De meeste mensen deugen

De meeste mensen deugen

Het staat er duidelijk.

En iedereen leest het ook echt.

Zoveel regels zijn er dan ook niet bij de plonskaart.

Er zijn twee regels:

  1. Drie minuten in de kou is lang zat, maak er absoluut geen wedstrijd van wie het langste in de kou kan zitten.
  2. Het is geen commerciële dienst. Buurtgenoten zoeken elkaar op om samen te dippen. Want samen dippen is leuker, gezelliger, veiliger en een stok achter de deur.

Het is geen commerciële dienst

Er valt niks te verdienen, het enige dat je eraan over houdt, is dat je een buurtgenoot kennis laat maken met koud water. Ook belangeloos maken mensen in de eerste anderhalve week al massaal gebruik van de plonskaart. Of om te laten weten dat ze wel iemand mee willen nemen het koude water in of omdat ze graag eens met iemand (een vreemde) samen dippen.

Het doet me deugd.

Want als je een krant openslaat ga je nog denken dat de meerderheid van de mensen niet deugt.

Ik denk terug aan een reclame voor een verzekering een tijdje terug.

Daarin werd gezegd dat niemand wil betalen voor iets dat ie niet gebruikt. Dus ik kon met een gerust hart aanvinken dat ik me niet wilde verzekeren voor extra kraamhulp bij zwangerschapsproblemen, want de kans dat ik zwanger word is even groot als de kans dat Hugo de Jonge volgende week de Elfstedentocht wint.

Dat een verzekeraar op die manier adverteert, vond ik nogal vreemd. Want verzekeren is toch juist dat je betaalt voor iets waar je hoopt geen gebruik van te maken? We stoppen allemaal wat geld in een potje en de pechvogel krijgt dat potje. Dus als mijn zwangere buurvrouw een problematische bevalling heeft en wat extra zorg nodig heeft, krijgt zij het potje en als ik van mijn fiets val, krijg ik het potje.

Ik kon het niet laten om bij vrienden en vriendinnen na te vragen wat zij van die slogan vonden. De meesten vonden dat ik weer rare kronkels had in mijn hoofd. Natuurlijk wil je niet betalen voor iets dat je niet gebruikt. 

Als zelfs verzekeren al geen gezamenlijkheid meer is, wat blijft er dan nog over?

Wat doen we voor een ander? Sportclubs worstelen met het vinden van vrijwilligers en onze eigen kinderen brengen we van jongs af aan naar de crèche en onze ouders stoppen we in een verzorgingshuis (hypothetisch dan, want mijn vader zit sinds kort op Strava en mijn moeder heeft net een zware hoepel gekocht om te trainen).

Waarom niet wat meer samen en voor elkaar?

Toen kreeg ik een mailtje van mijn oom. Normaal ging ie met een collectebus langs de deur, maar dat kan niet met corona. Dus hij had bij de hersenstichting een online collectebus aangemaakt.

Het ontroert me. Dat hij andere jaren in het donker en de miezerregen met een collectebus op pad ging om geld op te halen voor de hersenstichting en dat hij nu de moeite neemt om een account aan te maken en vrienden en familie te mailen. Daar heeft ie zelf nul belang bij. Maar hij doet het toch. Voor zijn broer en alle andere mensen. Ik vraag me af hoe hij denkt over verzekeren.

Diezelfde middag sta ik bij de Dirk van de Broek in de rij

Een oude dame met haar mondkapje net ónder haar mond moet € 28,40 afrekenen. Soep uit blik, witbrood, wc-papier, tomaten, ham, melk, groot stuk kaas, twee varkenshaasjes, aardappelkroketjes en andijvie uit de diepvries.

Na een greep in haar tasje kijkt ze verschikt op. Eerst naar de caissière, dan naar de rij achter zich.

Tegen beter weten in, kijkt ze nog een keer in haar tasje.

Maar ze is haar portemonnee vergeten. Oh wat stom, sorry, sorry, excuus.

‘Mevrouw, mag ik uw boodschappen betalen?’ een vrouw achter haar trekt haar portemonnee al tevoorschijn. Boven haar mondkapje zie ik twee pretoogjes glunderen.

De oude dame ging niet meteen akkoord, maar na wat dwang en aardige woorden betaalde de vrouw voor mij, de boodschappen van de dame voor haar.

Ik sloeg het alleen maar gade en kreeg er ook een goed gevoel van. Lekker, er zijn mensen die deugen.

Koen, ik wilde je even laten weten dat ik vandaag de eerste heb meegenomen bij mij voor de deur in de vaart. Het was onwijs leuk! Volgende week gaan we weer.

Van iemand die zijn naam op de plonskaart had achtergelaten en met iemand de vaart in ging.

Er zijn mensen die deugen en zomaar iets doen voor een ander.

Misschien wel de meeste mensen.

Over de auteur

Koen de Jong (1979) loopt hard, fietst graag, ademt rustig en doucht koud. Hij is bedenker van het 100-dagen-sportrustenprogramma en geeft veel presentaties bij bedrijven.

Koen schreef de boeken Verademing (met Bram Bakker), Ik hardloper en De Hardlooprevolutie (met Stans van der Poel), Kopwerk (met Aart Vierhouten) en Koud kunstje (met Wim Hof). Zijn werk is in meerdere landen vertaald.

Zijn favoriete boek: Momo en de tijdspaarders.

Verder is hij dol op vers gemaaid gras, landkaarten, boekwinkels en ijsvogels.


Nieuwsbrief

Wil je wekelijks het nieuwste blog, aankondiging van webinars, meer interessante kost je mailbox? Meld je dan aan voor onze nieuwsbrief.

*  Website URL


22 Responses to "De meeste mensen deugen"

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.