De voorbereidingen gingen eigenljk ook goed. Klein euvel met een hartslagborstband die het begaf en die ik deze week een nieuwe krijg van Garmin.
Mijn rusthartslag ging geleidelijk aan naar beneden. De voorbereidingen gingen verder goed.
Ik drink normaal al weinig alcholische dranken, maar nu heb ik bijna een maand helemaal niets gedronken. Zeer gezond gegeten, bietensap genomen. De laatste dagen veel koolhydraten tot me genomen en veel vocht, zodat ik goed gehydrateerd was.
Al voor de start was mijn hartslag 95. Bij het startsein steeg deze al naar 115 en in mum van tijd door naar 140. Ik dacht rustig uitademen en verlengen; probeer hem weer omlaag te krijgen. Ontspannen lopen en kijk dan maar weer na 3 km. Ik was van plan op lage marathonhartslag te gaan starten (133) en dan op te laten klimmen naar 142. Maar helaas hartslag was 142 en kreeg hem niet naar beneden, terwijl ik wel kon verlengen. Rustig kon praten. Ik had een schermpje gemaakt op mijn horloge met hartslag en gemiddeld tempo. Toen maar besloten wat ik voor tempo liep op de trainingen op lage marathonhartslag; oftewel pace van 6 min/km. Did ging goed; ik liep heel constant tot km 30. Ik dronk regelmatig en nam op tijd mijn gelletje. Bij km 29 moest ik stoppen voor een ambulance die erdoor moest en 1 km daarna begon ik darmkrampen te krijgen. Ik dacht nog niet aan denken en doorlopen...tot ik bij een waterpost kwam en iemand uit een dixie zag komen. Ik er meteen in en liep helemaal leeg, maar helaas luchtte dat niet op. Wee gaan hardlopen, maar op een rustiger tempo. De darmkrampen trokken niet weg en eigenlijk zou ik weer een gelletje nemen, maar dat durfde ik niet. Ik wist niet wat dat in deze toestand zou doen. Ik heb wel mijn isostar slokjes gedronken en bij de waterposten de slokjes water. Ik had het niet extreem warm. Normaal loop ik in de hitte met een grote rode boei van een gelaat. Ik ben stukjes gaan wandelen op een flink wandeltempo. En steeds maar weer begonnen met dribbelen; hardlopen kan ik het niet meer noemen. Wat is dan 12 km een end...Ik kon niet meer. Hartslag was ondertussen tussen de 145 en 150 gestegen. Ook weer niet extreem hoog. Maar was niet meer vooruit te branden. De darmkrampen begonnen de laatste paar (2) km langzaam weg te trekken. Tempo zakte ook steeds verder. Wat ook niet hielp waren alle ambulances die je zag en hoorde. De vele mensen die kramp in de benen hadden en zelfs 2 mannen die zwalkend liepen en uiteindelijk te val kwamen. Weer een reden om een stukje te gaan wandelen...
Vlak voor de finish nog de aanmoediging van mijn echtgenoot gehoord. En dan....eindelijk de finish...Wat was ik blij dat ik er was!! In een tijd van 4 uur 28 minuten en 10 seconden.
Terugkijkend vraag ik me toch af had ik in het begin meer moeten temporiseren? Ik heb echt de eerste 30 km lopen genieten. De laatste 12 km was echter afzien en dat had ik juist gehoopt wat meer van te kunnen genieten. Is dat een gewenning? Mijn eerste halve marathon of de laatste was ook een heel verschil; gaat dit ook zo met een volgende keer? Hebben mensen nog tips hoe dat een eventueel volgende keer anders zou moeten?
Ik riep vlak na de finish wel :"Dit was eens maar nooit meer". Maar de volgende dag draaide ik al wat bij en nu denk ik al, het moet toch beter en gelijkmatiger kunnen een volgende keer... Ik heb eigenlijk geen spierpijn gehad, alleen een beetje stijfheid in de hamstrings en een blaar onder mijn linker voet (apart; nog nooit met hardlopen een blaar onder mijn voet gelopen!) Wel altijd blaren op mijn tenen, maar sinds ik op HOKA's loop niet meer. Ik zie wel dat mijn rusthartslag nog verhoogd is (gisteren 52, vandaag 49 en voor de marathon steeds 42/43), dus ik wandel nu elke dag een flink stukje en wacht nog even met hardlopen.
- lachend over de Erasmusbrug de tweede keer
- Erasmusbrug-Klein.jpeg (19 KiB) 461 keer bekeken
