Meningsverschil tijdens het kerstdiner? Let hier ’s op
Je ontkomt er niet aan tijdens het kerstdiner; er is een meningsverschil over een onderwerp.
Of het nu gaat over AI, gender en sport, wel of geen vlees op tafel, Israel, het volume van de muziek of een vakantieherinnering; er komt altijd wel iets op tafel waarover je van mening verschilt. Voor je er met gestrekt been ingaat en je denkkracht inzet voor argumenten, is het mooi om eens na te gaan wat overheerst: je gedachten of je emoties. Of wellicht is het een fysieke sensatie of energie.
Wat is het verschil en wat kun je ermee?
Vier keer in de week mediteren we met een cluppie op het clubhuis. De dag voor we mediteren stuur ik onze appgroep met 36 leden de vraag wie er komt. Geregeld zet ik er een korte tekst bij met iets dat me bezig houdt.
Van de week stuurde ik dit:

Er zijn genoeg onderwerpen waar mensen lijnrecht tegenover mekaar staan. Niet eens omdat mensen het werkelijk oneens zijn, maar omdat vanuit een andere hoek wordt geredeneerd. Het is leerzaam en leuk om bij jezelf na te gaan wat overheerst: intellect, emotie, fysieke sensaties of energie.
Het intellect is eenvoudig te begrijpen. Je meningen en je opvattingen als optelsom van wat je hebt geleerd op school, van je ouders, uit de krant of gesprekspartners of internet. Je hoort iets en op basis van je intellect vorm je een mening of standpunt.
Emoties zijn ook herkenbaar. Niet langer is een argument of mening doorslaggevend, maar angst, verdriet of vreugde bepaalt de koers van je reactie.
Fysieke sensaties zijn diepgeworteld en soms moeilijker te traceren. Toch is je lichaam een vat van herinneringen met voorkeur en weerstand.
Energie is helemaal complex. De tak van de wetenschap die zich over kwantumfysica buigt, is het erover eens dat alles trilling is en ook een vaste vorm als een menselijk lichaam voor een groot deel uit energie bestaat, los van de vaste vorm.
Als mens zijn we een wonderschone, complexe cocktail van deze vier elementen (als ik er één vergeet, lees ik het wel onder het blog).
Vraag tijdens het kerstdiner geloof jij in god? en er  is vermoedelijk snel onenigheid. Iemand die het intellect op één zet, komt met argumenten over oorlogen, wreed gedrag in naam van het geloof en gebrek aan wetenschappelijk bewijs en concludeert dat god niet bestaat. Een ander die wel in god gelooft reageert misschien vanuit emoties of noemt energie god en ervaart dat er meer is dan het intellect en geeft daar een naam aan.
Het is mooi om (in stilte) voor jezelf te onderzoeken welk onderwerp, welke knop aandraait. Want dat verschilt per onderwerp. Het kan goed zijn dat je intellect de boventoon voert bij politiek maar als Ajax ter sprake komt, is het ineens enkel emotie, om maar wat te noemen.
Als je bij jezelf waarneemt wat de boventoon voert, reageer je vanzelf anders. Simpelweg omdat het als waarnemer eenvoudiger is om de ander ook echt te horen en beter te begrijpen.
Ode aan de waarnemer.
Gelijkmoedige feestdagen!

Dank je wel voor de wijze waarop je de gekende theorie nog eens hebt neergeschreven in een praktische direct bruikbare tip!
( lang geleden maar op jouw eertijdse verzoek nog eens deze kleine verbetering: “maar angst, verdriet of vreugde bepaald de koers van je reactie” moet zijn “bepaalt”)
Lieve Kerstgroeten,
Wat leid je dat weer vriendelijk in Ingrid, veel dank! Enne: het is aangepast. Gelijkmoedige groet, Koen
Leuk verhaal, Koen! Deze theorie kende ik nog niet. Misschien een mooie aanvulling:
Alle mensen willen gelukkig zijn, vrij zijn en zich verbonden voelen. Conditionering (ons verhaal en de automatische piloot) staat dat vaak in de weg. Onze waarneming verloopt van binnen naar buiten en is dus nooit objectief; iedereen leeft in zijn eigen waarheid.
Wat kan helpen is psychologisch geven (zoals vriendelijkheid en oprechte aandacht) en psychologisch nemen: wanneer iemand iets zegt wat ingewikkeld of raakt, voel je het, laat je het door je heen gaan en laat je het daarna weer los. Op die manier geef je jezelf ruimte.
Als iemand andere gedachten heeft, betekent dat nog niet dat die persoon ‘stom’ is (ook al kan dat zo voelen – dat is jouw gevoel). Die ander heeft simpelweg een andere conditionering. (We wijzen de ander vaak af omdat we zelf bang zijn voor afwijzing. 🤗)
Dit alles vraagt bewustwording. Zolang je op de automatische piloot leeft, zie je het niet. Rust, vertraging en meditatie helpen om je bewust te worden van je eigen gedachten en verhalen (het ego, zoals arme ik of dikke ik). Naarmate je bewuster wordt, kun je je verhaal veranderen naar een beter/ander verhaal – en uiteindelijk naar minder verhaal.
Dus voor iedereen fijne dagen met minder verhaal en meer’ zijn’. En voor 2026: veel ont-wikkelplezier 😉
Lieve groetjes,
Barbera
Ode aan geven en nemen. Dank voor je mooie reactie Barbera. Geluk, Koen
Dankjewel hiervoor!
Een fijne manier om mijn focus te verleggen en minder in oordelen te schieten. En misschien lukt het me dan ook die borrel te laten staan, die ik soms zo nodig lijk te hebben – om de scherpe kantjes en mijn kritische ‘ik’ te verdoven. Hopelijk maakt het me wat milder naar mezelf en de situatie om me heen.
Dank voor je reactie. Observeren in plaats van verdoven is een mooie (en moeilijke) oefening. Geluk, Koen