Ruim 100 dagen geleden ging ik vol goede moed aan de slag met het 100 dagen trainingsschema. In de weken ervoor had ik al wat gelopen (t/m 10 kilometer, maar zonder regelmaat). Verder had ik in 2017 de halve marathon gelopen in Den Haag, maar daartussen zat ook weer een hele lange periode dat ik niet gelopen had. Iedereen heeft zijn ups en downs
De eerste maand van het 100 dagen schema viel mij toch iets zwaarder dan ik had verwacht. De afstanden waren niet extreem lang, waardoor het er misschien als een makkelijk schema uitziet, maar ik moest toch wennen aan de frequentie van de trainingen (meestal liep ik 1 a 2x in de week) en de intensiteit. Ik moest flink doorlopen om mijn hartslag te halen.
Gelukkig viel ging het de tweede maand een stuk lekkerder voor mij gevoel en voelde het lopen soms zelfs ontspannend terwijl mijn snelheid in de trainingen toenam (zoals dit schema en het boek ook beschrijven) en hield ik mijn hartslag goed onder controle. De ademhalingsoefeningen deed ik geregeld, vaak als ik naar bed ging, maar hoelang ik dat volhield weet ik niet. Ik heb gemerkt dat het ook een effectieve methode is om in slaap te vallen
Na de trainingen probeerde ik de oefeningen wel structureel toe te passen en ik merkte dat mijn hartslag daarmee snel daalde. Ook tijdens het rennen hielp het vaak mijn hartslag met +/- 5 hartslagen omlaag te krijgen als ik iets langer uitademende. Dat werkte dus prima en was ik blij mee 
In februari was ik 3 weken op vakantie in Peru waardoor ik niet alle trainingen kon doen, maar ik er toch nog zo'n 3 per week deed. Ik trainde daar in 25-30 graden wat flink wennen was. Ik had verwacht dat mijn hartslag wel een stukje hoger zou liggen, maar dat viel eigenlijk wel mee. Ook een goed teken dacht ik
Na de laatste training in Peru kreeg ik echter last van verkrampte kuiten (beide benen). Heel vreemd, maar de pijn was niet extreem. Ik heb veel gestrekt en ben toch voorzichtig een training gaan doen. Dat ging opzich goed en het verkrampte gevoel in mijn rechterbeen verdween
In mijn linkerbeen bleef het wel aanwezig. Een paar dagen erna nog een training gedaan waarbij ik niet echt lekker liep, maaar de verkramping werd ook niet erger. Wat te doen... rusten of proberen door te lopen..... de marathon was over 3,5 week al. Toch nog maar een training proberen. Dat ging echt voor geen meter waardoor ik moest stoppen. Toch de verkeerde keuze gemaakt en ik vreesde voor de marathon. In een week tijd 2x bij de fysio geweest en de nodige oefeningen meegekregen. Een weekje niet gerend en dat zorgde ervoor dat de verkramping zo goed als weg was. Ik mocht weer langzaam opbouwen met trainigen van 5, 7, 10 en 14 kilometer. Hierdoor heb ik wel wat trainingen (waaronder de snelle 10km training) gemist, maar het "heel" blijven was even wat telde voor mij. Als er nu nog iets fout zou gaan dan kan ik de marathon op mijn buik schrijven. De laatste twee weken heb ik gewoon volgens het trainingsschema gelopen waarbij mijn zelfvertrouwde groeide, want de duurlopen liep ik fluitend met een veel hogere snelheid (5:00) dan mijn voorspelde marathon snelheid (5:40 met hartslag 147 t/m 152) waarbij mijn hartslag gemiddeld (145) zelfs een paar hartslagen te laag was.7 april 2019, de marathon (startend vanuit wave 4).....
Koolhydraten had ik gestapeld en ik voelde mij aan de start goed. Ik had liever gezien dat de temperatuur wat lager zou zijn die dag, maar ik had 3 dagen in Peru getraind.... dat was uiteindelijk een prima voorbereiding
Ik had mij voorgenomen de eerste 3 kilometer niet op mijn horloge te kijken, omdat de spanning wellicht een hogere hartslag zou aangeven, maar ik betrapte mij erop dat ik in die eerste kilometers toch een aantal keren keek. Ik zou de marathon net binnen de 4 uur moeten kunnen lopen gezien mijn marathonhartslag en ik had de pacer van 4:00:00 na 3 kilometer net ingehaald. Dat was wel even lekker want daarvoor was het een stukje rustiger. Minder lopers die voor mijn voeten liepen... stiekem loop ik het liefst alleen met alle ruimte om mij heen. Dit was maar van korte duur, want ik kwam al snel de laatste lopers van wave 3 tegen. Vanaf kilometer 3 zag ik al dat mijn hartslag +/- 5 slagen te hoog lag terwijl mijn tempo met 5:10 al langzamer was dan mijn trainingen. Wellicht de warmte, de spanning of een combi van beiden?.... rustig doorlopen en lettend op mijn ademhaling verliepen de eerste 17 kilometer goed. Mijn hartslag ging enige tijd richting de 150, maar ik merkte dat ik snel weer richting de 158 ging. Het lopen ging goed dus ik ging er even vanuit dat het de warmte was. Verder dronk ik dronk bij de posten goed, pakte ik overal sponjes aan, maar merkte ik toch dat ik te weinig had gedronken. Mijn hoofd begon wat zwaarder aan te voelen, bij mij het teken dat er hoofdpijn aankomt. Ik besloot vanaf dit punt bij iedere drankpost 2 bekertjes te drinken en bij de Ahoy stond mijn familie met een flesje water. Mijn ademhalings was ook zeer rustig, had zelfs het gevoel dat ik een gesprekje zou kunnen aangaan. Dus in dat opzicht had ik het gevoel dat ik wel sneller zou kunnen gaan lopen, maar dat durfde ik niet aan
We moeten nog een stukjeKort na de Ahoy voel ik iets vreemds onder mijn voet.... een blaar? Ik heb werkelijk nog nooit blaren gekregen van hartlopen, maar dit voelde als een blaar. Niet aan denken dacht ik en verder.... Bij kilometer 26 stond mijn familie opnieuw, deze keer even gelopen om een banaan te eten en inmiddels het lege flesje gewisseld voor een nieuwe. Het extra water had ervoor gezorgd dat mijn hoofd beter voelde dus de Erasmusburg op
Wat een mensen daar, dat gaf een goed gevoel, maar de klim zorgt er ook voor dat je merkt dat je benen wat zwaarder worden.Ik had mij vooraf niet voorgenomen om de marathon in 3 delen van 14 kilometer in te delen met de gedachte dat je nog maar 14 kilometer moet als je het punt van 28km voorbij bent, maar om kleinere delen te pakken. Op naar de kubushuizen... op naar het begin van het Kralingse Bos, op naar het 34km punt waar de 4 grote schermen staan, etc.
Bij het Kralingse Bos, +/- 32km, gebeurde er iets vreemds. Ja ik voelde de vermoeidheid in mijn benen en hoewel ik tegen iedereen had gezegd dat ik niet voor een specifieke tijd liep, maar op hartslag liep (die inmiddels 160-165 was) wist ik dat het in principe binnen 4:00:00 zou moeten kunnen. Stiekem zat die tijd nog wel in mijn achterhoofd en de pacer had ik nog niet voorbij zien komen terwijl mijn tempo wel een stukje ingezakt was. Ik liep langs het Kralingse Bos en zag opeens de ene na de andere loper stoppen wegens kramp. Veel lantaarnpalen langs de weg waren bezet om even te strekken. Huh kramp? Daar heb ik ondanks mijn zwaarde benen nog geen last van..... of toch wel. Ik voel iets dat op kramp lijkt
Het is vast een mentaal iets of toch niet 
volgens mij schiet de kramp er zo bijna in 
Toch ook maar even stoppen om te rekken, want als de kramp eenmaal in de kuiten zit dan worden de laatste 10 kilometers helemaal een hel.Vanaf dat punt was het ploeteren. 1.5-2 kilometer lopen, even rekken, helaas soms een paar kleine stukjes wandelen... en weer verder.
Gelukkig had ik nog wat supporters bij kilometer 35, 37 en 39. Kreeg ik nog wat extra water aangereikt en kwam ik steeds dichterbij. De pacer van 4:00:00 was mijn inmiddels allang gepasseerd (bij kilometer 35 denk ik), maar het boeide mij niet. Uitlopen was nu missie nummer 1
Als ik de Mariniersweg haal dan weet ik zeker dat ik het haal! En ik kwam daar aan. Wat een mensen stonden daar zeg (misschien iets teveel op de weg), maar wel leuk om mee te maken. Het was nog maar 2 kilometer en ik zou het wel gaan halen. Ik verbaasde mij echter dat ik hier ook nog mensen zag afhaken en zelfs bij Blaak zag ik een paar hardlopers op de grond leggen met veel medisch personeel erbij. Best shocking om te zien en ik realiseerde mij dat ik er ook nog niet was. De opkomende krampen waren inmiddels verschrikkelijk geworden. Bij Blaak moest ik even stoppen en zelfs een paar honderd meter (voor de bocht bij de Coolsingel) nog een keer. Van te voren denk je dat het laatste stukje wel lukt zonder te stoppen en door te bijten, maar dat viel dus even tegen.
Uiteindelijk heb ik de marathon uitgelopen in 4 uur en 11 minuten. Super blij mee en het was een hele ervaring.
-----
Na de marathon en deze ochtend zat ik mij wel af te vragen wat de echte reden was waarom ik de marathon wilde lopen. Voor mij was het de uitdaging. Zou ik het kunnen? Nou het is gelukt.... en nu? Wil ik dit nog een keer? Gisteren en vanochtend dacht ik no way.
Ik dacht ook na hoe ik het lopen zelf ervaren had. Heb ik van de marathon kunnen genieten? Ik denk eigenlijk minder dan verwacht. Wellicht komt het omdat ik 23 kilometer met een blaar onderop mijn voet heb gelopen (en een paar kleine op mijn tenen). Wel vond ik het op bepaalde momenten gaaf om te zien hoeveel mensen er stonden en wat voor feest er gevierd werd, maar dat was voor korte duur. Ondanks dat de laatste 10 kilometers heel zwaar waren heb ik de marathon niet echt ervaren als wedstrijd waar geen einde aan komt. Ja het was zwaar, maar voor mijn gevoel heb ik geen 4 uur en 11 minuten gerend. Het voelde meer als een paar uur.
Verder loop ik eigenlijk altijd met muziek op. Tijdens trainingen kan ik daar helemaal in opgaan waardoor de tijd vliegt en ik ook tijdens zwaardere momenten flink door kan lopen. Dat miste ik bij de marathon ook volledig. Ik heb muziek geluisterd (op de laatste kilometers na), maar kon er niet echt in opgaan.
Wellicht loop ik de marathon volgend jaar weer in de hoop geen blaren te krijgen, misschien met een iets lagere temperatuur (?), goede hartslag en iets meer met mijn gedachten bij alle supporters/festiviteiten i.p.v. de pijn.
