Daardoor starte ik de marathon alsnog te snel (Mijn snelste 10km was 52 min, 6min/km moet kunnen dacht ik) en was ik na 16 km al best moe (gem 6,20min/km). De tweede 16km, met wat moeite (7,00min/km), keurig hartslag marathon laag gelopen (met pijnlijke benen), laatste 10km kreeg ik het koud en zakte mijn hartslag (en tempo! 7.35min/km). Toen was de koek dus best wel op. Alleen bij de waterposten, vanaf km 16, even rekken strekken en verder keurig uitgedribbeld. Na de finish (4u53 met exact gemiddelde hartslag Marathon laag) zwalkend naar de medailles. Twee uur later, met pijnlijke bovenbenen, al zin om het volgend jaar in Rotterdam nog een keer te doen. En dan dus nog rustiger van start gaan!!
Wat mij absoluut geholpen heeft is de groep (heel veel dank matties!!), sportrusten met z'n ademhaling en hartslagtrainingen (dank!), looptechniek (Chirunning) en de krachtoefeningen van mijn fysio om mijn meniscus te ontlasten. Plus een beetje boel doorzettinghsvermogen...
Nu drie dagen laten geen spierpijn meer en geen centje pijn in mijn gewrichten! O ja, die twee paracetamol direct na de finisch waren wel heel fijn
