Waarom ik mezelf zo’n loser vind

Waarom ik mezelf zo’n loser vind

Eind oktober kreeg ik een mailtje van mijn blogjuf.

Met haar nieuwe blog.

Waarom ik mezelf zo’n loser vind, stond er boven haar blog.

Huh? Mevrouw Kilian vindt zichzelf een loser. Hoe dan?

Kilian is scherp, goed, eerlijk, rechtvaardig, zelfkritisch, beschouwend.

En ze kan heel goed schrijven. Zo goed dat je op donderdag al uitziet naar haar verse blog op vrijdag.

Ze worstelt. Met het klimaat. Met het nieuws. Met de GGZ. En met zichzelf.

Het liefst spring ik in de trein om haar een knuffel te geven. Maar ja, dat mag niet. En al mocht het, daar zit ze echt niet op te wachten, een knuffel. Ik verdenk de strenge blogjuf ervan dat ze ondanks al het vreselijke leed achter corona, wél blij is met de 1,5 meter afstand die iedereen bewaart.

Dus ik lees verder.

Ze wordt moe van haar geswitch tussen hebberig en gewetensvol.

Ja, dat herken ik wel.

Hebberig. Ik wil een nieuwe racefiets.

Gewetensvol. Mijn oude fiets van 20 jaar oud doet het nog perfect.

Maar dan wel hardlopen met een nieuwe Stryd en de nieuwste Polar. Voor het gemak maar even vergeten onder welke omstandigheden de grondstoffen worden gewonnen.

Of in plaats van hebberig, egoïstisch.

Egoïstisch. Ik wil kip eten.

Gewetensvol. Dieren eten is echt niet in de haak.

Ik-heb-boter-op-mijn-hoofd-oplossing. Ik koop een stukje kip voor € 7,80 bij de biologische winkel

Nog één.

Egoïstisch. Ik wil op avontuur in Finland.

Gewetensvol. Vliegen is niet goed, ik ga wel naar Terschelling.

Ik-heb-boter-op-mijn-hoofd-oplossing. Ik vlieg naar Finland en ik maak extra geld over om bomen te planten én ik benadruk dat de leegloop van Noord-Finland een groot probleem is. Voor de lokale bevolking is wat toerisme broodnodig.

Leven is een complexe spagaat tussen goed willen doen voor anderen en kiezen voor je eigen behoeftebevrediging op korte termijn.

Met regelmaat voel ik me een loser. Een zwakkeling die zwicht voor zijn eigen behoeftebevrediging.

Maar dat duurt nooit zo lang.

Al snel loop ik weer opgewekt een rondje of zit ik gelijkmoedig te mediteren.

Bij Kilian overheerst de kant van de loser. 

Hoe kan dat?

Het leven is één grote cognitieve dissonantie, verzucht ze

Ja, dat is voor denkers een ramp. Je wikt en weegt en met je verstand kies je partij, maak je keuzes.

Je kiest of iets goed is of slecht of je ergens vóór bent of tegen.

Maar ja, dualiteit is een grap.

Een verzinsel.

Denkend kom je daar niet uit. Maar als je achter het denken zit, is het eigenlijk heel logisch: het tegenovergestelde van iets, valt automatisch weg als dat iets wegvalt.

Vage shit.

Voorbeeld

Stel je hebt een zanger op het podium. Een artiest. Voor het podium staan de fans, tienduizend op een kluitje. Gechargeerd: de artiest is bijzonder, de fans zijn het plebs.

Maar als je het publiek weghaalt, is er ineens alleen nog maar iemand met een gitaar op het podium. Zonder publiek, geen artiest. Dus de tegenstelling of plebs of artiest heeft elkaar nodig, anders blijft er niks over.

En in iedereen zit de dualiteit besloten.

Een schurk en een engel.

Agressie en compassie.

Een alcoholist en een zorgzame ouder.

Een luie uitsteller en een ondernemende creatieveling.

Een dankbare en een destructieve.

We zijn het allemaal (een beetje).

Goed.

Wat heeft dat met de gewetensvolle loser te maken? Dat gezever met – we-zijn-een-schurk- én-een-engel-in-één is toch wat cliché -, zegt de denker.

Maar ja, het is wel de reden dat ik mezelf een loser vind, en vijf minuten later weer een goeie.

De kunst is om voorbij mijn denken te komen als ik mezelf een loser vind

Want ik ben én een loser en een held.

En als mijn hoofd wat anders vindt, ga ik gewoon een stukje rennen of de gracht in.

Daarmee red je de wereld niet, maar ja aan losers hebben we ook niks.

Tenzij het Kitty Kilian is, want die loser verdient een standbeeld.

Cheers.

Over de auteur

Koen de Jong (1979) loopt hard, fietst graag, ademt rustig en doucht koud. Hij is bedenker van het 100-dagen-sportrustenprogramma en geeft veel presentaties bij bedrijven.

Koen schreef de boeken Verademing (met Bram Bakker), Ik hardloper en De Hardlooprevolutie (met Stans van der Poel), Kopwerk (met Aart Vierhouten) en Koud kunstje (met Wim Hof). Zijn werk is in meerdere landen vertaald.

Zijn favoriete boek: Momo en de tijdspaarders.

Verder is hij dol op vers gemaaid gras, landkaarten, boekwinkels en ijsvogels.


Nieuwsbrief

Wil je wekelijks het nieuwste blog, aankondiging van webinars, meer interessante kost je mailbox? Meld je dan aan voor onze nieuwsbrief.

*  Website URL


26 Responses to "Waarom ik mezelf zo’n loser vind"

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.