Marathon van Amsterdam

[Maarten Janssen]

Vandaag was het dan zover! De marathon van Amsterdam, mijn 2e. Volgens de theorie kan ik deze lopen in 3:33 met een kilometertijd van 4:45. Vooraf had ik hier echt mijn bedenkingen bij dus ik besloot te kijken wat mijn hartslag doet en deze te volgen.
Ik loop samen met een vriend relaxed naar het startvak. Hij loopt in groen en ik in oranje. Bij aankomst in het startvak is het 08:45 en klinkt Rene Froger. Kippenvel momentje. Rond 9:15 kan ik vertrekken. Hartslag is rustig. Bij kilometer 2 zit ik al in de juiste zone met een tijd van 5:35 p/km.

In het Vondelpark raak ik aan de praat met een loper. "Oh, jij hebt ook op hartslag getraind"? "Ik ook"! "Met sportrusten"? Nou dat ik toevallig. We kletsen nog wat verder en bij de waterpost op 5 km verliezen we elkaar uit het oog.
Eugene, ik hoop dat je hebt genoten van de marathon en tevreden bent met het resultaat.
Hartslag check, nog steeds in de goede zone met nog steeds dezelfde kilometertijd. Eenmaal aangekomen bij de Amstel merk ik dat ik moet inhouden omdat mijn hartslag 1 à 2 slagen te hoog is. Wind tegen dus niks aan de hand. Bij 20 kilometer ga ik in de volgende zone lopen dus dan ga ik wel versnellen, gaat er door mijn hoofd.

Over de brug bij Ouderkerk staat een cluppie vrienden met een spandoek. Gaat nog steeds soepel. Hup naar beneden en een beetje versnellen maar. Bij het half marathonpunt kijk ik weer op m'n klok. Huh! Wat is dit nou? Mijn hartslag is omhoog gegaan, maar mijn tempo naar beneden. Ik loop rond de 5:40 p/km. Ik vind het prima want het doel is onder de 4u en dat lukt nog wel met dit tempo.

Bij 22km beginnen de beentjes ineens te zeuren. Dat is raar, maar nog niet zo storend dat het invloed heeft op mijn hartslag of tempo. Vanaf kilometer 27 begint mijn tempo nog verder te dalen naar 5:50 p/km met nog steeds dezelfde hartslag. Ik kachel rustig door en houd m'n hartslag goed in de gaten. Bij de waterpost van 30 km stopt degene die voor mij loopt ineens. Shit,ik moet hem ontwijken en de kramp schiet in mijn bovenbeen. Gelukkig gaat het snel weg.

Vanaf kilometer 36 wordt het pittig en zakt mijn tempo onder de 6:00 p/km. Ik besluit om me niet teveel meer met m'n tijd bezig te houden en op de finish te focussen. Aan het eind van het Vondelpark staat mijn vrouw met onze kinderen. Dit geeft mij de laatste boost die ik nodig heb. Laatste 2 kilometer gaan op het tandvlees. Bij de ingang van het Olympisch stadion moeten we aan de kant voor een ambulance. Hier krijg ik altijd een beetje pijn van in m'n buik. Eindsprintje en ik ben er: 4:10. Bij de uitgang krijg ik een flesje AA van een leerling (ik ben leraar). Prachtig moment.

Nou dat was het! Het 100 dagen schema heeft mij enorm veel gebracht. Een PR op de 5km, 10km en een super snelle Dam tot Damloop. Vandaag had ik het gevoel dat ik de 1e 20 kilometer wel wat sneller had kunnen lopen, maar dan was mij hartslag te hoog geweest en wat was er dan bij 22km gebeurd. Ik vraag mij toch wel af hoe dat komt.. Wel ben ik dik tevreden met het resultaat. Het was een mooi avontuur. Op naar de volgende.

[Bruno Emans]

Wow! Het lijkt wel mijn verhaal! Ik zal hier ook snel mijn verhaal posten! T/m de ambulance…
Gefeliciteerd!

[Nicole B]

Wat fijn dat je hier uitgebreid je verslag met ons deelt! Geweldige prestatie en tof met al die supporters!

[Eugene]

Hoi Maarten,

Leuk om je verslag te lezen en het was inderdaad erg leuk om even met je op te lopen als 'Sportrusters'. Top dat je zo hebt gelopen en je eindtijd los hebt kunnen laten en daardoor hebt kunnen genieten.

Ik zet mijn ervaringen even in een aparte post, die waren ook anders dan mijn verwachtingen....

Sportieve groet,

Eugene.

[RunningRob - Sportrusten]

Dank voor je mooie verslag!
Gefeliciteerd met je mooie prestatie! Hulde!

Blijde groet,
Rob