de 100 dagen zitten erop. Ik heb redelijk konsequent getraind met het programma. Op dag 82 wordt ik een beetje ziekjes. Erg verkouden, keelpijn, spierpijn, niet echt koorts. Ik pak rust en loop die week niet en ga ook een paar dagen niet naar het werk. Ik pak het werk weer op en denk, poeh, ik had toch nog beter thuis kunnen blijven. In het weekend pak ik voorzichtig het lopen met vogels kijken op dag 91 en 92 op.
Op dag 93 doe ik de laatste intensieve trainingsloop. Ik loop een stukje langsamer. In de laatste week lukt het heelaas maar een keer om 12 minuutjes te lopen ( om 5 uur -s ochtends). Vrijdag voor de Marathon heb ik weer geen stem en heb ik keelpijn, `s middags gaat het al een stuk beter, op de marathonbeurs fleur ik me op met een nieuw horloge, echt gaaf
. Zaterdag tijger ik zenuwachtig door het huis en zondag sta ik in de nieselregen klaar voor de start in startblok H. Dan de start. Ik probeer me in te houden, maar ga met ca. 10 slagen te hoog van start. Deze 10 slagen bovenop blijven tot km 28, daar krijg ik last van mijn bovenbenen en liezen. Soort verzuring-kramp. Ik moet wandelen en baal als een stekker. Mijn schoenen zijn van de regen nat en mijn benen zijn koud. Ik loop en wandel afwisselend. mijn hartslag daalt naar de hoge marathonhartslag. De laatste 5 km loop ik met veel pijn in mijn benen in de hoop nog onder de 4:30 binnen te komen. Dat lukt niet. Het wordt 4:31:09. Aan de ene kant baal ik, aan de andere kant was de trainingstijd altijd warm, droog tot heet. Nu tijdens het evenement koud en nat en winderig.
Op naar de volgende marathon, met het doel dat ik die dan gewoon doorloop op een steady tempo.
een beetje teleurgesteld en ook een beetje trots
groet Marieke
