Ik heb gisteren de halve marathon in Eindhoven gelopen na 100 dagen sportrusten. Jammer genoeg heb ik niet kunnen lopen zoals ik graag wilde. Een dag van tevoren begon ik te snotteren en kreeg ik keelpijn. Toch maar gestart, maar na mijn eerst km tijd wist ik al dat een goede tijd er niet in zat. Veel langzamer dan normaal..
Na 4 km zat mijn hartslag al op hm-hoog en na 7 km al boven intensief, terwijl mijn tempo veel en veel lager bleef dan in de laatste paar trainingen. Ademhalingsritme van 3 stappen in, 5 uit ging gek genoeg wél probleemloos. Op dat moment weet je wel dat het een loodzware middag gaat worden. Uiteindelijk heb ik de laatste 9 kilometer boven mijn omslagpunt gelopen
De verzuring was geen pretje maar ik wou per se doorgaan. Op 17km hing een mooi spandoek: "Pain is temporary. Finishing is forever." 
Gelukkig heb ik hem dus wel kunnen uitlopen en zowaar nog een PR gelopen met 3 minuten verbetering. De tijd viel me met 1:53 uiteindelijk nog best mee. Gezien mijn trainingstempo had ik -mits fit- wel 8-10 minuten sneller gekund, maar dat moet volgende keer dan maar!
Dankzij de kennis en ervaring die ik met Sportrusten heb opgedaan kon ik in elk geval zorgen dat ik mezelf niet finaal opblies. Ik heb de hele tijd mijn hartslag en ademhaling als leidraad genomen i.p.v. mijn tempo. Daardoor heb ik nog redelijk vlak kunnen lopen en geen seconde het gevoel gehad dat ik de finish niet zou halen. Ben dus gezien de omstandigheden best trots en tevreden. Sneller gelopen dan vorige keer toen ik gewoon fit was! Met hetzelfde schema ga ik bij de volgende halve zeker een dik PR lopen.
Succes voor iedereen die volgende week in Amsterdam loopt!
Hartelijke groet,
Floris
Topprestatie!!