Serieus? Schrijf je die blogs nog steeds zelf?

Woensdagavond op het clubhuis. Na anderhalve minuut in het ijsbad, praten we wat na met een kop thee. Het gesprek komt op kunstmatige intelligentie. G. vindt het griezelig wat AI allemaal kan, je weet niet eens meer of iemand zelf praat of dat het gefabriceerd is door wat slimme tieners met een computer. Naast G. zit T. die ziet er ook de voordelen van: je kunt met AI een alter ego creëren die alles weet over een onderwerp, bijvoorbeeld Parkinson, dat kan ook waardevol zijn voor mensen met vragen.

Ik bedenk me dat ik eigenlijk niks weet van AI en dat zeg ik. Ik heb zelfs nog nooit iets opgezocht met ChatGPT.

Serieus? Schrijf jij die blogs nog steeds zelf? Vraagt T.

Natuurlijk, er is toch niks aan om dat door een algoritme te laten doen?

Met mijn geboortejaar (1979) ben ik eigenlijk wat te jong voor een boomer. Maar mijn zoon verzucht vaak dat ik een boomer ben. Bijvoorbeeld als ik mijn bankpas niet mee heb en vervolgens niet kan betalen met mijn telefoon.

Grote kans dat ik op een gegeven moment met mijn telefoon kan betalen voor een koffie, maar blogs blijf ik zelf schrijven, anders schiet het zijn doel voorbij.

Hoezo? Je kunt vijf keer zoveel blogs produceren in de helft van de tijd als je het niet zelf doet, maar het aan ChatGPT overlaat

Daar zie ik niet één-twee-drie de logica van. Ik ben helemaal niet bezig met resultaten, bezoekersaantallen, cijfers en productiviteit als ik een blog schrijf. Een blog schrijven is een bron van vreugde (of ergernis) en voldoening (dat sowieso) op zichzelf. Los van het eindresultaat beleef ik plezier in het moment zelf. Zoals een kind een tekening maakt, zonder na te denken wat er daarna mee gebeurt.

ChatGPT mijn blogs laten schrijven, voelt hetzelfde als iemand anders een halve marathon laten lopen met mijn horloge en dan op Strava wel de kudo’s ontvangen.

Daar is toch niks aan?

Zaterdag liep ik (zelf) de Sri Chinmoy halve marathon

Dat was nogal een leuk evenement. We liepen rondjes van 2,2 kilometer in het Amsterdamse Bos en ieder rondje werd geturfd door een vrijwilliger. Na 21,1 kilometer finishte ik voldaan en vrolijk tussen twee pionnen.

Enthusiasm is energy – stond er op een bord met een foto van Sri Chinmoy erboven. Chinmoy is een spiritueel leider, geboren in 1931 en overleden in 2007. Hij propageerde hardlopen om voorbij het denken te komen en 21,1 kilometer is voor hem de babyafstand. Er is ook een marathon, een 6-uurs loop, een 50 kilometer en 100 kilometer in zijn naam. Maar het evenement waar Chinmoy het meest om bekend is, is vermoedelijk de Sri Chinmoy Self-Transcendence 3100 mile race. Dat is bijna 5000 kilometer en de wedstrijd duurt 52 dagen. Tja, daar heb je wel een flinke portie enthousiasme en energie voor nodig.

Na de halve marathon eet ik een broodje met Eline (die liep ook weer pijnvrij) en een gevoel van dankbaarheid en ontspanning stroomt door mijn aderen. De vrijwilligers, de aardigheid van de deelnemers, de vriendelijkheid van de organisatie, de vrolijkmakende stofjes die vrijkomen door het lopen.

Het was een verrukkelijke zaterdag.

Dat had ik toch mooi gemist als iemand anders met mijn horloge de halve marathon had gelopen.

En nu ik dit opschrijf herbeleef ik de heerlijke zaterdag. En ik maak me graag wijs dat als jij dit leest, je ook zin krijgt om een rondje te lopen in goed gezelschap en daarvan te genieten. Deze napret van de zaterdag en de voorpret van jou loop, had ik gemist als ik ChatGPT eropaf had gestuurd vandaag.

Ik heb te weinig verstand van AI om me zorgen te maken of om enthousiast te worden van de mogelijkheden.

Maar ik heb genoeg verstand van mijn lichaam om te weten het een cadeautje is om een hart te hebben en twee longen en een brein en een pijnappelklier en twee nieren en bovenbenen die me lekker laten rennen. En het is geruststellend dat ik dat gemeen heb met (bijna) alle mensen.

Gelijkmoedig voorwaarts.