Ik loop al 2 jaar hard nu weer, na een pauze door een lichte hernia. Daarvoor ook al twee jaar hardgelopen. Heb in oktober 2018 in Keulen de halve marathon in 2:09:59 gelopen en ik ben momenteel aan het trainen voor de marathon in Rotterdam. Mijn eerste... ontzettend veel zin in en tegelijkertijd doodeng
Om mij optimaal voor te bereiden op de marathon, heb ik een laktaattest gedaan op een loopband en aan de hand daarvan mijn hartslagzones laten berekenen. Mijn maximale hartslag is vlgs de test 180. Ik moet volgens deze fysiotherapeut, om mijn lijf vetverbranding te laten komen, minstens 2,5 uur op een hartslag van 127 tot 136 lopen. Die lopen zijn echter tamelijk frustrerend, want mijn hartslag blijft maar relatief snel omhoog gaan. Dat betekent dat ik dus een tempo van 8:00" moet lopen om in die hartslag te blijven. Ik heb echter dan het gevoel dat ik dan ga lopen sloffen en gevoeld in elkaar zak zeg maar en ben na 20km kapot. Het voelt niet rond aan, dit langzame lopen. Loop ik gewoon mijn tempo, waar ik me goed bij voel en ook nog kan praten (tussen de 6:00" en 6:30") dan is mijn gemiddelde hartslag 155. Loop ik 7:00-7:30 kom ik op een gemiddelde hartslag van 140-146.
Kom ik op mijn vragen. Moet ik perse die megalange supersaaie lopen doen om mijn lijf vetverbranden te leren? Mijn hartslag blijft ook vrij snel opklimmen, ook al ben ik dan eigenlijk nog niet aan mijn limiet. Gister bijvoorbeeld 10km nuchter gelopen in 59 minuten. Was hard werken, en mijn hartslag loopt dan ook op naarmate de tijd vordert, maar ik ga niet dood zeg maar. Mijn hartslag zakt ook heel snel weer als ik dan rustiger ga lopen, of ademhalingsoefeningen doe tijdens het hardlopen (en ja dat was nog mogelijk gister, tempo van 5:45 kort naar 6:15 en de hartslag ging ook ietwat terug). Hoe krijg ik dat hart van mij nu zo ver dat het eindelijk snapt dat ie niet zo snel hoeft te slaan...
Ben benieuwd naar jullie antwoorden...
Valesca