Een bijzondere bestemming

Een bijzondere bestemming

Woensdag ga ik op vakantie met mijn zoon.

2,5 week.

Het belooft een bijzondere reis te worden.

We gaan op bezoek bij Marco Rink

Marco is een man waar ik ’s avonds in Amsterdam met een boogje omheen zou lopen.

Groot.

Breed.

Woeste hond.

Woeste baard.

Achter dat woeste uiterlijk schuilt echter een onvermoeibare, knuffelende wereldverbeteraar.

Ik ken Marco nu een paar jaar en we hebben al wat mooie avonturen beleefd.

Sinds een paar maanden woont Marco met zijn gezin in Finland.

Noord-Finland.

Vlak onder de poolcirkel.

Veel groen (of wit). Veel sterren. Veel ruimte. Veel bomen. Contact met de natuur. Een boomhut. Een boot. Twee sauna’s. Vers gevangen vis.

Weinig regels.

Afgelopen winter was ik al te gast in zijn Taiga School. Toen heeft Rick Koekoek dit adembenemende filmpje gemaakt:

Nu neem ik mijn zoon mee en gaan we kijken hoe het in de zomer is

Buiten spelen.

In bomen klimmen.

Hout hakken.

Zonnepanelen plaatsen.

Plannen smeden.

En Marco en zijn gezin een knuffel brengen.

Er zit me wel wat dwars

Ik neem mijn zoon van 12 mee naar Finland. In de eerste plaats om vrienden op te zoeken en omdat het leuk is, maar ook om échte natuur te ervaren. Als middelbare scholier met een smartphone kan wat indrukwekkende natuur in de vakantie geen kwaad.

Maar goed, we kunnen ook naar de Veluwe. Of met de trein naar de Alpen.

In plaats daarvan vliegen we naar Finland.

En hoewel we vrienden opzoeken en het mooi, leuk, indrukwekkend en onvergetelijk is, zit het me toch dwars.

Vliegen.

Is dat wel een goed voorbeeld voor mijn zoon en kan ik dat nog wel maken in deze tijd?

Moeten we de aarde niet wat rust geven en dus wat minder CO2 uitstoten?

Ik google op CO2 vliegen.

Eerst zie ik de stijgende grafieken van de CO2 emissies sinds het jaar 1990.

 

Ik zie de grafieken en denk: waar heb ik het ook over met mijn vlucht naar Finland? Als India straks dezelfde sprong maakt als China, maakt het echt weinig uit wat ik doe in mijn leven.

Als ik daarna een slok thee neem, voel ik mezelf net een klein kind dat betrapt wordt door de leraar en zegt ja, maar zij deden het ook.

Mijn volgende zoekterm is: CO2 vliegen compenseren

Via flygrn.com leer ik hoeveel CO2 we uitstoten met een retourtje naar Rovaniemi.

1,19 ton CO2.

Mijn eerste reactie is om direct in de verdediging te schieten

Ik heb mijn T.V. in 2005  de deur uitgedaan en kijk nooit meer T.V.

Dat is 14 jaar x 365 = 5110 dagen zonder T.V.

Na een snel rekensommetje mag ik dan nog 8 x naar Rovaniemi vliegen.

Daarnaast douche ik nooit 10 minuten, maar maximaal 5 minuten, waarvan 1 minuut koud. Dat scheelt per jaar ook nogal.

Dan valt mijn oog op de compensatie

Ik kan voor € 10,23 mijn vliegreis compenseren.

Kan dat echt waar zijn?

Impulsief betaal ik de € 10,23 gelijk.

Ik krijg een certificaat.

Schuldgevoel afgekocht, straks lekker genieten van Finland.

Maar het knaagt toch nog.

Kan het écht waar zijn?

Op de website lees ik over zonnepanelen projecten in India, bosbehoud en bomen planten.

Maar echt bewijs dat het werkt, zie ik niet.

Dus ik google wat verder en kom uit bij een artikel over Bart Crezee van De Correspondent.

Zijn conclusie is dat CO2-neutraal vliegen geen structurele oplossing is voor het probleem, maar dat het veel goeds brengt en wel degelijk nut heeft.

De komende jaren zal ik mijn vluchten compenseren door deze projecten te steunen. En vliegen omdat het goedkoop is en alleen maar voor de lol, zal ik niet doen. Er moet wel een diepgeworteld verlangen in me zitten om een plek te bezoeken, mede met oog op zingeving en wijsheid vergaren. En als er treinen rijden, dan neem ik de trein.

Voor nu ga ik genieten van een mooie tijd in Finland en ik zal af en toe wat foto’s en verhalen delen.

Want als er thuisblijvers meegenieten, kunnen we CO2-uitstoot delen met wat meer mensen.

Marco, tot snel!

Wordt vervolgd.

Deel dit artikel
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin

Nieuwsbrief
Wil je wekelijks het nieuwste blog, aankondiging van webinars, nieuwe interessante boeken en meer in je mailbox? Meld je dan aan voor onze nieuwsbrief.


Over de auteur

Koen de Jong (1979) loopt hard, fietst graag, ademt rustig en doucht koud. Hij is bedenker van het 100-dagen-sportrustenprogramma en geeft veel presentaties bij bedrijven.

Koen schreef de boeken Verademing (met Bram Bakker), Ik hardloper en De Hardlooprevolutie (met Stans van der Poel), Ik, de wielrenner (met Aart Vierhouten) en Koud kunstje (met Wim Hof). Zijn werk is in meerdere landen vertaald.

Zijn favoriete boek: Momo en de tijdspaarders.

Verder is hij dol op vers gemaaid gras, landkaarten, boekwinkels en ijsvogels.

10 reacties op "Een bijzondere bestemming"

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.