Koen heeft via Facebook beloofd dat ik ook een verslag zou schrijven over mijn ervaringen bij de marathon van Rotterdam
Dus bij deze:
Zondagmiddag, we komen terug uit Rotterdam, mijn vrouw parkeert de auto. De buren staan voor het huis in het zonnetje een praatje te maken. Mijn vrouw: “Hij heeft de marathon gelopen!”. Buurvrouw (loopt ook af en toe hard, maar nooit prestatielopen): “Wat voor tijd had je?”. Ik: 2 uur en 8 minuten. Buurvrouw, zonder enige vorm van verbazing: “Mooie tijd hoor”. Ik: “Nee, het was 3 uur en 55 minuten”. Buurvrouw, nu wel verwonderd: “Ben je zolang met een marathon bezig?”. Waarna een andere buurvrouw zich afvraagt hoever een marathon eigenlijk is
.’s Ochtends sta ik te wachten voor de start. Ik sta in Sportrusten marathon revolutie shirt in het vak van de 2e startwave, de start is om 10:15. Ik heb getraind volgens het Sportrusten schema op marathonhartslag 150 en 155, maar omdat de trainingen de laatste weken boven verwachting snel gingen heb ik mij voorgenomen 150 eerst even als maximum aan te houden. De eerste kilometer kom ik niet eens in de buurt, het is druk op het parcours en ik ben meer bezig met mijn weg te vinden dan mijn hartslag in de gaten te houden. Daarna gaat het goed, hartslag is heel goed vol te houden en in dit tempo zal mijn eindtijd onder de voorspelde eindtijd uitkomen.
Ik wordt ingehaald door een Sportruster met sticker, we wensen elkaar succes en even later haal ik zelf iemand in met Sportrusten sticker.
Een kilometer of 10 blijft mijn hartslag rond de 150 schommelen, daarna laat ik hem licht oplopen maar houd hem binnen de 150 en 155. Vlak voor het 14 kilometer punt komt een jongedame naast mij lopen en zegt: “We zijn nu precies op de 14 kilometer!” Ik bevestig dat en kijk even of ze een sticker op haar rug heeft, maar dat is niet het geval.
Ik geeft Koen een high five op kilometer 14. Bij de 16e kilometer komt de jongedame van de 14e km weer naast me lopen om te polsen hoe het gaat. Daarna komt haar vriend / loopmaatje naast mij lopen om te vragen of ik ook volgens het schema heb getraind. Als ik dit bevestig merkt hij op dat hij wel denkt dat het schema werkt, maar alleen voor ervaren hardlopers. Ik vertel hem dat er al vele mensen zijn die het schema succesvol hebben toegepast, maar hij vermoed toch mentale problemen bij beginners. Hij is er benieuwd hoe ik het eraf zal brengen, we spreken af tot na de finish maar helaas heb ik ze daar niet meer gezien.
Ik loop zonder moeite door naar kilometer 30. Daarna begint het toch wel warm te worden. Hartslag blijft netjes binnen de 150 en 155 maar het tempo loopt lichtjes terug. Toch nog steeds snel genoeg om op de verwachte eindtijd uit te komen. Boven de 35 wordt het echt zwaar, de zon schijnt volop en een zwart 100 dagen shirt is dan ook niet echt handig
. Even een dipje tot de 38e km, daarna wordt het tempo niet veel beter maar het support vanaf de kant maakt veel goed. Uiteindelijk toch wel tevreden gefinisht in 3:55.’s Avonds heb ik nog een verjaardagsfeestje bij familie. Het gesprek gaat uiteraard over de marathon. Mijn broer en later ook een neef (via Facebook) melden dat ze mij op tv hebben gezien. Het blijkt dat ik net achter de marathon directeur ben langsgelopen op het moment dat hij geïnterviewd werd. Ik heb niets gezien want op dat moment probeerde ik net mijn eindtijd aan mijn Polar te ontfutselen. Mijn schoonzus komt naast me zitten en vraagt: “Loop je met een marathon nu 4 uur achter elkaar hard?”. Ik: “Ja”. “Aan een stuk door? Zonder te stoppen?”. “Ja”. Zij: “Wow”.
Met blijde groet,
Rob
