Daar stond ik dan gisteren, aan de start van mijn allereerste marathon, in het Olympisch Stadion in Amsterdam. Mijn Sportrusten shirt aan (is mijn favoriet geworden want hij zit zo lekker), waar je helaas niet veel van zag want ik droeg er een 'watervest' overheen. Het was kouder dan ik dacht in het stadion, volgende keer toch maar een oude trui of regenponcho mee. Mijn startpositie was in het laatste vak, dus had ik uitgebreid de tijd om de start van de marathon (en het NK) te volgen op het grote scherm. Gaaf om daar bij te zijn! Een minuut of twintig later mochten ook wij echt starten. Het ging goed met mijn hartslag, ik volgde de 4:40 pacers (mijn verwachtte eindtijd was 4:40 ongeveer) en die liepen precies in het goede tempo voor mij. Bij de eerste verzorgingspost (op 5 km) pakte ik per ongeluk een stuk Isostar energy-reep aan, waardoor ik de kilometers daarna misselijk was en een vreemd steekje in mijn zij had. Maar dat ging gelukkig weer weg. Rustig doorgerend, op 14 km naar Koen geroepen en geprobeerd te laten zien dat ik dat shirt aan had (maar dat ging lastig want dat zat dus onder dat vestje). Verder gerend, langs de Amstel was bijzonder omdat je de renners aan de overkant zag, op 26 km stond wat familie waar ik even mee heb staan praten en aan wie ik de waterzak uit mijn vestje afgegeven heb, want mijn onderrug deed al een tijd pijn en ik had het idee dat dat daarmee te maken had. Is meteen een aandachtspunt voor de volgende keer: toch maar een riem met flesjes. In de kilometers daarna begon er steeds meer pijn te doen: heupen, binnenkant bovenbeen, quads, hamstrings, en ik voelde dat er iets helemaal mis was bij mijn linker grote teen. Toch gewoon doorgerend natuurlijk, hoewel ik mezelf toestond te wandelen bij de verzorgingsposten. Kon ik meteen extra veel water drinken. De laatste kilometers heb ik afentoe stukjes gewandeld, ik hoopte dat de pijn in mijn benen daar minder van zou worden, maar het hielp niet echt. De laatste kilometer heb ik wel gerend, en ik slaagde er zelfs nog in om een eindsprint in te zetten de laatste 100 meter ofzo. Al met al best geslaagd, al viel de pijn me tegen, ik had geen idee! Het vereist best veel mentale kracht om door te lopen als alles schreeuwt dat het genoeg is geweest, dat je moet stoppen. Ondanks de pijn vond ik het een prachtige ervaring, en ik heb me alweer ingeschreven voor de marathon van Rotterdam!
En die pijn valt vandaag (een dag later) reuze mee, alleen een beetje spierpijn in mijn bovenbenen. Er bleek een gigantische blaar onder de nagel van mijn grote teen te zitten, dus ik kan nog even geen schoenen aan, maar verheug me alweer op mijn eerste loopje.
Ik heb mijn 100 dagen overigens in tekeningen vastgelegd en op mijn website gezet:
http://www.elinew.com (alleen dag 100 ontbreekt nog even).
Edit: mijn tijd was 4:47:06.
