Na een goede nachtrust sta ik aan de start van de Two Rivers Marathon in Zaltbommel. Spannend ja, spanning nee en dat verbaasd me want ik heb daar nogal al eens last van voor de start.
11 uur, we gaan van start.
Gezien de weersomstandigheden heb ik besloten om op gevoel te gaan lopen ipv op hartslag. Dat heb ik in de trainingen bij slechte omstandigheden ook gedaan en dat beviel prima. Voor ik het weet is de eerste 'training' van 14 km voorbij. Ik voel me goed en loop ontspannen verder. In de verte duikt een rode boog op en ik hoor de speaker een deelneemster van de halve marathon aankondigen. Bijna op de helft
. Tot zover is het bekend terrein voor me, ik heb immers al een paar halve marathons gelopen.Het grote onbekende begint.
Het hoofd is goed, de benen voelen goed. Bij de drinkpost op 21 km twee stukjes banaan naar binnen. (Dit heb ik tijdens de eerdere halve marathons ook gedaan dus ik wist dat ik hier geen last van zou krijgen.) Één voor één passeer ik de kilometers. Ik kom het bordje 28 km tegen, ik heb er een paar gemist vanwege sightseeing
, en besef dat ik twee 'trainingen' achter elkaar heb gelopen. Nog één 'training te gaan tot de finish. Rustig loop ik verder tot ik de volgende drinkpost, rond de 30 km, op zie doemen. Hier drink ik wat en loop verder. Maar dan........Rond de 32 kilometer krijg ik last van mijn darmen. Vreemd, nog nooit last van gehad. Toch wel lastig ... en pijnlijk. Ik kon mijn tempo niet meer vasthouden en besluit een stukje te wandelen. De pijn zakt wat en ik 'ren' verder. Helaas, krijg toch weer meer last. Dan het tempo maar aanpassen en door. Gaat het niet zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat. Het hoofd is nog steeds goed ondanks het fysieke ongemak, de benen raken vermoeid maar.......de man met de hamer is er nog steeds niet. Nog 10 kilometer te gaan en opgeven is geen optie
.Rond de 35 kilometer begint het hard te regenen en ik merk dat mijn linkervoet wat pijn begint te doen. Maar ja, die zullen onderhand wel protesteren dat ze zolang hard moeten werken. In de verte zie ik de Sint-Maartenskerk, bijna bij de finish. Door buffelen. Een vrijwilliger moedigt mij aan "gaat goed Peter nog tweehonderd meter", een dichter in den dop. Nog één bochtje en dan...
Ik besluit om in stijl over de finish te gaan en pers er nog een sprintje uit. Met een big smile (denk ik) en een goed gevoel kom ik over de finish.
Mijn eerste marathon in the pocket.
En toen..... sloeg de vermoeidheid toe. Pijn in mijn benen en voeten, zeiknat van de regen en koud maar van elke minuut genoten. Ja, ook van de pijnlijke
