Voor het eerst in Utrecht, mijn geboortestad. Daarvoor Marathons gelopen in Rotterdam en Las Vegas. Het blijft toch een dingetje.
Aan de start een lekker windje en voor mij een prima temperatuur. Rustige hartslag kreeg ik voor het eerst niet direct voor elkaar. De witte paceballonnen van 4:00 stonden in de verte voor mij in een startvak verderop. Eerst de balonnen van 4:30, 4:15 en 4:00 voorbij in een pace van 4.05. Lekker handig als je getraind hebt op een pace van 5.30.
Aber gut, het voelde goed, dus waarom niet? Gekleed in thights en een roze fietsshirt (zakjes achterop voor de gelletjes) liep ik lekker in de eerste ronde. Zeker van mijn zaak zag ik de ballonnen van 4:00 "in de draai tussen HM en M" op gepaste afstand achter mij. Dat gaf mij goede hoop.
Nooit gedacht dat ik het fijn zou vinden om twee rondjes bij een Marathon te lopen. Een psychologisch dingetje dacht ik, daarom heb ik in Etten-Leur wel eens de halve gelopen, maar nooit de hele. Hier in Utrecht was het eigenlijk wel mooi. Het werd direct een stuk stiller op het tweede gedeelte. "Hè hè, de marathon is begonnen", dacht ik nog.
Bij de 25 kreeg ik mijn 'runners high". "Wat nou 42, waarom geen 60 of 100 kilometer, wie zijn ze dan?" Daar kwam ik rond de 30 wel op terug. "Waarom doe ik dit?, Rotterdam wordt mijn laatste!, Voortaan gewoon wat snellere halve marathons lopen, wat heb ik nou toch steeds te bewijzen?, Doe normaal!, Doe zelf normaal!" Er gaat van alles door mijn hoofd.
Op mijn horloge zie ik dat mijn kilometertijden omlaag gaan. In het verleden probeerde ik dan harder te lopen, wat dan vaak zo'n 50 meter werkte, maar daarna zakte ik weer verder in. Nu at ik van twee walletjes: Ik lette op mijn core-stability en mijn armbewegingen, maar belangrijker: Ik deed ademhalingsoefeningen! Dat ging niet vanzelf, want het uitademen ging moeizaam en deed zelfs even een beetje pijn, maar vrij snel kwam er meer rust en... een stabielere pace van 5.25.
Een vreemde tussenpiek van 4.15 gevolgd door een 6.45 zullen waarschijnlijk iets te maken gehad hebben met een gelletje en een waterpost. Daarna kwam er weer meer rust in mijn lopen door het ademhalen. De marathon uitlopen, niet op karakter, zoals ik altijd gedacht heb, maar op ademhaling!
De laatste 200 meter liep ik, zoals gewoonlijk, weer als een dwaas iedereen voorbij. Vast geen knappe finishfoto, maar ja, dat krijg ik er niet meer uit.
Na mijn 4:02:01 uit 1999 nu een nieuw PR met 3:53:50. Tranen bij de finish, met dank aan Koen, Maarten en Stans. En natuurlijk alle lof voor mijn Ellen.
