Gister heb ik net als velen van jullie ook de Rotterdam marathon gelopen.
En ook heb ik uiteraard, anders schrijf ik hier niet, het 14km schema gevolgd.
In 2013 rende ik mijn eerste marathon, middels een traditioneel schema.
Je kent het wel, opbouwen naar 30/31Km en dan de rest op karakter
Niks mis mee, en werkt al jaren voor ontzettend veel mensen als een prima schema.
Vlak daarna kwam ik in aanraking met Stans van de Poel en haar trainingsmethode.
Eind 2013 deed ik een veldtest, stuurde de gegevens op naar Stans en niet veel later, nog voor ik met het schema begon raakte ik geblesseerd en kon ik de marathon van Rotterdam 2014 aan mij voorbij laten gaan.
Het bloed kruipt waar het niet gaan kan en in de zomer van 2015 toch weer regelmatig aan het hardlopen kunnen geraakt.
En zo besluit je dan ergens in November, zodra de inschrijving open gaat, dat je toch weer aan de start wilt staan in Rotterdam.
Waarom weet ik niet, maar weer gekozen voor mijn "vertrouwde" schema uit 2013 ipv het 14Km schema te gaan volgen.
In 2015 aan de start met dezelfde voorbereiding als in 2013 en nu met de wetenschap niet zo snel te starten en dus iets over te houden voor het laatste karakter stuk.
Zo gezegd en zo gedaan, in 2013 liep ik 4.28 uur en in 2015 met hetzelfde schema en iets meer verstand liep ik 4.15 uur.
In tegenstelling tot 2013 kwam ik dus niet alleen sneller maar ook lachend de finish over, geweldig.
Daarna ga je door de zomer heen en kom je in het najaar toch weer voor die keuze, Rotterdam weer, ja of nee?
Moet ik weer zo vaak gaan trainen, weer elke zaterdag een steeds langere duurloop?
Misschien moet ik toch nog eens dat boek "Ik hardloper" onder het stof vandaan halen en me daar weer eens in verdiepen.
Ik had ondertussen een lezing van Koen bijgewoond over ademhaling, het boek Verademing gelezen en besloot later ook naar de lezing "De Marathon Revolutie" te gaan.
Vervolgens las ik het gelijknamige boek en besloot ik ook nogmaals een veldtest te doen en de 100 dagen te gaan starten in voorbereiding op de Rotterdam marathon 2016.
Het schema viel soms zwaar tegen, ik had soms moeite met het halen van de voorgeschreven hartslag terwijl ik niet veel sneller kon op dat moment.
Aan de positieve kant, trainen duurde nooit langer dan een uurtje, vaak korter, en dat was ideaal in te passen in het leven van alle dag.
Ik vond het lastig om progressie te vinden in het schema, ik zag weinig tot geen vooruitgang in mijn prestaties.
Mijn 10Km voluit tijdens bleven hetzelfde, en dat was in feite maar goed ook anders was het schema nog intensiever geworden.
Tegen het eind van het schema ging ik mijn begin en eind tijden en daarbij behorende hartslagen vergelijken en wat bleek, ik was wel degelijk zowel sneller geworden alsmede mijn hartslag was gedaald bij dezelfde intensiteit.
Nonchalant maar met goede moed ging ik gister voor de 3de keer naar de start van de Rotterdam Marathon.
Dit jaar rende ik zonder maatje of zonder muziek, ik zou genieten van alles om me heen en was ervan overtuigd dat een PR er zeker in moest zitten.
Het schema had voorspelt dat ik met 45 minuten op de 10Km een eindtijd van 3.48 zou moeten halen, ik zelf had alles perfect gevonden onder de 4 uur, desnoods 3.59.59.
Maar heel realistisch had ik in mijn achterhoofd zitten dat het iets tussen de 4.00 en 4.15 zou gaan worden. Dat voelde heel erg reëel met de gemiddelde snelheid en bijbehorende hartslag die ik tijdens de training had ervaren.
Ik ging rustig van start, dat had ik geleerd de 2de keer dat ik mee deed, en iedereen die mij inhaalde vertelde ik zachtjes dat ik ze straks wel weer voorbij zou komen.
Mijn hartslag was vanaf het begin redelijk hoog voor het tempo dat ik aan hield, ik liep op tempo Vogels kijken en mijn hartslag zat daar als snel 10 slagen boven.
Dit rustig aanhouden dacht ik en over 10km evalueren, ik voelde mij immers prima met dat iets lagere tempo en vond genieten belangrijker dan een vet PR.
Mijn hartslag bleef redelijk constant maar liep iets op richting marathon hartslag, prima zolang hij er maar niet overheen gaat dacht ik.
Het ging me van een leien dakje, 10Km, 15Km, en zo de de Eramusbrug over (waar ik mijn kuiten toch wel iets voelde al) en lachend richting de 30Km, wat een mooie dag was het.
Enige wat ik tot daar aan toe al wist was dat ik te langzaam ging om de beoogde eindtijd te gaan halen, maar hé, beter genieten dan kapot gaan toch, ik zat op een eindtijd van 4.20 ongeveer, mij best. (al scheelt dat al een half uur met de sportrusten voorspelling)
Na de 30km kwamen de problemen, ik moest gaan denken in korte stukjes, en rennen naar de punten waar ik nog supporters langs de route verwachtte.
Ik ging stuk maar hield vol, probeerde te genieten van de muziek overal, maar kon niet voorkomen dat ik mijn tempo moest aanpassen, mijn hartslag wilde ik niet voorbij de marathon hartslag laten komen, ik zat er immers al goed doorheen.
Stomme was, dat die hartslag juist het probleem niet was, zolang ik maar niet te hard ging had ik die prima onder controle en ook mijn ademhaling was niks mis mee, ik kon nog een gesprek voeren, al stond mijn hoofd daar niet echt meer naar zo rond de 35/36Km.
Mijn benen waren volledig leeg, op, kapot en kuiten zo hard als beton, ik kreeg ze amper nog omhoog.
Zo rond de 37Km deed ik 2 stappen wandelen maar herpakte mezelf snel en hervatte het rennen, voor wat het nog was.
Op 39Km was het klaar, ik kon serieus niet meer, mij benen konden me niet meer rennend dragen en ik ben een stukje gaan wandelen, een stukje gaan rennen en nog een stuk gaan wandelen.
Ik zat er compleet doorheen, balen balen en nog eens balen, daar liep ik, wandelend over dat mooie parcours met al die mensen langs de lijn voor wie het niks uit maakt hoe snel je bent maar nog net zo hard juichen en je naam roepen, genieten kon ik er niet meer van, ik had het voor mijn doen al niet meer gered, Rotterdam 2016 in combi met Sportrusten was mislukt.
Ik moest nog maar 1 ding en dat was rennend de Coolsingel op, al is het het laatste wat je doet, maar daar wandel je niet.
Toen er "1000 meter" op de straat stond heb ik mijn laatste beetje kracht en emotie bij elkaar geraapt en ben ik "rennend" de finish over gegaan.
Niet eerder was ik zo stuk gegaan en was ik zo blij dat het klaar was.
Mijn eindtijd is uiteindelijk 4.38 uur geworden, verre van mijn eigen verwachting, ver boven mijn eerdere tijden en boven al, ook mega ver verwijderd van de verwachtte eindtijd van het sportrusten schema.
Ik heb de ellende snel naast me neergelegd en ben een biertje gaan drinken en een patatje gaan eten, al met al had ik toch weer een marathon gedaan, daar hield ik het maar even op.
Na een lange douche bij thuiskomst in de avond ging het nog een keer mis, de koude koorts nam mijn lichaam over en in combinatie met de spierpijn heb ik een behoorlijke rotnacht beleefd.
Ondertussen zijn we 24 uur verder en eigenlijk kan ik nog steeds niet verklaren waar het voor mij mis is gegaan.
Ik heb het schema heel strak gevolgd, de hartslagen heel strak kunnen volgen (soms met moeite) en misschien een handje vol trainingen gemist, waarvan het merendeel de "Vogels kijken" dagen waren.
Ik twijfel in feite niet aan het schema, of in ieder geval niet aan de theorie erachter.
Wel baal ik er goed van dat ik 100 dagen mijn best heb gedaan en dat het dan zo vreselijk mis gaat.
Ik lees eigenlijk maar weinig tot geen verhalen van mensen waarbij het ook mis is gegaan, dat maakt het voor mij momenteel nog vervelender, ben ik echt de enige waarbij het niet gelukt is?
Misschien dat er aan de hand van dit verslag toch mensen zich hier in herkennen en wellicht hun reactie hierop hebben.
Ook mensen die wellicht denken te weten waarom het mis ging bij mij mogen zich laten horen natuurlijk, graag zelfs.
Voor nu, een beetje uitrusten en nadenken over de volgende uitdaging.
(thanks voor je reactie)
.