Ongeveer 1,5 jaar geleden kon ik nog amper tot de overkant van de straat rennen zonder buiten adem te raken, al was mijn conditie bij wandelen en fietsen prima. Kortom: een marathon rennen leek niet voor mij weggelegd. De wandelvariant van de Kustmarathon had ik wel 2 keer gedaan, maar ik snapte echt niet waarom mensen uit vrije wil dat parcours gingen rennen
. Eigenlijk snapte ik sowieso de aantrekkingskracht van dat hardlopen niet, maar toen een vriendin me uitdaagde om het jaar daarop tijdens het kustmarathonweekend de 10 km te rennen, ben ik met behulp van de podcasts van Evy toch gaan trainen. Het trainen ging best goed en het was leuk om te merken hoe mijn conditie verbeterde. Eigenlijk ging de opbouw sneller dan verwacht, en binnen een jaar liep ik de Kustloop (een halve marathon waarbij je een deel over het strand loopt). Bij de voorbereiding kreeg ik wel veel last van mijn knie (ITBS), waardoor ik weken moest stoppen met trainen en ook tijdens de Kustloop zelf veel pijn heb gehad. Een marathon lopen leek dus geen haalbare kaart.
Na het zien van het Sportrusten-schema en het lezen van de boeken, kreeg ik nieuwe hoop. Misschien dat het met de beperkte trainingsafstand wel te doen zou zijn om blessurevrij de trainingstijd door te komen. Inmiddels had ik ook wat oefeningen gevonden om de kans op ITBS te verkleinen, dus vol goede moed besloot ik me in te schrijven voor mijn eerste marathon: die van Rotterdam. Dat leek de beste keuze voor de eerste, want de leuke sfeer en het vele publiek zou ik hard nodig hebben om me erdoor te slepen
.Het trainen op hartslag in plaats van op tempo is goed bevallen, en ook bleven de knieklachten weg. Het idee dat de marathon 3x zo lang was als de maximale trainingsafstand vond ik wel eng, maar het feit dat ik de halve had kunnen uitlopen met een zere knie (wat natuurlijk niet slim was, maar dat terzijde...) gaf wel hoop.
Op de dag zelf was die hoop ver te zoeken: ik werd misselijk en met hoofdpijn wakker, waardoor een stevig ontbijt niet zou lukken. Met lange tanden en veel moeite kreeg ik verspreid over de ochtend 2 kinderbananen en een paar happen yoghurt met havermout weg. De gelletjes in mijn riem zouden dus hard nodig zijn. Eerder had ik in mijn hoofd dat ik in elk geval binnen 4 uur en 30 minuten binnen wilde zijn, maar gisterochtend leek finishen al te veel gevraagd... Maar goed, we zouden wel zien wat de dag ging brengen. Omdat ik nog steeds hoofdpijn had en m'n maag nog niet prettig voelde, ben ik met een extra lage hartslag begonnen: eerst maar zien de eerste 10 km te overleven... Ik werd dan ook aan alle kanten voorbij gerend, maar door de omstandigheden deed me dat gelukkig weinig en had dat geen duidelijk effect op m'n hartslag. De maag herstelde zich vrij snel, en na 20 km was ook de hoofdpijn eindelijk gezakt. Omdat ik 's ochtends zo weinig had gegeten, heb ik wel eerder en vaker dan gepland een gel genomen. Ook heb ik bij alle drinkposten meerdere bekertjes aangenomen en wandelend gedronken.
Ik had getraind op een marathonhartslag van 144. Tijdens het lopen gisteren bleef mijn hartslag redelijk vlak, en lager dan ik had verwacht in zo'n setting. Pas bij km 27 kwam mijn gemiddelde hartslag boven de 143 uit, dus dat vond ik heel netjes. Tot dat punt liep ik steeds hooguit 9,7 km/uur. Inmiddels had ik goede hoop dat ik toch zou kunnen finishen en ik voelde me fris genoeg om wat te versnellen. De laatste 15 km heb ik tussen de 10 en 10,5 km/uur gelopen, met een hartslag rond de 150. Wat conditie betreft had ik het gevoel nog over te hebben (met finishen was mijn hartslag nog maar 157), maar de tweede helft kreeg ik wel last van pijnlijke, harde kuiten. Gelukkig was dat niet erg genoeg om te moeten wandelen, en het had er waarschijnlijk ook mee te maken dat ik op een van de dunste Vibram-modellen liep (dus zonder demping en zonder verhoogde hak). De voeten zelf voelden overigens prima aan, en na afloop was er geen druk- of wrijfplekje te zien
. Op het moment dat ik mijn kuiten ging voelen, zag ik overigens om mij heen ook veel anderen die het pittig hadden of stukken moesten wandelen. Ik moet bekennen dat het best prettig voelde om in de tweede helft nog heel wat mensen te kunnen inhalen! Uiteindelijk kwam ik overigens alsnog, zoals aanvankelijk gehoopt, binnen 4,5 uur over de finish, met een tijd van 4 uur 23 minuten. Daar ben ik echt superblij mee! Ook was het leuk om van zoveel mensen te horen dat ik er na afloop nog zo fit uitzag. Het lopen op hartslag is dus heel goed bevallen. Het was ook leuk om onderweg veel mensen met een Sportrusten-shirt of -sticker te zien (ik was hem zelf vergeten op te plakken). De vlag en aanmoediging op het 14 km-punt werd ook zeker gewaardeerd!
Overigens zag ik gisteravond dat mijn eindtijd tot op de minuut nauwkeurig overeenkwam met de voorspelling in het boek De Marathonrevolutie: mijn beste 10 km-tijd was 52 minuten, en de bijbehorende voorspelde marathontijd 4:23:42 .