Kou, stilte retraites en kickboksen: huh?

‘Zo’n stilte retraite lijkt me ook wel wat,’ Taco S. neemt een slok van zijn bier.

‘Stilte retraite? Jij? ‘ van verbazing is mijn stem een octaaf hoger dan normaal.

Er komt iemand langs met bitterballen en vlammetjes. Taco S. pakt een bitterbal, ik neem een slok van mijn vaasje.

‘Ja, ik zoek nieuwe uitdagingen, nu ik niet meer kan kickboksen,’ T. S. blaast op zijn bitterbal.

‘Mediteren vind ik helemaal niet bij je passen,’ zeg ik, ‘voor iemand die er een sport van maakte om iemands kop eraf te slaan, lijkt mediteren me een ander uiterste.’

Ik denk dat kickboksen veel overeenkomsten heeft met wat jij doet met kou, mediteren en hardlopen, reageert T. S.

‘Je bent gek. Met 58 kilo op een matje gelijkmoedigheid en compassie oefenen, lijkt me toch wat anders dan met 90 kilo iemand bont en blauw schoppen.’

‘En toch zijn er veel overeenkomsten,’ T. S. lacht tevreden. ‘Ik denk je tijdens een gevecht in de ring dichtbij je dierlijke kern komt. Twijfel. Kracht. Focus. Doodsangst. De adrenaline raast door je lichaam. Na afloop daalt er een voldoening over je heen. Dat is heerlijk.’

Ik denk aan de nieuwjaarszit die ochtend in Blaricum. Met 200 man gingen we onder begeleiding van Henk van den Bergh en Hans Emmink het ijskoude water in. Her en der klonk een oerkreet en na afloop bij het kampvuur heerste ontspannen vrolijkheid.

Mijn vader was er.

Bekenden en vrienden.

Een gevoel van dankbaarheid, saamhorigheid en kameraadschap daalt neer op het Blaricummerstrand.

Well, my temperature is rising, got my feet on the floor
Crazy people rocking ‘cause they want to some more
Let me in baby, I don’t know what you got
But you better take it easy ‘cause this place is hot

Gimme some lovin’ komt uit de luidspreker.

Ik probeer me een voorstelling te maken of het ontspannen gevoel ná de stresspiek in de kou, hetzelfde kan zijn als na een gevecht.

Misschien wel.

‘Ik duik toch liever een koud meer in dan de ring,’ zeg ik. ‘Met kou snap ik de vergelijking met kickboksen nog wel, omdat je gecontroleerd stress oproept om daarna een goed gevoel te krijgen. Maar zo’n stilte retraite is toch echt wel andere kost.

‘Het is vergelijkbaar. Je gaat toch een intense, zware strijd aan met jezelf. En je moet pijn en angst overwinnen, anders kom je er niet doorheen.’

Zo had ik het nog nooit bekeken.

‘Moet je doen dan: 10 dagen stilte. Een aanrader.’

‘Het is nu nog wat lastig thuis. De jongste is twee. Dat is toch een leeftijd dat je er niet snel tien dagen tussenuit piept. Hoe oud is die van jouw eigenlijk?’

‘Twaalf alweer.’

‘Mooie leeftijd. Weet je nog dat wij toen dat voetbaltoernooi hadden in Lyon? Hoe oud waren we toen? 12, 13, 14?

Taco S. kijkt op.

Martin S. staat om de hoek bij de deur en lacht om een grap van Maurice E.

Boven hem hangen gouden en zilveren ballonnen met 40 erop.

40.

Het café staat vol veertigers die elkaar al 25 jaar of langer kennen. Sommige hebben nog hetzelfde gewicht als toen ze 20 waren, anderen zijn 20 kilo zwaarder.

Wat nog hetzelfde is: de grappen, het bier, de knuffels en de verhalen.

Maar de ogen van de meesten zijn anders. De branievolle twinkeling van de twintigers is voor een deel gedempt door scheidingen, stress op werk, ingewikkelde liefdes, zorg voor kinderen, sterfgevallen, kanker en vergeten dromen.

Iedereen heeft wel wat.

Het tekent.

‘Maar zo’n ijsbad, dat wil ik wel een keer doen,’ zegt T. S.

‘Doen we,’ zeg ik, ‘nog een biertje?’ Ik til mijn lege glas omhoog.

‘Nee, doe maar een spaatje rood.’

Ook dat is veranderd.

Over de auteur

Ademhaling is mijn favoriete onderwerp. Hardlopen en kou staan gedeeld tweede. Over deze onderwerpen schreef ik 10 boeken en ik leid ademcoaches en koucoaches op. Mijn favoriete ademhalingsoefening is anapana en run-dip-run is mijn favoriete training.

Koen de Jong