terug

Wendy Dekker, Amsterdam Marathon (2018)

“Op kilometer 28 besefte ik; nog 1x die 14 kilometer van Sportrusten en ik ben er.”

TCS Amsterdam Marathon: Calling all Superheroes!

Het besef begint een beetje te komen; ik liep 21 oktober mijn 2e marathon! De trainingen verliepen nagenoeg vlekkeloos, ‘ik ga het nailen’ zei ik!

De week voor de marathon overleed mijn oma, de dag voor de marathon vond haar crematieplechtigheid plaats. Mijn hoofd stond niet meer naar die 42 kilometer en verdriet overheerste. Toen daar nog een vleugje griep bij kwam wilde ik er de brui aan geven en helemaal toen ik mijn startnummer verloor op de Expo (ja gebeurde echt!) dacht ik; dit is gewoon niet het moment. Maar mijn oma zei altijd: ‘niet zeuren maar doorgaan’ en dus stond ik op zondag 21 oktober toch in het Olympisch Stadion. André Hazes (één van haar favorieten) door de luidsprekers met Bloed, Zweet en Tranen en mijn lieve gezin en vriendinnetje op de tribune. THIS IS THE MOMENT klonk René Froger vlak voor de start; kippenvelmoment. Het startschot klonk en ik ging achter de pacers van 4.50 aan.

Amsterdam heeft me aangenaam verrast, wat was het gaaf, wat een feestje. Op km 1 zag ik al een collega staan, die voor mij haar bed was uitgekomen, na 5km stond daar een vriendin met een grote Nederlandse vlag, 10 meter verder een andere vriendin met gelukswensen en na een km of 8 zag ik een collega die tevens pacer is aan de andere kant lopen! De benen voelden goed, mijn humeur ook. Het publiek stond rijen dik langs de kant, wat een energie kan dat geven. Mijn hartslag was hoog, te hoog (30 slagen boven mijn marathonhartslag) maar ik besloot hier niet naar te kijken. Ja, ik was al dagen vermoeid, voelde me niet fit, had slecht geslapen, maar niet zeuren en doorgaan: I’ve got this. Dit tempo kon ik aan wist ik.

Op kilometer 14 was daar uiteraard Koen van Sportrusten die me aanmoedigde en was het alweer op km 26 dat ik weer een lieve collega zag roepen en zwaaien? Daarna was er minder publiek, dus ik deed mijn muziek aan. ‘Never Give Up’ zong Sia, gevolgd door ‘R U Ready For It’ van Taylor Swift. Ik neem braaf iedere 5km een beker water, een beker sportdrank en elke 7km een gelletje. Zo blijf ik lekker bezig en vul ik goed aan.

Op kilometer 28 besefte ik; nog 1x die 14 kilometer van Sportrusten en ik ben er. We draaien ergens de stad weer in en het wordt weer drukker langs de route. Mijn hoge hartslag zit me niet in de weg en daalt zelfs iets zie ik vluchtig dus rustig blijven ademen en doorlopen dan komt alles goed.

En wat een heerlijkheid die Amsterdamse opmerkingen: ‘ziet er lekker uit Wen, hé meis, er is bier aan de finish, ren!’ En bordjes met teksten als; you’re paying to do this en you will walk funny tomorrow. Ook nog een groot compliment naar alle vrijwillgers, ze stonden klaar met drinken, repen, gelletjes en sponzen, maar ook bemoedigende woorden.

Ik zag mensen huilen, uitvallen, in de kramp schieten maar tot km 38 liep ik als een zonnetje. Vanaf toen tot aan km 41 had ik een pittig moment. Ik struikelde bijna, nam afscheid van mijn teennagel voelde ik ergens in mijn sok en werd overmand door de plotselinge drukte met de halve marathonners die passeerden. De pacers riepen dat ik vol moest houden en daar waren weer bekenden die me naar de finish schreeuwden, dit gaf me weer vleugels! Snel de bocht door en het Olympisch Stadion in, naar de finish! Wat machtig mooi, de aanblik van het stadion, die entree en de eerste stappen daar weer naar binnen. Mijn familie spotte ik op de tribune en onder hun luide aanmoedigingen rende ik de finish over, wat een fantastisch gevoel. Mijn tijd: 4.49.18, superblij mee (thanks pacers), de voorspelde Sportrusten tijd was 4.48.

Amsterdam: de route, het publiek, de vrijwilligers, het Olympisch Stadion: je was echt geweldig!

Deel dit artikel
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin

Nog geen reacties op "Wendy Dekker, Amsterdam Marathon (2018)"