Door kraakbeenschade en veel irritatie in m'n knie moest ik vorig jaar helaas stoppen met voetballen op aanraden van m'n arts. Dat was balen voor deze sportieve vrouw van 25 jaar. Fietsen en zwemmen werd me aangeraden, zelfs hardlopen werd me afgeraden maar tja die marathon stond nog op m'n lijstje. Ik heb het een tijdje rustig aan gedaan op de racefiets voordat ik de hardloopkriebels niet meer kon weerstaan. Na rustig opbouwen tot 10 km besloot ik toch met sportrusten het marathon avontuur aan te gaan. De trainingen verliepen soepel, met maar twee slechte weken (een week griep en een week knieklachten). Iedere training ging sneller, m'n rusthartslag bleef dalen en ik ging dromen over een tijd onder de 4 uur. Echter, in de week voor de marathon werd ik flink verkouden en schoot m'n rusthartslag omhoog. Daar was niks aan te doen, dus ik ging gestaag door met bietensap drinken en koolhydraten eten.
Het plan was om rond 167 BPM (laag) te starten en op te laten lopen naar 172 (hoog), maar ik zat na de start en de eerste km's boven de 175. Zo voelde het niet qua ademhaling en de warmte zal hierbij een rol hebben gespeeld, dus ik probeerde op m'n tempo te blijven lopen. Na 8 km moest ik plassen en merkte ik de warmte. Ik besloot iedere tijd los te laten en gewoon lekker te lopen, zonder te wandelen en m'n hartslag rond intensief (177) te houden. Dat lukte goed, ook in combinatie met water drinken en gelletjes eten. Rond de 27 km begonnen m'n bovenbenen het zwaar te krijgen, was het de man met de hamer? Te weinig vocht? Te weinig gegeten? Te snel gestart? Ik wist het niet, moe was ik absoluut nog niet, alleen m'n benen deden pijn, maar wat is een marathon zonder pijn? Ik hoopte dat m'n gel met cafeïne me een boost zou geven. Dat deed het, voor 2 km maar toen had ik nog een hele weg te gaan. Ik realiseerde me dat het nog ver was en dat de pijn in m'n benen niet minder zou worden. Wat wilden m'n benen graag lopen, maar dat mocht niet. Ik bleef hardlopen. M'n hartslag bleef steken op 175 bpm en m'n tempo liep terug naar boven de 6 min per km. Ik wilde wel sneller maar m'n benen konden het niet. Bij 37 km werd ik toegeschreeuwd door m'n lieve supportteam 'je bent er bijna', nou zo voelde het toen nog niet maar het gaf me extra kracht om door te rennen. Bij km 40 wist ik dat het me ging lukken en probeerde ik wat sneller te gaan, dat ging met moeite maar het lukte. Vanaf 400 meter voor de finish had ik m'n handen al in de lucht en voelde ik veel euforie en emotie. I did it!! Na 4:15:31 kwam ik over de finish en wat was ik trots. Nu, 2 dagen later met nog flinke spierpijn in de bovenbenen, ben ik nog steeds trots en euforisch. M'n analytische kant probeert te bedenken wat er anders kan de volgende keer. Toch wat lange loopjes inbouwen? Toch iets langzamer starten? Toch meer eten/drinken vooraf en/of onderweg?Toch wat meer wedstrijden in m'n schema passen om de wedstrijdspanning na te bootsen? Dat er een volgende keer komt staat in ieder geval buiten kijf en dat het met sportrusten is ook.
Rob, Mark en Koen heel erg bedankt voor alle support en ondersteuning!
