Ik heb hem gehaald èn zelfs nog 4:19 van mijn tijd van vorig jaar af kunnen halen.
Maar de beleving was ZO heel anders dan mijn 1e marathon vorig jaar.
Waar ik toen mijn doelen aan de kant heb gezet voor uitlopen en ik vol trots over de eindstreep kwam.
Maar ik dat dit jaar niet wéér wilde doen en stronteigenwijs achter de 4:30 Pacers ben blijven plakken. Resultaat: na km 1 al een torenhoge hartslag. Van 7-14 km rondom mijn omslagpunt gelopen en vanaf 14km boven mijn omslagpunt.
Al had ik overigens wèl naar mijn hartslagen geluisterd had ik een voor mijn doen zeer trage marathon gelopen. Volgens Sportrusten kan ik hem in 4:23 lopen. Eindtijd: 4:37:51.
Het ergste is nog dat ik totaal niet trots kan zijn. Ik baal. Meer dan dat ik zelf wil toegeven.
Lig al 2 nachten wakker. Zowel van spierpijn alsook van nadenken. Nog nooit zoveel over een marathon nagedacht. Wat had ik anders moeten aanpakken?? Maar ik denk dat ik een topvoorbereiding had. Maar ik kan gewoon niet tegen die enorme hitte.
Ik lees niks anders dan alleen maar baal verhalen. Zoveel mensen die hun doelen niet gehaald heben, dat ik zelfs nog blij mag zijn met mijn troostprijs.
Maar emotioneel schommel ik van de ene naar de andere kant.
Het lijkt wel een bevalling. Er komt geen einde aan. Het gevecht en de intense pijn. De naweeënen dan ook nog die stomme kraamtranen na een paar dagen.. Dit nooit meer.
Denk ik
