Marathon Antwerpen

[eli]

Hallo iedereen,

Ik word dit jaar 39. 3 jaar geleden ben ik gestart met hardlopen. Eerdere pogingen tot sporten waren nooit gelukt, zwemmen, fitnesses, squashen... Ik deed het een paar keer, en modderde dan wat aan.

Op een dag belde mijn vrouw, 'zeg, ik hoor dat er loopschoenen in promo zijn, zal ik er geen voor jou kopen'. 'Ja, doe maar'. Dan ben ik begonnen met lopen samen met een vriend. Ik geraakte amper het park (+/- 2km) rond. Ik vond het echter wel fijner dan de vorige sport pogingen, ik bouwde via schema's van 0 naar 5km, en dan van 5km tot 10km. Hier en daar begon ik de eerste loopevents mee te doen, en na een paar maanden liep ik zelfs 10 miles. Steeds op mijn eigen tempo.

Vanaf toen, bleef ik steeds +/- 3 keer per week lopen, en bouwde mijn afstanden geleidelijk aan op. Af en toe probeerde ik wel eens recreatief 20km te lopen.

Vanaf dan spookte het idee van marathon in mijn hoofd, maar zag de intensieve trainingen niet zitten. Elke week duurlopen van 20 à 30 km passen onmogelijk in mijn gezinssituatie.

Via een vriend, kwam ik in contact met de marathon-revolutie, en hij overtuigde me om mee te doen, en ik kocht het boekje. Samen met nog 2 andere vrienden schreven we ons in voor de marathon van Antwerpen.

Ik volgde het schema op de voet. De trainingen door de week, deed ik meestal 's morgens (ik stond hier een uur tot anderhalf uur vroeger voor op), en op zondag deed ik de duurloop. De intensieve trainingen deed ik meestel met intervallen. Ik heb 2 keer een langere duurloop gedaan van rond de 25km, om me mentaal voor te bereiden. Tijdens de trainingsperiode voelde ik me fitter dan ooit.

Het weekend van de marathon zelf, voelde ik me goed voorbereid, ik at de nodige havermout en bananen, en was er klaar voor.

De eerste kilometers hield ik mijn hartslag goed in 't oog, volgens mijn berekeningen moest ik net onder de 150 blijven. Ik startte rond de pacers van 4u15. Vanaf de 21km wordt het wel vermoeiend. Je voelt dat je al een hele prestatie achter de rug hebt, maar toch zit je nog maar in de helft. Vanaf 30 km, wordt het moordend, je weet dat je die laatste kilometers aankan, maar uiteraard ben je heel vermoeid. Ik bleef constant mijn hartslag in 't oog houden, en wist wel dat ik het ging halen, maar vertraagde wel mijn tempo. De man met de hamer heb ik niet echt ontmoet, maar heb wel gevochten met mijn lichaam de laatste kilometers. Vanaf ik het bordje van de 40km zag, kreeg ik wel een mentale krop ('waar ben ik in godsnaam mee bezig').

Uiteindelijk de finish gehaald, op 4:38. Wat ongeveer mijn voorspelde tijd was volgens 't schema. Ik was volledig uitgeput, maar uitermate trots op mijn prestatie.

Na de wedstrijd dacht ik wel : "nooit meer", want het is echt een niet te onderschatten beproeving. Een dag later, leef ik wel in een roes, we zien wel wat de toekomst brengt. Wie weet...

[RunningRob - Sportrusten]

Gefeliciteerd met je prestatie!
Dank voor je uitgebreide verslag!

Met blijde groet,

Rob