En dan is het zover. Mijn eerste officiële marathon. Een half jaartje geleden een solo marathon gelopen.
En nu dan eindelijk zo'n mega groot evenement.
Wat een festijn!
Eerder heb ik wel aan georganiseerde lopen meegedaan. Variërend van 3 tot 21k. Maar dat zijn er ongeveer 9 geweest in de anderhalf jaar voor 2020.
Zo'n ervaren hardloper ben ik dus niet.
En de dagen voorafgaand aan Rotterdam weet ik pas weer hoe zenuwachtig ik er van word!
Gelukkig is daar Sportrusten. En gelukkig weet ik wat ik moet doen.
Ademhalen!
Mijn voorbereiding is echt naar tevredenheid. Ik mis maar 1 training. Ik drink 77 dagen geen alcohol, gooi suiker eruit, val kilo's af en begin ook nog met vasten.
Gevolg: Ik voel mij fit en sterk en pas eeuwenoude spijkerbroeken én die van mijn dochter!
Mijn mantra (thanks Koen en Klaas) wordt dan ook: Ik voel mij sterk, ik voel mij fit.
We arriveren op zaterdag in Rotterdam. Parkeren redelijk goedkoop buiten het centrum en fietsen naar het hotel! Ik ben dol op fietsen op onbekend terrein en ik beken: Deze Amsterdamse komt pas voor de derde keer in Rotterdam!
Wat een stad, wat bruist het, wat een allure, wat een happening! Nu al, en het moet nog beginnen!
In het hotel wordt mij bij de receptie gelijk verteld dat ik mijn overnachting gratis krijg wanneer ik onder de 3 uur loop! Hahaha! Tip voor april mensen! NHhotel
Alleen al het startnummer halen is een heerlijk moment. Wat heb ik hier naar uitgekeken. We zien gelijk nog de prijsuitreiking van de Cityrun. Ongelofelijk hoe het hier leeft en hoeveel mensen er meedoen.
Ik krijg zo nu en dan tranen in mijn ogen en de taferelen van blije en moeie gezichten zorgen ervoor dat ik nóg meer zin krijg om te lopen.
Ondanks alle nachtelijke reuring op straat slaap ik best goed en voel ik mij sterk bij het wakker worden.
Het ontbijt is zo anders dan alle andere ontbijtjes in hotels.
Zo gaaf al die hardlopers en niet te vergeten al die supporters.
Ik eet van alles een klein beetje en zie dat ik véél minder eet dan alle anderen. Daar word ik een beetje onzeker van. Mijn vriend weet dat zo weer uit mijn hoofd te praten. Dat is fijn.
Na het ontbijt hebben we nog anderhalf op de kamer. We besluiten om daar te blijven. Het is nu beter om te mediteren om mijn zenuwen in bedwang te houden. En dat helpt.
Ik ben er klaar voor! En heb mega veel zin. We wandelen naar de start om de hoek van het hotel en wie zie ik daar in levende lijve lopen??
Chantal! Die ik echt alleen maar virtueel ken! Wat een ontzettend leuk moment. Samen op de foto en weer door!
Ik start in wave 5 en sta behoorlijk achteraan. Mijn vriend wil maar dat ik meer naar voren loop.
Achteraf gezien heeft hij daar helemaal gelijk in gehad. Op dat moment ben ik misschien een beetje te bescheiden. Geeft niet. Volgende keer start ik meer vooraan en sluit mij misschien toch aan bij de pacers.
Mijn hartslag loopt in het startvak op naar 120! Ik weet wat mij te doen staat. Mijn vriend heeft een foto gemaakt. Je ziet mij mediteren tussen al die andere mensen. Echt bijzonder om terug te zien. Wanneer mijn hartslag teruggelopen is rond 75 weet ik dat ik met een gerust hart kan starten.
Daar gaan we!
Ik ben alleen maar blij! En als de eerste high five dan ook nog eens van Lee is, kan mijn dag niet meer stuk!
In jog over de Erasmusbrug en 1 klap hou ik van Rotterdam en de Rotterdammers. Wat een blijheid en enthousiasme. Ik voel mij aan 1 stuk door gelukkig.
Er lijkt geen einde aan te komen. Ik merk wel dat het tempo erg laag ligt en besluit dat ik ga inhalen. En daar blijf ik mee doorgaan. Ik voel mij fit en sterk en hoef mezelf natuurlijk niet te vergelijken, maar ik zie dat het mij makkelijk afgaat en ik blijf in mijn eigen ritme doorgaan. Mijn hartslag ligt iets hoger dan mijn lage marathon hartslag maar ik vertrouw erop dat ik met dit rustige, stabiele tempo kom waar ik wezen moet. ( tot 21k tussen de 6.19 en 6.38)
Dan, bij 12k voel ik een pijntje dat ik niet eerder heb gevoeld, mijn rechterknie. Ik ben verrast. Ik had heus wel op wat pijn gerekend, maar niet bij 12k.
En ik moet plassen. En dat kost tijd. Er zijn Dixies. En 1 is lang bezet...er zijn 3 wachtende voor mij. Ik heb medelijden met de persoon die er lang over doet. Daar is hij! En de dame voor mij besluit om de andere wc te nemen die vrij komt. Ik ben allang blij dat er gelegenheid is om te plassen. Deze stop betekent dat ik iedereen die ik net heb ingehaald nu opnieuw moet inhalen. Let it go, let it go!
En die knie...ai, ik moet mezelf echt verbijten om weer in beweging te komen. Ik merk dat als ik technisch netjes en zo soepel mogelijk loop dat het na een paar minuten beter gaat. Ik focus mij op alles behalve op de pijn. Ik loop een klein stukje op met Bert die ik herken aan zijn shirt, zo leuk! Hij gaat ook lekker, dat is fijn. Op 25k staat daar als enorme verrassing mijn vriend en een collega. Ik ben zo blij. Het filmpje dat zijn collega maakt is hilarisch. Ik klim in mijn vriend, hahaha! Bij 20, 25, 30 en 40k pauzeer/wandel ik voor water en het is dan bijna niet te doen om weer in beweging te komen. De gedachte dat het beter wordt als ik eenmaal weer loop steunt mij.
Het moment dat ik de 28k passer is heerlijk en op dat moment weet ik dat ik het ga halen. Ik denk aan al mijn 14k loopjes. Hoe heerlijk dat is iedere zaterdagochtend. 14k is gewoon 2x7!
En ik weet dat Janneke op 30k staat.
En ja hoor! Daar is ze! Met confetti! Wat wil een mens nog meer? Ze vraagt mij hoe het gaat. Goed!
En ondanks die knie voel ik mij ook echt goed. Ik zit nog vol energie en het publiek is om van te smullen, ik heb mijn naam nog nooit zo vaak op 1 dag horen roepen. Ik zwaai veel en roep af en toe wat terug, waarop weer geweldig gereageerd wordt. Tot in het Kralingse Bos zing ik af en toe wat mee.
En dan besluit ik dat ik de man met de hamer niet ga tegenkomen. Mentaal voel ik mij zo sterk, zoveel beter dan de vorige marathon en ik weet dat mijn laatste 5k deze keer prachtig gaat worden.
Het Bos vind ik ook prachtig en er komt een soort vastberaden kalmte over mij heen. De mantra's helpen. De laatste kilometer weet ik nog te versnellen en de laatste halve kilometer loop ik in een tempo van 5.51!
De Coolsingel is magisch, er staan nog vrienden van ons die speciaal naar Rotterdam gekomen zijn, tussen al dat publiek hoor ik ze roepen.
Alsof ik gedragen word, nog nooit zoiets meegemaakt. Terwijl ik schrijf, voel ik een brok in mijn keel.
Na de finish denk ik eraan om een selfie te maken. Dit moment moet gewoon ook even vastgelegd worden. Vooral achteraf ben ik daar blij mee.
Medaille, AAtje. Wat een fijne vrijwilligers, wat een organisatie. Amazing!
Ik hoor een stemmetje: oma, oma! Daar staan ze: mijn vriend, 2 van onze dochters en mijn kleinzoon!
Blij en trots, zij en ik!
De stand van zaken the day after: het bad in het hotel heeft mijn knie enorm goed gedaan. Wel nog last, maar ik hoop dat een rustweek gaat helpen.
Eén teennagel zal ik spoedig moeten missen want die begint los te laten en daar zit een aardige bloeduitstorting onder. En die ene blaar is natuurlijk geen probleem
Ik heb vandaag een vrije dag en heb 13 uur geslapen.
Ik sta ingeschreven voor de halve van Egmond. En eind mei een hele. De Via Belgica. Van Landgraaf naar Maastricht!
Ik start dus aanstaande maandag weer met het schema. Verheug mij op de trainingen én op jullie avonturen.
Sportrusten jullie zijn een deel van mijn leven geworden! Dankjewel!
Oja, mijn eindtijd was 4.43 en gemiddelde hartslag 154 (omslagpunt is 179)
