Het was allemaal goed georganiseerd, goede sfeer, route was duidelijk aangegeven en het was prachtig loopweer.
Na 27 km moest ik al een stukje gaan wandelen, mijn benen voelden zwaar. Dat hielp, ik kon nog een paar kilometer verder. Na 30 km voelden mijn benen echt vermoeid. Ik ben vanaf dat punt aan het begin van elke kilometer een stukje gaan wandelen, en de rest van de kilometer kon ik dan hardlopen. Na zo'n 35 km kwam ik mijn man tegen. Ik was het op dat moment een beetje zat, en ik ben ongeveer een kilometer met hem meegewandeld. Daarna ben ik wisselend hardlopend en wandelend verder gegaan, tot over de finish.
Ik was naar omstandigheden nog aardig fit na de finish. Niet misselijk of wat dan ook. Ik had honger als een paard, dus bij een restaurant heb ik genoten van American Pancakes met fruit. En warme chocolademelk. Het was voor het eerst dat ik na zo'n afstand zin had in eten en drinken.
Ik vraag me af hoe het komt dat mijn benen al na 27 km zo moe voelden. Gewoonlijk kan ik prima zonder problemen 30 km lopen. Ik heb zo het vermoeden dat ik toe ben aan een ander soort schoenen. Al vanaf het begin draag ik hetzelfde merk en type, maar de schoen verandert bij elk nieuw model een beetje. Ze zijn ooit aangemeten bij de sportzaak in het dorp waar ik woon. Nu is het zo dat ze daar alleen maar dat merk verkopen. Dus mijn volgende missie is: schoenen aan laten meten bij een speciaalzaak waar ze meer merken verkopen.
Ik heb flinke blaren op mijn voeten, dat verklaart denk ik ook waarom ik niet zo makkelijk meer liep.
Overigens heb ik echt wel genoten van deze marathon. De route was mooi en afwisselend: door het bos, de polders en weilanden, de oude binnenstad van Amstelveen, een stukje langs de Amstel. Ik heb heerlijk ontspannen in mijn eentje over het parcours gedraafd, op andere stukken waren er toeschouwers en andere lopers. In het Amsterdamse bos werden de lopers aangemoedigd door de Grutto's die luidkeels van zich lieten horen, die supporters zijn mij het meest bijgebleven.
)
