Tijdens de Dam tot Dam het afgelopen jaar ben ik totaal verzuurd. Ik heb nadien ook geen wedstrijd meer gelopen.
Dit wilde ik nooit meer meemaken. En als je naar mijn tijd kijkt, was er geen reden voor.....
Inmiddels heb ik dit achter mij gelaten. En vandaag weer mijn eerste wedstrijd gelopen. Weliswaar niet tijdens een evenement, maar gewoon samen met mijn loopmaatje. Op hartslag deze keer. Zonder te kijken naar de tijd.
Mijn man heeft n.a.v. mijn veldtest zones ingesteld op mijn prachtige nieuwe horloge. Niet naar de tijd kijken zei hij. Maar gewoon op hartslag lopen. Je mag zone 5 niet verlaten
Bizar hoe hardlopen tussen je oren zit. Veel wind vandaag, vanochtend gewerkt. Dus rustig gestart. Op weg naar zone 5.
En iedere keer als mijn horloge piepte, een stapje er bovenop. Al gauw werd er geklaagd in mijn hoofd. Het is zwaar, er staat veel wind, dit ga ik toch geen tien kilometer volhouden etc. Maar iedere keer piepte mijn horloge, dus volgens de statistieken was het niet zwaar en moest ik zelfs nog iets beter mijn best doen. Dus hup.....
Verder moest ik denken aan het stuk van Koen over het mediteren. Dus iedere keer als ik iets voelde, mijn schoen zit volgens mij te strak, mijn kont doet zeer, o jee ik voel mijn rug weer etc. etc. Van nature nogal positief ingesteld
Iedere keer weer dacht ik, terug naar je ademhaling. in, in, uit, uit en alleen maar daar opletten. Wat je voelt is een gegeven en niet meer dan dat. Het horloge piept dus het is niet zwaar!Na tien kilometer kwam de verrassing. Niet maximaal gegaan en toch een PR gelopen! Ik loop al heel wat jaar, heb twee halve marathons achter de rug en twee keer een roparun gelopen. Heb zelf een hardloopschooltje gehad en zelfs een cursus tot hardlooptrainer gedaan. Maar nu, na 28 dagen Sportrusten, loop ik, op een winderige vrijdagmiddag, zomaar even een PR!
Ik zeg.... laten we even een dansje doen!
Mannen, tot zo ver, bedankt!
