Gister was het dan zover. Mijn allereerste marathon. Man wat was ik in aanloop van de marathon zenuwachtig. Gek genoeg was ik op de wedstrijd zelf helemaal niet zo gespannen. Mijn grootste angst was dat er onderweg geen dixies zouden staan
Ik heb tot 30 / 32 km echt super gelopen. Bij de 21,1km dacht ik nog, ik ben nog nooit zo fris en fruitig de 21,1 gepasseerd, ik ga nog ff een rondje. Bij de 32km sloeg het toch wel om. Mijn benen hadden er geen zin meer in, terwijl de rest van mijn lichaam inclusief mijn conditie nog steeds in hetzelfde tempo verder wilde. Bij 38km kreeg ik weer een boost en herpakte ik mezelf, maar mijn benen gingen bij 40km compleet in de weiger modus, geen idee hoe ik de finish heb gehaald, maar het was zeker de moeite waard. Overigens heb ik de finish gehaald met nog voldoende zuurstof, het waren mijn benen die zo weigerden.
De ironie is wel dat ik geen enkel moment mijn hartslag naar beneden kreeg. Sterker nog ik heb de hele weg op intensief gelopen. Mijn lage marathon hartslag is namelijk 140, hoog 145 en intensief 150. Mijn gem. hartslag op de marathon gister was 150, max hartslag 160. En nogmaals ik heb heerlijk gelopen, en ben ondanks mijn benen nog nooit eerder zo relaxt over de finish gekomen.
Ik wil iedereen bedanken en speciaal Rob die ons toch maar weer door de onzekere tijden heen helpt. Voor mij 1 om niet meer te vergeten.
Groetjes en wellicht tot een volgende keer.
Mellinda
