Mijn hartslag was mooi laag bij de start, ik voelde me prima, het weer was perfect, de sfeer zat erin, ... het kon niet tegenvallen.
Nog voor de start bleek dat samen lopen het 'm niet zou worden, want ik wilde de pacemakers van 4:20 volgen, terwijl manlief vroeg waar de pacemakers van 6u waren
We vertrokken en ik genoot... het stuk langs de Amstel vond ik prachtig. Ik deed alles op gevoel: afwisselend water en isostar drankjes, een caffeinesnoepje op 10k, een gelletje uitgespreid over km 17-22, wwer een caffeïnesnoepje op 30k, een paar stukjes banaan tussendoor... en het ging vooruit. Vanaf 35k kreeg ik het moeilijker, mijn ademhaling was prima, ik wilde versnellen, maar was ook erg moe en dat versnellen zat er niet in. Ondertussen waren de pacemakers van 4:20 me bij een drinkpost voorbijgestoken... Bij het Vondelpark schalde het lied "Volare" uit een luidspreker, ik begon spontaan luidop mee te zingen en de lopers rond mij vielen mij bij...een momentje waar ik opeens weer sneller kon gaan. In het algemeen denk ik dat ik muziek miste in het laatste stuk... dat geeft mjj namelijk net die oppepper die ik dan nodig heb, en die miste ik. Bij 40k werd ik ingehaald door een koppel en ik hoorde ze klagen tegen elkaar "ik ben het zat, ik ben er helemaal klaar mee", en zo voelde ik me ook precies! Heerlijk om het van een ander te horen, dus ik haakte aan, versnelde weer wat, maakte een praatje... en toen kwam het Olympisch stadion in zicht en kreeg ik weer vleugels. Ik versnelde en sprintte naar de finish! Super super super blij dat het klaar was, doel behaald in 4:25:55!
Mijn man kwam 20 minuten later over de eindstreep, hij had last van zijn knie vanaf 30k en was trager gaan lopen. Dankbaar en tevreden strommelden we samen terug naar het treinstation. Dankjulliewel Sportrusten team, voor de schema's, de tips en adviezen, de fanclub op 14k... jullie maakten er een feestje van! Op naar Valencia 2020! Met Sportrusten uiteraard!
