Het is gelukt! Wat een fantastisch feest was het gisteren in Rotterdam!
Ondanks de pijn in mijn benen zit ik nog steeds met een grote glimlach na te genieten...
Zaterdagmiddag met mijn twee loopvriendinnen naar Rotterdam gegaan. Zij gingen mij supporten. Na veel gedoe met het appartement (bleek niet te bestaan); bellen met Booking.com in een echt Rotterdams café ("De twee Biljarts", compleet met Perzisch tapijten op de tafel en geweldige stamgasten...), uiteindelijk in een prima hotel vlakbij de Erasmusbrug terechtgekomen. Daarna snel startnummer ophalen en naar de gereserveerde pizzeria (tjokvol, pasta's waren er niet meer, dan toch maar aan de pizza... sorry voor het wachten en de verbrande en foute pizza's met 3x gemberthee om het goed te maken...) 3 uur later eindelijk naar de hotelkamer. Pff!
En toen was het eindelijk zondag! Hier had ik zoveel zin in, en ik was zo benieuwd hoe het zou gaan en of het me zou lukken. Mijn eerste 2 marathons (2015 en 2017) waren niet super...De eerste keer niet fit (4:34u), tweede keer erg warm (4:18u). Mijn doel: lekker lopen, niet wandelen, en dan dus ook graag een PR;). (stiekem hopend op een tijd onder de 4u, maar dat zou een wonder zijn...).
V en I brachten mij naar het startvak en zongen samen met mij mee met Lee, geweldig! Na een dikke knuffel lieten ze mij achter en gingen ze mijn tasje wegbrengen om daarna zo snel mogelijk naar Wilhelminaplein te gaan voor de eerste aanmoediging.
Ik kon nog even een banaan eten, naar de wc, en daarna voorin het startvak gaan staan. Als ik nou tussen de Pacers van 4:00 en 4:10 kon blijven dan was het mooi.
En daar ging ik! Hartslag moest rond 140 blijven was de opdracht van Rob...maar ik was toch een beetje eigenwijs, en lette misschien wel iets teveel op het tempo in plaats van de hartslag. Hoewel....ik ging gewoon lekker lopen! Na de brug stonden V en I al te juichen (ze hadden het allemaal nèt kunnen redden, top!) Ik liep op/in de wolken. Perfecte omstandigheden, ik voelde me superfit en ik wist de weg;). Hoewel mijn hartslag schommelde rond de 145 in plaats van 140, liep ik echt lekker. Tempo rond de 5:40-5:45, de Pacers van 4:00u zag ik steeds iets verder weggaan, maar dat mocht de pret niet drukken. Bij Slinge was er weer support. Niet alleen V en I, maar nog meer loopmaatjes die speciaal voor mij naar Rotterdam waren gekomen. Tempo (en hartslag!) gingen hier meteen iets omhoog. Dit is een mooi punt waar het publiek de lopers twee keer kan zien (en andersom;). En hier was ook het 14km punt, dus al op 1/3 deel:)
Nog een poosje nagenietend van dit onthaal ging ik langzamerhand op de Erasmusbrug af. Ik wist dat dit een lang eind was, de vorige keren dacht ik steeds "waar blijft die rotbrug nou?". Maar nu was ik voorbereid en wist ik dat het nog even duurde. Tempo kon ik aardig vasthouden, maar mijn benen gingen eigenlijk al best pijn doen... Maar ik kon me richten op mijn ademhaling en bleef genieten van de zon en van het publiek. Op de brug had ik het wel zwaar, hij was toch iets langer dan ik me herinnerde, en ik had gedacht dat mijn zoon hier misschien al zou staan. Maar, ik was al over de helft! Intussen braaf mijn gelletjes genomen, met een paar slokken water. Hier had ik niet mee geoefend, dus een beetje spannend, maar het ging goed!
Na de brug voelde ik mn benen steeds meer, maar ik wist dat ik hiermee gewoon door moest/kon lopen. Ergens zag ik mijn zus langs de kant staan. Het zag er goed uit zei ze, dus daar kon ik mooi mee door. De tunnel bij Blaak was zwaar, ik begon nu echt af te zien, en ik wist dat het bos nog moest komen...waar ik de vorige keren stukken gewandeld had. Dat ging nu niet gebeuren! Het publiek werd steeds enthousiaster en pepte me steeds weer op. Ik had lol om de man die ergens op een heel rustig stuk in z'n eentje bovenop een keukentrapje stond, een stevige parcoursbewaker die keihard aan het juichen was naar iedereen "we hebbe de zon mense!", en een lopende lantaarnpaal die ik inhaalde. En ik dacht maar steeds "wat een feest is dit!" (en wat heb ik een zere poten;)
In het Kralingsebos heb ik veel mensen ingehaald. Ze waren allemaal aan het wandelen, maar ik niet! "Tyfusbos" zei iemand die ik inhaalde, en ik dacht "ik vind t wel meevallen, het loopt een beetje omlaag hier...
"En aan het eind van het bos stond daar dan eindelijk eerst zoon 1 met zijn vriendin, ze renden een stukje mee op het parcours, super! En een kilometer verder zoon 2, ook met vriendin. Ook hij liep een stukje met me mee. Ze zeiden allebei dat het er goed uitzag, dat ik het zo goed deed en dat ze trots op me waren. En daarna stonden weer de loopmaatjes allemaal bij elkaar te juichen. Nu was het nog een kilometer of 3, dit ging me lukken! Niet gaan wandelen, proberen tempo te maken... Mijn hartslag zou nu op mogen lopen, maar die liep eigenlijk nu pas wat omlaag. Maar dat maakte allemaal niet meer uit. Ik ging het halen!
Die Coolsingel was nog best lang...waar bleef die finishboog? Gewoon doorlopen, een eindsprintje nog...nee, niet te hard, ik kreeg bijna kramp in mn kuit! Rustig aan, genieten van dit moment, handen omhoog, ik ben zoooo BLIJ!!! 4:08:20u. Zonder wandelen, 3x14... 42km en een stukje. Een dik PR!
WAT EEN FEEST!!!
Dankjulliewel Sportrusten!
En dank aan alle supporters in Rotterdam!
(die pijn in m'n benen gaat heus wel over, maar die glimlach blijft!)
