige tentakels die wel 30m lang kunnen worden…
De zin om de zee in te gaan werd, zelfs, met dat mooie helderblauwe water, meteen de kop ingedrukt.

Ik ging nog een aantal keer op Curaçao de zee in maar dat werd nooit meer écht een succes.

Ik werd overgehaald om te gaan snorkelen. Mijn moeder was daar zo enthousiast over, ik móest de onderwaterwereld bekijken. Mezelf moed toesprekend deed ik mijn flippers aan, een snorkel op en ik ging. En eerlijk waar… ik vond het prachtig om de klein gekleurde vissen te zien en héél eventjes voelde ik een zweem van rust over me heen komen. Tot mijn stiefvader het uitschreeuwde van plezier en zijn handen een cm of 80 uit elkaar hield; ‘ik zie zo’n grote zandhaai’. Ik vloog het water uit!

Ik hield het voor gezien. Jarenlang.

Ik was bang voor de zee en daar moest ik het maar mee doen.

Tot ik vorig jaar besefte dat ik, in nauwe samenwerking met mijn hersenen, deze angst zelf in stand hield. Al die jaren.

Ik dàcht dat ik bang was.
En dat paadje van gedachten in mijn brein was inmiddels al zo diep uitgesleten;
Het was een gewoonte geworden.

Vorig jaar zomer maakte mijn vriend en ik een prachtige reis door Amerika. Een roadtrip van 10 weken.
En terwijl ik op het strand van San Diego in Californië liep, besefte ik het me.

Ik bén mijn angst niet. Ík hou het in stand.

Op dat moment stapte ik de Pacific ocean in en liep ik tot kniehoogte het water in.
Mijn angst ging wat harder roepen maar ik bleef het water inlopen.  De angst niet het podium gevend waar het zo hard om riep.
De angst werd vanzelf minder, het gevoel van vrijheid werd groter.

Drie dagen later ging ik opnieuw de zee in. Weer wat verder het water in, de angst was weer wat kleiner en mijn gevoel van bevrijding groter.

Als je de kust van Californië kent, weet je dat daar zeeleeuwen zwemmen. Terwijl ik in het water ben, zwemt er 15 meter bij me vandaan een zeeleeuw.
Dit keer vloog ik niet sneller dan mijn benen me konden dragen het water uit. Nee… ik keek. Vol bewondering. Naar dat grote beest dat sierlijk en lomp tegelijkertijd door het water bewoog.

Inmiddels is het een jaar later en is het weer zomervakantie. Dit jaar zoek ik het avontuur dichter bij huis. Ik ben een week in een strandhuis in Wijk aan Zee.

Ik zwem, in de zee. Zelfs zo ver dat ik geen bodem meer onder mijn voeten voel als ik ga staan. Héél af en toe komt dat welbekende stemmetje op; help… wat als… Op dat moment zeg ik één ding tegen mezelf;

Dit is de angst die je voelt. Je bènt niet de angst. Mijn brein kent dit nieuwe paadje inmiddels (ook) goed. Het angstige gevoel ebt snel weer weg.

Veilig vanaf het strand voelde ik een grote bewondering voor meiden op een surfplank. Sierlijk en sterk de golven bedwingend.

Vandaag deed ik iets wat ik vorig jaar niet durfde… ik ging surfen. Spelen met de golven!

Ik ging naar een surfschool, kreeg een plank waar ik 3x in paste en werd, na een korte uitleg de zee in gestuurd.

De anderhalf uur die volgde waren hemels! Ik voelde me zo vrij als een vis, peddelend steeds verder de zee op, om me vervolgens terug te laten brengen naar de kust.
En geloof me; het was niet sierlijk en gracieus. Maar het was wel bevrijdend.
Ik was in de zee en de angst was niet mee.

Geniet van je zomer.

Welke angst ga jij overwinnen?

Niemand houdt de golven, maar jij kan leren staan. Niemand houdt ze tegen, maar jij kan leren staan (Diggy Dex)