Wat een belevenis. Ik heb het gehaald! Super blij en tevreden dat ik mijn hartslag, tempo en cadans onder controle had tot het eind. Helaas moest ik al bij de 15km naar de wc, wat te lang duurde. Ik kon mijn tempo wel gauw herpakken. De pijntjes en opkomende krampen begonnen vanaf de 20km. Ik had het zwaar en de gedachte om even een stukje te wandelen kwam tig keer in me op, maar gelukkig had ik afleiding door mijn podcast en door het publiek dat op sommige plekken superenthousiast aan het aanmoedigen was
Heel tof! Op de helft van het parcours de bidons bijgevuld, dat leverde wel weer vertraging. Maar goed, ik had geen zin in hoofdpijn. Dat krijg ik normaliter bij de combinatie van warm weer, inspanning en vochttekort. Mijn vriend belde me ook een paar keer op om te vertellen dat ik lekker ging. Hij belde me bijvoorbeeld bij de 28 km. Yes dacht ik, 2/3 marathon. Nog een laatste keer die 14km van Sportrusten.Daar bij dat lange stuk bij het Kralingse bos had ik weer een behoorlijke dip. Maar wat gaaf, want op de 34 km kwamen Koen van Sportrusten, mijn kinderen en familie op de grote schermen mij aanmoedigen. Wat een emotioneel moment. Ik wist dat mijn familie op de 36km (een strategisch punt) stonden te wachten. Opgeven was geen optie, ondanks de krampen en pijn. Ik moest en zou die 36km halen en daarna zie ik wel...en daar stonden ze dan. Mijn kids ietwat beteuterd (is dit waar we de hele tijd op zitten te wachten?? Mama die gewoon voorbij rent? hahaha). Ik gaf ze allemaal een kus en wilde niet echt stoppen, want ik voelde het meteen in mijn benen als ik snelheid minderde. Dus gauw ‘ik hou van jullie’ geroepen en door...Want die laatste 6 km, sja dat ging gewoon lukken. Want ik had een megaboost ervan gekregen en wist dat ik het ging redden.
Gek genoeg had ik vanaf de 37 km geen last meer van de krampen. Misschien kwam dat ook door de afleiding van het publiek. Ik heb overigens geen last gehad van de warmte. Ik zorgde ervoor dat ik geregeld dronk. Ik heb er goed aan gedaan om zo’n vestje met twee bidons met water, electrolytes en suikers (all-in-one-race-nutrition) te dragen. Heb ook bij elke drinkpost zowel water als AA genomen en bij alle sponsposten sponsjes op mijn kop uitgeknepen en mijn polsen ermee afgekoeld. De 5 gelletjes die ik mee had, heb ik niet genuttigd.
Eenmaal over de 40 km streep heb ik bewust genoten. Ik sta overigens op alle gemaakte foto’s van de organisatie met een big smile! Ik heb die laatste kilometers ook zo ervaren: met een smile
. Toen de finish in zicht was, heb ik nog wat versneld. Ik voelde me goed en dit ging ik gewoon doen. Ik pakte zo’n 100 meter voor de finish nog mijn telefoon om een foto te maken van de klok hahaha. 6:00 uur stond er. Ik was zo blij, want ik hoorde bij de laatste wave en wist dat ik binnen mijn streeftijd van 5:30 uur was gebleven. Nettotijd 5:30:30!!! I made it! Heelhuids ook nog! Mijn week kan niet meer stuk!Thanks Sportrusten! Nu nog steeds nagenieten, benen omhoog en veel water drinken!
Liefs Gwenda
