Drugs of meditatie?

Drugs of meditatie?

Pepijn van der Meulen hoort mijn verhalen over mediteren met interesse aan.

Hij is mede-oprichter van Lifeguard en in die hoedanigheid moedigt hij mensen in het bedrijfsleven aan om goed voor hun gezondheid te zorgen.

We kennen elkaar al jaren en ons zakelijke contact maakt vaak een zijsprongetje naar onze gedeelde interesse: mediteren.

We fantaseren weleens over complete afdelingen aan de Zuidas die samen mediteren

Op een dag nodigt Pepijn me uit om naar een lezing van Mathieu Ricard te gaan. Tijdens het napraten komt de 10-daagse Vipassana-retraite ter sprake waar ik een boek over schreef. Ik vertel wat me is bijgebleven; dat de idee dat mensen ook maar gewoon een verzameling subatomaire deeltjes zijn die – eenmaal vrij van ego – als het ware één worden met de andere subatomaire deeltjes die overal zijn, me wel nieuwsgierig maakt.

Maar dat het ook een ver-van-mijn-bed-show blijft.

Pepijn hoort me aan en zegt dan – half gekscherend – dat ik het mezelf wel erg moeilijk maak met dat mediteren en tien dagen stilte.

Ayahuasca

‘Ken jij Ayahuasca?’ vraagt hij

‘Wattuh?’ zeg ik verbaasd.

‘Ayahuasca.’

‘Nee, nog nooit van gehoord.’

Dan vertelt Pepijn dat hij niet zolang geleden een Ayahuasca-ceremonie heeft bijgewoond.

Da’s een bijeenkomst met een sjamaan die iedereen een drankje geeft (van een liaan uit het Amazonegebied) waarna (bijna) iedereen eerst gaat overgeven en daarna inzichten krijgt over zichzelf en/of de aarde. Ik kijk Pepijn licht geïrriteerd aan. ‘Hoezo vergelijk jij exotische drugs met mediteren? Dat heeft toch helemaal niets met elkaar te maken?zeg ik.

Pepijn schudt zijn hoofd, neemt een slok van zijn Spa rood en zegt dat het geen drugs is.

‘Je wordt niet high. Je krijgt geen roes. Je zintuigen worden niet verdoofd. Je krijgt inzichten. Volgens mij is het echt wat voor jou.’

Mij lijkt het echter niets, dus we hebben het er niet meer over.

Drie jaar later kom ik echter in korte tijd verschillende mensen tegen die enthousiast praten over Ayahuasca.

Stuk voor stuk mensen die matig zijn met alcohol en die met overige drugs niets hebben. Allemaal zeggen ze hetzelfde: het is bijzonder, het geeft inzichten en het heeft niets met drugs te maken. Hoewel de weerstand om een drankje nemen om snel in meditatieve sferen te komen nog niet weg is, wint mijn nieuwsgierigheid. Als zoveel mensen enthousiast zijn, wil ik het toch proberen.

Ik mail Pepijn dat ik het graag een keer wil proberen en vraag hem waar ik dat het best kan doen. Wat blijkt: de sjamaan uit Uruguay waar Pepijn goede ervaringen mee heeft, komt op uitnodiging van een vriendin van Pepijn naar Nederland om een paar Ayahuasca-ceremonies te begeleiden.

Eén van die sessies is op een schitterend eilandje in je Loosdrechtse plassen, bij het huisje van de zus van Pepijn. Ik mag erbij zijn.

De sjamaan Santos Victorino is een ontspannen en hartelijke man

Bij de eerste ontmoeting omhelst hij iedereen en zijn pretogen werken direct aanstekelijk.

We worden op ons gemak gesteld. Via een tolk kunnen we alles vragen wat we willen. Ik heb (nog) geen vragen, ik ben vooral benieuwd. Op het eiland, waar we met zijn allen met een bootje naartoe varen, staat een schitterend huis met rieten dak. Maar omdat het heerlijk weer is, besluit Santos dat we buiten blijven gedurende de sessie. Hij maakt een lachend gebaar naar de vogels die om het hardst zingen in de boom en hij zegt dat er normaal muziek aan staat bij een sessie, maar dat het nóg mooier is met vogelgezang.

Als iedereen een plek heeft uitgezocht zet Santos 10 glaasjes en een fles Ayahuasca op een groot blok hout in het midden van eiland.

Hij roept iedereen bij elkaar voor een korte instructie. Hij zegt eigenlijk niet zoveel over de mogelijk bijzondere ervaringen die je met de drank kunt krijgen. Ook zegt hij niets over de ervaringen van voorgangers, of wat hij zelf met Ayahuasca heeft gedaan.

Hij benadrukt vooral dat we op een veilige plek zijn en dat we nadat we de drank gekregen hebben, twee uur stil moeten zijn, maar in het begin wel onze ogen open moeten houden.

Als we iets nodig hebben kunnen we dat aan Santos vragen, maar onderling mogen we de eerste twee uur niet praten. Oh ja, en overgeven hoort er gewoon bij, daar hoeven we niet van te schrikken. Verder zien we wel wat er gaat gebeuren.

Santos geeft alle deelnemers een glaasje Ayahuasca – een substantie zo dik als stroop met de kleur van stroop maar met een bittere smaak – en iedereen gaat naar zijn eigen stekkie in de schaduw op deze warme lentedag om te wachten op wat er gaat komen.

Ik had mijn meditatieplankje meegenomen en ik zit met rechte rug en mijn ogen open te wachten.

De drank hakt er snel in bij me

Zoals vaak met écht intense ervaringen is het moeilijk om in woorden te vangen wat er dan gebeurt. Maar ik begrijp waarom Pepijn de link legde tussen Ayahuasca en mijn ervaringen met meditatie. Want tijdens de sessie met Santos leken mijn zintuigen honderd keer alerter dan gewoonlijk.

En met die alertheid steeg de bewondering voor de natuur en het menselijk lichaam met de minuut.

Ook mijn buurman tijdens de sessie vertelde achteraf dat een ‘eenvoudige’ boodschap sterk was binnengekomen: jongens, laten we alsjeblieft een beetje aardig zijn voor elkaar en goed voor de aarde zorgen, we hebben toch mazzel dat we als mens op zo’n bijzondere planeet terecht zijn gekomen.

Tja, dat zou ook zomaar een dankbaar inzicht kunnen zijn na een meditatiesessie.

Wie heeft er ervaring met Ayahuasca?

Deel dit artikel
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin

Nieuwsbrief
Wil je wekelijks het nieuwste blog, aankondiging van webinars, nieuwe interessante boeken en meer in je mailbox? Meld je dan aan voor onze nieuwsbrief.


Over de auteur

Koen de Jong (1979) loopt hard, fietst graag, ademt rustig en doucht koud. Hij is bedenker van het 100-dagen-sportrustenprogramma en geeft veel presentaties bij bedrijven.

Koen schreef de boeken Verademing (met Bram Bakker), Ik hardloper en De Hardlooprevolutie (met Stans van der Poel), Ik, de wielrenner (met Aart Vierhouten) en Koud kunstje (met Wim Hof). Zijn werk is in meerdere landen vertaald.

Zijn favoriete boek: Momo en de tijdspaarders.

Verder is hij dol op vers gemaaid gras, landkaarten, boekwinkels en ijsvogels.

29 reacties op "Drugs of meditatie?"