Rotterdam gehaald, Sportrusten bedankt

[Busschops]

Een verhaal als zovelen, maar daarom niet minder de moeite waard om te delen.

Ik ben iemand die niet zo gebouwd is voor de warmte, dus wat dat betreft was het afgelopen zondag zoals verwacht een zeer zware opgave.
Vanuit het startvak mijn hartslag zeer laag kunnen krijgen en heel ontspannen aan de eerste kilometers begonnen. Mezelf verschillende keren moeten dwingen om niet met het tempo van anderen mee te gaan, maar dat leek daarna eigenlijk prima te werken, al is het nooit makkelijk als je het gevoel hebt dat de meesten je voorbij lopen.
Met een raar gevoel, dat een mix moet zijn geweest van trots, spanning en onzekerheid, het 14km punt met twee enthousiast klappende neven voorbij gelopen. Vanaf dat moment werd het meer en meer een gevecht en begon de warmte echt parten te spelen. Ik kreeg mijn hartslag niet meer op het niveau dat ik wilde, de benen werden iets strammer en ik merkte ook steeds sneller behoefte te hebben aan vocht, terwijl ik mij nog verre van moe voelde.
Gevolg was een teruglopend tempo, iets langere drinkpauzes en een stemmetje dat verschillende keren heeft geprobeerd mij over te halen toch maar gewoon de handdoek te gooien. Deze strijd duurde ruim 15km, maar leek veel langer.
Gesterkt door mijn ademhalingsoefeningen, het publiek, maar vooral door het feit dat ik niet alles voor jan met de korte achternaam gedaan wilde hebben, begon ik langzaam maar zeker weer een soort van ritme te vinden. En wellicht nog opmerkelijker, ik kon weer wat mensen inhalen.
Naarmate de finish dichterbij kwam, voelde ik mij beter en beter. De laatste km was de snelste van mijn hele marathon en ondanks alles ben ik toch redelijk fris over de streep gekomen.
Ook de dagen erna heb ik gewoon trappen kunnen lopen, met mijn zoontje kunnen fietsen en verstoppertje gespeeld en, voor zover ik kan inschatten, normaal functioneren.
Nu, drie dagen na Rotterdam, borrelt dan toch weer stiekem het idee op: "zal ik dan misschien toch nog een keertje een marathon doen....?!"

We gaan het zien.
Voor nu, voor de zondag en voor de 99 dagen daarvoor, wil ik jullie in elk geval ontzettend bedanken voor alles. Voor de mogelijkheid dit op deze manier te doen, voor de (digitale) begeleiding, voor het accepteren van koffiehoek gemopper, voor het wegnemen van twijfels, het geven van advies en voor het meeleven. Zonder Sportrusten, had ik Rotterdam nooit gelopen en had ik dus nooit dit beetje meer trots op mezelf kunnen zijn.
een hele dikke dank u!

Groeten Tim.

[RunningRob - Sportrusten]

Hoi Tim,

Dank voor je mooie woorden!
Gefeliciteerd met je prestatie! Hulde!

Met blijde groet,

Rob