Ik heb de eerste 16km heerlijk gelopen, gezellig met mensen om mij heen aan het kletsen geweest en op mijn hartslag (en tempo) gelet. Ik zag al heel vroeg dat mijn hartslag te hoog was, 160 waar deze 150 moest zijn. Na de 14km (waar waren de neven!?) ging mijn hartslag vrij snel verder omhoog met pieken richting mijn omslagpunt van 182. Ondanks pogingen om deze omlaag te krijgen door te vertragen en te ademen lukte mij dat niet.
Rond de 20km was het alsof iemand achter mij me een paar schoppen tegen mijn kuiten gaf. Mijn kuiten waren zo hard in de kramp geschoten dat je het van buitenaf kon zien
.Daarna voor het overgrote deel de marathon uitge(snel)wandeld omdat iedere keer als ik probeerde te gaan hardlopen mijn benen onmiddellijk weer in de kramp schoten. Bij 35km nog langs een ehbo post geweest waar ze het melkzuur (deels) uit mijn benen hebben gekneed en me een mentale opkikker gegeven hebben. Het laatste stuk ging makkelijker en ik heb de laatste 200meter in het stadion nog 'hardgelopen'.
Ik ben over de finish gekomen, mijn primaire doel om een marathon uit te lopen heb ik daarmee gehaald
. Mijn secundaire doel om dat ergens tussen de 4:30 en de 5:00 uur te doen bij lange na niet (6:01:12) 
. Volgens de rekenschema's van sportrusten had ik in goede doen een marathon op 4:23 uit kunnen lopen.Mijn eigen analyse (ook op basis van input van de ehbo post) is:
* te snel gestart, niet goed genoeg naar hartslag gekeken
* te weinig water gedronken in de dagen voor de marathon (de temperatuuromslag was groot!)
* in de week vooraf had ik nog een fysieke activiteit van het werk die ik niet gewend was.
Eén voordeel, volgende keer is het lopen van een PR vrij gemakkelijk
.
