Eerste marathon!

[Christel78]

Mijn marathon verhaal begint in November 2018. In die maand wordt mijn lieve mama opgenomen met een depressie. Verdrietig en boos loop ik mijn wekelijks 10 km loopje. Snel en hard zodat ik mijn gedachtes op een rij kan zetten. Bedenk me wat ik al een paar jaartjes wil doen en dat is: een marathon lopen. Het liefst in New York. Ik stel dit altijd uit... kinderen te klein, onregelmatige werktijden genoeg redenen om het voor me uit te schuiven.

Al een paar jaar ontvang ik de mailtjes van sportrusten. Ook de boeken verademing en ik hardloper zijn inmiddels uitgelezen. Ik besluit de knoop door te hakken als er in ons weekkrantje de Heuvelland marathon wordt aangekondigd. Lekker dichtbij huis dat moet hem worden. Ik vraag het Sportrusten programma aan en begin zo met mijn trainingen en ademhalingsoefeningen. Wat fijn om dit schema te volgen. Een paar weekjes later loop ik m’n eerste 10 km wedstrijd ooit in Eijsden. Genieten zo met andere hardlopers. Mijn trainingen gaan goed, in het verleden al te maken gehad met knie, scheenbeen en achillespees blessures maar nu zijn er geen pijntjes.
In februari besluit ik dan ook dat het tijd is om mijn startbewijs te kopen.. maar de teleurstelling is groot als blijkt dat inschrijving niet meer mogelijk is. Wat nu? Positief blijven en verder zoeken en zo kom ik terecht in Amstelveen. Trainen doe ik nog steeds met plezier en helpt me de zorgen om mijn moeder op een rijtje te zetten. Rond dag 76 krijg ik wat last van m’n knieën. Het is heel minimaal en neem een weekje rust. De vrijdag voor carnaval, terwijl mijn vrienden naar Maastricht gaan, loop ik weer Vogels te kijken. Yes geen pijntjes meer, nu nog 2 weken trainen! Het huisje wordt geboekt en zo komt de marathon steeds dichter bij. Ik had gehoopt dat m’n moeder erbij kon zijn, helaas lukt dat niet maar gaat het langzaam wel iets beter met haar.

Zondag 24 maart, om 9.00 uur zijn we al in Amstelveen. Nog even een t’shirt kopen en zo zit ik samen met mijn man en 2 kids te wachten tot dat het langzaam 10.00 uur wordt. Ten opzichte van de dag ervoor voel ik mezelf rustig en heb er zin in. Na het laatste toiletbezoek loop ik de baan op voor een klein opwarm loopje. Om 10.00 uur is het dan zover! Ik zwaai nog even naar mijn supporters en zo begint m’n eerste marathon.

Voorgenomen om me in te houden bij vertrek en dat is best lastig want er zijn veel meer estafette lopers dus die gaan er snel vandoor. Mijn hartslag is echter hoog 179 ipv 148 marathon laag. Maar dat had ik wel verwacht en ik probeer rustig te blijven ademen en mijn tempo op 6:30 te houden. Dit lukt aardig en voordat ik het weet zijn de eerste 10 km voorbij. Hartslag is inmiddels 166. Ik laat dit verder ook los, voel me goed en weet dat dit puur de spanning is. Rustig eet ik m’n snoepjes op en probeer te genieten van het Amsterdamse bos. Al kan je dat toch niet vergelijken met de afwisselende heuvelachtige omgeving waar ik train. Bij de 20 km staan mijn supporters weer, snel geef ik ze een kus. Bohh zo ver heb ik nog nooit gelopen en ik voel me nog steeds goed. Langzaam lopen we de polder in, een uitgestrekt gebied doemt op. Mijn muziek valt uit en ik realiseer me dat mijn oortjes leeg zijn. Ik loop op dat moment achter een blinde dame en haar coach. Diep respect! Wat knap en geweldig om te horen hoe zij samen hier door heen komen. Ik sluit me aan bij hen. Er wordt een beetje gekletst en de coach zorgt voor de nodige afleiding. De overgang over de finish wordt geoefend en hij vertelt steeds het aantal nog te lopen km’s -2 want die laatste 2 tellen niet mee, zijn voor de make-up en de haren:-).
Bij de 30 km drankpost blijven zij iets achter en loop ik alleen door. Iets verderop zie ik mijn zoon Twan staan, hij rent een stuk met me mee. Hoe fijn is dat. Inmiddels beginnen mijn benen zeer te doen en realiseer ik me dat de laatste km’s zijn aangebroken. Helaas heel weinig mensen aan de kant maar wel veel vrijwilligers die mijn naam roepen me aanmoedigen, zeggen dat ik er fris uit zie en me de juiste weg wijzen. Want veel lopers zijn niet meer te zien. Bij de 40 km neem ik nog m’n laatste beker water en samen met een jongen ren ik richting finish! Daar zijn geen hordes mensen maar wel een leuke omroeper die mijn naam roept en ook weer mijn trouwe supporters!!
Mijn medaille wordt omgehangen en ik ben op 4 uur 35 min 57 sec binnen! Mijn verwachte tijd was 4:29 hoe mooi is het dat dit is uitgekomen! Nog meer vertrouwen in het Sportrusten schema en mezelf;-)! Bedankt!!
Ook de spierpijn vandaag en gisteren valt mee en ik weet dit is niet mijn laatste marathon. Ik blijf dromen en hoop hem ooit in New York te lopen.

[marianneg]

Wow gefeliciteerd!!! Wat goed gedaan!!! Ik zou zeggen: kopen dat kaartje voor New York!

groet,
Marianne

[pi-tje]

Gefeliciteerd met je eerste marathon! Knap gedaan!

groeten, Pieter

[RunningRob - Sportrusten]

Hulde! Dank voor je mooie verhaal! Super gedaan en ik ben blij dat het zo goed ging

die laatste 2 tellen niet mee, zijn voor de make-up en de haren

Die houden we erin

Blijde groet,
Rob

[wve64]

Hulde!

[Eline]

Gefeliciteerd, goed gedaan!

[Nieck]

Mooi verhaal en goed gedaan, gefeliciteerd!

[Christel78]

Dankjewel allemaal!!! Voor alle lopers die nog ah trainen zijn heel veel succes met jullie doel!
Maak er een feestje van !!!