Bij mijn laatste Vogeltjeskijken loop, nam een aanwezige zeemeeuw dat wel heel letterlijk.
De meeuw in kwestie vond kennelijk mijn Sportrusten loopshirt niet mooi, of mijn blik niet vriendelijk genoeg en besloot mij aan te vallen.
Keer op keer scheerde hij vlak over mijn hoofd, om mid-air op het hoogste punt, stilhangend, weer om te keren en de aanval opnieuw op te zetten. Mijn lage hartslag heb ik niet laag kunnen houden en mijn lichaam kwam in de actiestand vol met adrenaline. Omdat de vogel mij maar bleef volgen een aanvallen heb ik de tegenaanval ingezet en ben naar hem gaan springen en schreeuwen, overigens tot groot (on)genoegen van voorbijgaande wandelaars en fietsers...
Toen het mij eindelijk lukte zo hoog te springen met behulp van een zeer mannelijke oerkreet, dat ik (tot mijn eigen schrik) zijn poten toucheerde, droop de zeemeeuw af.
Het duurde even voordat mijn adrenaline weer uit mijn systeem was en mijn hartslag weer terug was op het oude niveau...
Vogeltjes kijken komt wel heel dicht bij...
Re: Vogeltjes kijken komt wel heel dicht bij...
Haha, nu weer een horror-meeuw.. (Na de horor-oehoe), blijft spannend dat looen..