Vorig jaar mijn eerste marathon gelopen met behulp van het sportrusten schema.
Omdat ik het jaar daarvoor met behulp van sportrusten mijn eerste halve marathon gelopen had had ik het volste vertrouwen in het schema.
Voor mij was het een kwestie van strak het schema volgen en dan kan je een marathon lopen (mits geen rare blessures).
Heb me inderdaad afgevraagd of het mentale stuk me niet zou nekken maar heb me altijd bedacht dat er vele lopers met dit schema een marathon gelopen hebben.
Twee weken voor Rotterdam heb in de Venloop (halve marathon) gelopen om te kijken of de blessure waar ik voor behandeld was geen belemmering zou zijn. Ik twijfelde op dat moment erg of het allemaal zou lukken.
Nadat ik de Venloop zonder problemen volbracht had heb ik besloten dat ik er echt klaar voor was en ben ik in Rotterdam van start gegaan met in mijn hoofd een soort plan van aanpak:
- We beginnen met de halve marathon. Die kan ik zeker lopen dus dat moet al geen probleem zijn.
- Dan wilde ik weer terug de Erasmusbrug over. Dan zit je op 25 kilometer.
- Volgende doel was 30 kilometer (want maar 5 kilometer verder en wat is nu 5 kilometer?)
- 35 kilometerpunt zou mijn volgende target zijn (idem, maar 5 kilometer verder)
- Als ik bij de 35 zou zijn zou ik de marathon uitlopen, ten eerste nog 7,195 kilometer maar belangrijker: Ik ga toch niet opgeven na die 35kilometer?
MIj heeft dit goed geholpen om de race behapbaar te maken.
Volgens mij zit het uitlopen van een marathon voornamelijk tussen je oren en geloven in het schema helpt om het te doen. Welk schema dan ook.
Als iemand anders het op die manier kan doen waarom jij niet?