New York Marathon 2018
Geplaatst: 07 nov 2018, 08:30
Marathon New York in 100 dagen.
Mijn keuze om een marathon te lopen ging waarschijnlijk net iets anders dan bij de meeste mensen. Waarschijnlijk wegens koud watervrees besloot ik de eerste hobbel maar te nemen en dat was het besluit om mee te doen met een marathon. Met de gedachte stel dat ik ooit een keer marathon loop in mijn leven dan moet het wel een knaller zijn. De beslissing welke kwam vrij snel na mijn “JA” ik ga het doen. Met iets meer dan 100 dagen voor de start van de marathon schreef ik mij in, boekte een ticket naar New York, reserveerde een appartement voor een aantal dagen op een top plek in de stad kortom aan de voorbereiding kon het niet liggen. Het enige wat ik mijzelf moest afvragen was “Hoe” ga ik een marathon lopen.
Ik ben mijzelf gaan verdiepen, kwam op internet sportrusten tegen, ik heb mijzelf ingelezen en dacht. "Minimale inspanning maximaal resultaat" dat spreekt mij aan, daar ga ik voor op mijn 45 jarige leeftijd. In Mei had ik een Iron man 70.3 gedaan, en daarvoor trainde ik in het Vondelpark het loop gedeelte. De manier was het park in, zo snel als mogelijk drie of vier rondjes en op naar huis. Nu was het anders, op de eerste dag was het lopen op maximaal 130 hartslagen. Het was een combinatie van wandelen en starten met lopen, remmen en weer soort van wandelen. Ik werd door iedere loper in het park ingehaald. Moest mij inhouden om niet sneller te gaan lopen. Ik had de behoefte om tegen iedereen te roepen die mij inhaalde -“ik doe mee met sportrusten, ik moet langzaam lopen” maar wie is geïnteresseerd waarom ik langzaam loop. Om een lang verhaal kort te houden ik heb mijzelf 100 dagen overgegeven aan de kennis van Sportrusten.
Na een week wende het tempo. Mijn hartslag bleef laag en mij snelheid nam toe. Ik liep de week erna de 10 km. 14 minuten sneller dan de eerste week met een lage hartslag. Die progressie zette zich iedere week door. Wekelijks liep ik minuten van mijn tijd af tot het voor mij magische moment kwam dat ik met een hartslag van 128, 10 km onder het uur liep. Te bedenken dat ik nog weken te gaan had voor de start van de marathon. De wil om met een lage hartslag net zo snel te lopen als ik dat voorheen deed met een hoge hartslag daagde ik mijzelf wekelijks uit in het Vondelpark. Het programma van sportrusten heeft mij zeer goed voorbereid op de Marathon van New York. 100 dagen zonder blaren, terwijl ik daarvoor regelmatig blaren kreeg na een loop. Niet helemaal kapot thuis te komen na 10 of 14 km loop. Maar gewoon douchen en lekker fris de dag in te gaan. Sterker ik moest mij zelf bedwingen om op rustdagen niet te gaan lopen. Ik had er enorm veel plezier in. Kortom Ik was er klaar voor;
4-11 stond ik aan de start van New York city marathon. Ik had via internet het parcours management gedaan. Ik wist wat en waar ik het een en ander kon verwachten. Niet te snel van start gaan, rustig opbouwen, iets versnellen na 18 mile en dan uitlopen. Uitlopen was het doel. Voor de start merkte in dat mijn hartslag niet lager kreeg dan 67, normaal was mijn rustpols 48 voor ik hard ging lopen. Bij de intake zei Nico, een hoge pols hoort bij de wedstrijd die je gaat lopen, het is de spanning van het niet weten. Dus ik legde mij erbij neer dat het allemaal goed zou komen tijdens de loop.
Bij het startschot liep ik met de menigte mee, maar ik nam mijzelf voor om rustig aan te starten. Boven op de brug, na 1 km., liep het al snel naar beneden. Bij de twee mile tijdwaarneming zag ik dat ik in tijd toch veel te snel van start was gegaan. Voor mijn gevoel ben ik rustiger aan gaan lopen. De eerste 20km deed ik in 1 uur en 50 minuten wat voor mij snel is. Alles ging zoals het hoorde. Mijn snelheid was oke, mijn conditie was meer dan oke, mijn ademhaling was oke, mijn hartslag was oke, ik kon tenslotte praten tegen mensen en had besloten om op gevoel te gaan lopen en niet continue op mijn horloge te kijken. Langs het parcours is meer te zien dan op mijn pols. Alles ging perfect. Het enige was dat ik mij verslikte in de hoogte stijging op 1 Avenue. Op dit punt (17 mile) zou ik gaan versnellen. Dit is ook wat ik deed, echter zag ik om mij heen de ene loper na de andere gaan wandelen. Na 7 km op 1 ste Avenue voelde ik mijn boven benen zwaar worden. Die begonnen te protesteren van alle hoogteverschillen in de voorgaande 32 kilometer. Ook ik moest er aan geloven om rustiger aan te gaan lopen, uiteindelijke werd het wandelen op Willis bridge. Vanaf dit punt ben ik nog rustiger aan gaan lopen, zo nu en dan even wandelen. Uiteindelijk liep ik Central Park ik waar een massa mensen je naam scanderen en roepen dat je er bijna bent. Het parcours loopt voor de finish nog een keer omhoog en dan gloort de finish lijn. Twee handen in de lucht met een grote glimlach ben ik de finish over gerent in een tijd van 4:42.
Na ruim 700 kilometer te hebben gelopen, wat neerkomt op zo’n 216 rondjes Vondelpark in 100 dagen kan ik stellen dat New York loodzwaar was. Ik heb mij vergist in het begin in mijn snelheid ondanks de vele waarschuwingen van iedereen en liet ik mij toch verleiden in het begin om net zo snel te gaan als de lopers om mij heen, ik heb mij verkeken op de vele hoogte verschillen in het parcours, zeker na 21,5, dan komt eerst de stijle (op en af) Queensborough Bridge en daarna krijg je 7 km een heuvelachtig 1ste Avenue voor de kiezen om daarna nog even de Willis Avenue Bridge als horde te nemen. Achteraf kan ik met zekerheid stellen dat ik deze prestatie niet met een glimlach had geleverd in 100 dagen zonder sportrusten.
Maar laten wij wel eerlijk zijn, een marathon lopen voor de eerste keer is nu eenmaal afzien en spannend, het doet nu eenmaal pijn, het gaat over jezelf tegenkomen. Na 30 km. protesteert Iedere vezel in je lichaam en schreeuwt om te stoppen. Maar als dat niet zo zou zijn dan zou iedereen een marathon kunnen lopen, en ik denk dat iedereen dat kan op zijn tempo en hartslag met sportrusten. Bedankt!
Mijn keuze om een marathon te lopen ging waarschijnlijk net iets anders dan bij de meeste mensen. Waarschijnlijk wegens koud watervrees besloot ik de eerste hobbel maar te nemen en dat was het besluit om mee te doen met een marathon. Met de gedachte stel dat ik ooit een keer marathon loop in mijn leven dan moet het wel een knaller zijn. De beslissing welke kwam vrij snel na mijn “JA” ik ga het doen. Met iets meer dan 100 dagen voor de start van de marathon schreef ik mij in, boekte een ticket naar New York, reserveerde een appartement voor een aantal dagen op een top plek in de stad kortom aan de voorbereiding kon het niet liggen. Het enige wat ik mijzelf moest afvragen was “Hoe” ga ik een marathon lopen.
Ik ben mijzelf gaan verdiepen, kwam op internet sportrusten tegen, ik heb mijzelf ingelezen en dacht. "Minimale inspanning maximaal resultaat" dat spreekt mij aan, daar ga ik voor op mijn 45 jarige leeftijd. In Mei had ik een Iron man 70.3 gedaan, en daarvoor trainde ik in het Vondelpark het loop gedeelte. De manier was het park in, zo snel als mogelijk drie of vier rondjes en op naar huis. Nu was het anders, op de eerste dag was het lopen op maximaal 130 hartslagen. Het was een combinatie van wandelen en starten met lopen, remmen en weer soort van wandelen. Ik werd door iedere loper in het park ingehaald. Moest mij inhouden om niet sneller te gaan lopen. Ik had de behoefte om tegen iedereen te roepen die mij inhaalde -“ik doe mee met sportrusten, ik moet langzaam lopen” maar wie is geïnteresseerd waarom ik langzaam loop. Om een lang verhaal kort te houden ik heb mijzelf 100 dagen overgegeven aan de kennis van Sportrusten.
Na een week wende het tempo. Mijn hartslag bleef laag en mij snelheid nam toe. Ik liep de week erna de 10 km. 14 minuten sneller dan de eerste week met een lage hartslag. Die progressie zette zich iedere week door. Wekelijks liep ik minuten van mijn tijd af tot het voor mij magische moment kwam dat ik met een hartslag van 128, 10 km onder het uur liep. Te bedenken dat ik nog weken te gaan had voor de start van de marathon. De wil om met een lage hartslag net zo snel te lopen als ik dat voorheen deed met een hoge hartslag daagde ik mijzelf wekelijks uit in het Vondelpark. Het programma van sportrusten heeft mij zeer goed voorbereid op de Marathon van New York. 100 dagen zonder blaren, terwijl ik daarvoor regelmatig blaren kreeg na een loop. Niet helemaal kapot thuis te komen na 10 of 14 km loop. Maar gewoon douchen en lekker fris de dag in te gaan. Sterker ik moest mij zelf bedwingen om op rustdagen niet te gaan lopen. Ik had er enorm veel plezier in. Kortom Ik was er klaar voor;
4-11 stond ik aan de start van New York city marathon. Ik had via internet het parcours management gedaan. Ik wist wat en waar ik het een en ander kon verwachten. Niet te snel van start gaan, rustig opbouwen, iets versnellen na 18 mile en dan uitlopen. Uitlopen was het doel. Voor de start merkte in dat mijn hartslag niet lager kreeg dan 67, normaal was mijn rustpols 48 voor ik hard ging lopen. Bij de intake zei Nico, een hoge pols hoort bij de wedstrijd die je gaat lopen, het is de spanning van het niet weten. Dus ik legde mij erbij neer dat het allemaal goed zou komen tijdens de loop.
Bij het startschot liep ik met de menigte mee, maar ik nam mijzelf voor om rustig aan te starten. Boven op de brug, na 1 km., liep het al snel naar beneden. Bij de twee mile tijdwaarneming zag ik dat ik in tijd toch veel te snel van start was gegaan. Voor mijn gevoel ben ik rustiger aan gaan lopen. De eerste 20km deed ik in 1 uur en 50 minuten wat voor mij snel is. Alles ging zoals het hoorde. Mijn snelheid was oke, mijn conditie was meer dan oke, mijn ademhaling was oke, mijn hartslag was oke, ik kon tenslotte praten tegen mensen en had besloten om op gevoel te gaan lopen en niet continue op mijn horloge te kijken. Langs het parcours is meer te zien dan op mijn pols. Alles ging perfect. Het enige was dat ik mij verslikte in de hoogte stijging op 1 Avenue. Op dit punt (17 mile) zou ik gaan versnellen. Dit is ook wat ik deed, echter zag ik om mij heen de ene loper na de andere gaan wandelen. Na 7 km op 1 ste Avenue voelde ik mijn boven benen zwaar worden. Die begonnen te protesteren van alle hoogteverschillen in de voorgaande 32 kilometer. Ook ik moest er aan geloven om rustiger aan te gaan lopen, uiteindelijke werd het wandelen op Willis bridge. Vanaf dit punt ben ik nog rustiger aan gaan lopen, zo nu en dan even wandelen. Uiteindelijk liep ik Central Park ik waar een massa mensen je naam scanderen en roepen dat je er bijna bent. Het parcours loopt voor de finish nog een keer omhoog en dan gloort de finish lijn. Twee handen in de lucht met een grote glimlach ben ik de finish over gerent in een tijd van 4:42.
Na ruim 700 kilometer te hebben gelopen, wat neerkomt op zo’n 216 rondjes Vondelpark in 100 dagen kan ik stellen dat New York loodzwaar was. Ik heb mij vergist in het begin in mijn snelheid ondanks de vele waarschuwingen van iedereen en liet ik mij toch verleiden in het begin om net zo snel te gaan als de lopers om mij heen, ik heb mij verkeken op de vele hoogte verschillen in het parcours, zeker na 21,5, dan komt eerst de stijle (op en af) Queensborough Bridge en daarna krijg je 7 km een heuvelachtig 1ste Avenue voor de kiezen om daarna nog even de Willis Avenue Bridge als horde te nemen. Achteraf kan ik met zekerheid stellen dat ik deze prestatie niet met een glimlach had geleverd in 100 dagen zonder sportrusten.
Maar laten wij wel eerlijk zijn, een marathon lopen voor de eerste keer is nu eenmaal afzien en spannend, het doet nu eenmaal pijn, het gaat over jezelf tegenkomen. Na 30 km. protesteert Iedere vezel in je lichaam en schreeuwt om te stoppen. Maar als dat niet zo zou zijn dan zou iedereen een marathon kunnen lopen, en ik denk dat iedereen dat kan op zijn tempo en hartslag met sportrusten. Bedankt!
